Αντιγόνη, ένα χαμόγελο σού αξίζει για αντίο

Η Αντιγόνη ήταν όλα αυτά, ήταν ένα σύμπαν όπου μπορούσαν να χωρέσουν όλοι. Ή μάλλον όχι όλοι. Γιατί δεν χαριζόταν στη μιζέρια, της γυρνούσε την πλάτη. Ήθελε τους ανθρώπους να πιστεύουν στη ζωή, ήθελε φίλους, παρέες, γλέντια, πειράγματα, χορό, ήθελε τους ανθρώπους να χαρίζουν στους δίπλα τους ζωή, αυτό που μερικά χρόνια αργότερα θα λένε «πολύτιμες στιγμές»

Την τελευταία φορά που μιλήσαμε μου έλεγες για μία επέμβαση που πρέπει να κάνεις στα χέρια, σε ταλαιπωρούσε καιρό. Και μόλις ξεμπέρδευες θα κανονίζαμε

«Δημητράκο, να κανονίσουμε να ξεσαλώσουμε, αγόρι μου, με τη Γιώτα, τον Μιχάλη, τη Μαρία, την Εριφύλη». Είχαμε να βγούμε από τότε στο κέντρο, στην Αγορά, όταν εμφανίστηκες με το εντυπωσιακό αστραφτερό φουστάνι. «Υπερπαραγωγή είσαι κοριτσάρα μου», «Το υποστηρίζω το μεγαλείο, αγάπη μου».

Αυτό το μεγαλείο ορατό από τους πάντες. Στις παρέες, αλλά και στη δουλειά. Η Βουλή δεν έχει ωράρια. Ολομέλειες, ψηφοφορίες, επιτροπές, μεταμεσονύχτια τηλέφωνα, «σου έχω στείλει στο Viber», κάποιον πείραζες πάλι στα γραφεία των κοινοβουλευτικών συντακτών. «Θα βελάξουμε και σήμερα».

Σε έναν τόσο εξωστρεφή άνθρωπο είναι δύσκολο να διακρίνει εύκολα κανείς τις ρωγμές του. Αυτές τις μοιραζόταν με λίγους, με τους «εκλεκτούς» της, τα «στηρίγματα». Η Αντιγόνη έζησε δύσκολες «ανηφοριές», έζησε την απώλεια, αλλά πέρασε μέσα απ’ αυτά και τα έκανε ξανά ζωή.

Συνηθίζουμε να πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι με μεγάλη καρδιά, οι δοτικοί, οι ευθείς είναι άτρωτοι. «Δεν έχουν ανάγκη». Πως θα παλέψουν και θα νικήσουν, όπως έκαναν πάντα στη ζωή τους.

Αυτό πιστέψαμε και πριν λίγες μέρες. «Θα τα καταφέρει, θα μπει στο χειρουργείο και θα περάσει κι αυτό». Αλλά το βράδυ της Τετάρτης χτύπησε το τηλέφωνο. Με αυτόν τον ήχο που με έναν περίεργο τρόπο ξέρεις πως θα φέρει αυτό που δεν ήθελες να ακούσεις, αυτό που δεν ήθελες να πιστέψεις.

Αντιγόνη, Αντιγόνη μας, δεν έχεις ανάγκη από τα δάκρυα μας, με ένα χαμόγελο σε αποχαιρετάμε, αυτό που ήθελες να βλέπεις στα πρόσωπα όλων μας.