Κι ας μη γίνεται η σπίθα πυρκαγιά

Είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε με αυτή την πραγματικότητα; Ως μία χώρα με θερμό καλοκαίρι ανήκει στη μοίρα μας να βλέπουμε να καίγονται δάση που κοσμούν ολόκληρες περιοχές; Αν το δούμε ως μοιραίο γεγονός μάλλον έχουμε χάσει το παιχνίδι πριν καν μπούμε στη μάχη. Ναι μεν είναι μάλλον αδύνατο να ζήσουμε καλοκαίρι χωρίς ούτε μία πυρκαγιά, αλλά το στοίχημα μας πρέπει να είναι πάντα οι όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες.

Στο επίπεδο της αντιμετώπισης των πυρκαγιών φαίνεται ότι έχουν γίνει αρκετά βήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλα λειτουργούν στην εντέλεια. Φαίνεται πάντως ότι οι περισσότερες φωτιές αντιμετωπίζονται στην έναρξή τους, κάτι που κάνει καλύτερο τον απολογισμό όταν οι φλόγες θα έχουν σβήσει.

Ως πολίτες θα πρέπει να αποφασίσουμε ότι αφενός μεν δεν θα κάνουμε το παραμικρό που μπορεί να προκαλέσει φωτιά και από την άλλη αν ξεσπάσει πυρκαγιά στην περιοχή μας ας ακολουθήσουμε τις οδηγίες που μας δίνουν οι αρχές, ακόμα και όταν αυτές μας φαίνονται υπερβολικές. Αν ο καθένας μας έχει προσωπική στρατηγική και στάση απέναντι σε μια τόσο μεγάλη απειλή, απλώς μεγεθύνει τον κίνδυνο και δεν το αποσοβεί.

Οι φωτιές από τις οποίες έχουμε χάσει σημαντικό μέρος του δασικού μας πλούτου δεν είναι μόνο υπόθεση του κράτους ή προσωπικό στοίχημα του καθενός. Όλοι είμαστε μέρος ενός αγώνα να μη γίνει η σπίθα πυρκαγιά και ας ελπίσουμε αυτό το καλοκαίρι να το καταφέρουμε όπως ποτέ πριν,