Μια τζούρα από τα παιδικά μας καλοκαίρια

Οι διακοπές πλέον δεν έχουν μεγάλη έκταση, η παλαιά έννοια της «παραθέρισης» έχει μάλλον εκλείψει και ένα ταξίδι σε νησί μπορεί να μοιάζει πλέον ανέφικτος στόχος. Αυτά όμως που έμειναν χαραγμένα μέσα μας ως καλοκαίρι, δεν γράφτηκαν απαραιτήτως σε κοσμικά σοκάκια. Μπορεί να χτίστηκαν στα περίφημα «εξοχικά», λίγα χιλιόμετρα από τη χειμερινή βάση της οικογένειας. Τότε που μια διαδρομή μέχρι τις ανατολικές ακτές της Αττικής ή στη Χαλκιδική για τους βόρειους ήταν ένα ταξίδι, αλλά και μια υπόσχεση για την εποχή που ήταν απαλλαγμένη από σχολεία, υποχρεώσεις και σκοτούρες.

Ο χρόνος εξιδανικεύει τις εμπειρίες του παρελθόντος, αλλά αξίζει έστω για λίγες στιγμές να νοιώσεις όπως τότε το αλάτι να «τραβάει» την πλάτη σου, την κάψα του ήλιου στο μάγουλό σου, τα πόδια γεμάτα άμμο, που μπορούσαν να απαλλαγούν απ’ αυτήν μόνο με το μαγικό «λάστιχο», το παιχνίδι που δεν τέλειωνε αν δεν έσβηνε και η τελευταία αχτίδα στον ορίζοντα. Ο μεσημβρινός ύπνος, με τα παραθυρόφυλλα ανοιχτά «για να κάνει ρεύμα», τα λερωμένα χείλη από τα παγωτά, τα οποία ήταν και καλοκαιρινή μονάδα μέτρησης.

Ο καθένας έχει ξεχωριστές αναφορές στο καλοκαίρι, αλλά όλοι έχουμε κοινά βιώματα, ειδικά αυτοί που έζησαν παιδιά χρόνια στην προψηφιακή ή έστω στην πρώιμη ψηφιακή εποχή και εκεί θα επιστρέφουμε συχνά τα καλοκαίρια. Γιατί όπως λέει και ο ποιητής τα παιδικά χρόνια είναι η πατρίδα μας.