Δρόμοι σπαρμένοι με οργή και παράνοια

Μια προσπέραση, μία θέση παρκαρίσματος, ένα κορνάρισμα μπορεί να προκαλέσουν πραγματικό πόλεμο, μπορεί να θέσουν ακόμα και τη ζωή ανθρώπων σε κίνδυνο. Χιλιάδες οδηγούν αυτοκίνητα, μηχανές ή επαγγελματικά αυτοκίνητα σαν να είναι έτοιμοι για πολεμική σύρραξη.

Δεν μιλάμε ποια για φραστικά επεισόδια ή για την πατροπαράδοτη μούντζα την οποίαν όλοι μας χαρίζαμε αφειδώς στους συμπολίτες μας όταν οδηγούσαμε. Μιλάμε για μία νέα όψη της κοινωνικής παθογένειας, όπου οι πρωταγωνιστές της κυκλοφορούν με τη βεβαιότητα ότι η πόλη τους ανήκει.

Πολλοί έχουν αποδώσει ανάλογες συμπεριφορές στην οικονομική κρίση και στην περίοδο της πανδημίας που ακολούθησε, αλλά καθώς έχουν περάσει χρόνια από τότε που και οι δύο οδυνηρές περίοδοι δοκίμασαν τους πάντες, μοιάζει περισσότερο σαν δικαιολογία, παρά σαν εξήγηση. Προφανώς ένας άνθρωπος στρεσαρισμένος από οικονομικά ή άλλα προβλήματα είναι πιο επιρρεπής σε επιθετικές συμπεριφορές, αλλά ένας ενήλικας οφείλει να μην φτάνει με το παραμικρό στα άκρα.

Ένα μεγάλο πρόβλημα στη χώρα μας είναι ότι αρκετοί συμπολίτες μας δεν συμβιβάστηκαν ποτέ με την ιδέα ότι μοιράζονται την πόλη και τον δημόσιο χώρο. Παραμένουν ανώριμοι και πιστεύουν ότι τα πάντα γύρω τους υπάρχουν για να τους υπηρετούν. Εύκολες λύσεις σε σύνθετα προβλήματα δεν υπάρχουν, αλλά ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε ότι είμαστε συγκάτοικοι σε αυτή την πόλη και όχι πολεμιστές έτοιμοι για όλα.