Ας το αποφασίσουμε: Με τους σεισμούς είμαστε συγκάτοικοι

Πλην όμως σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη το υπέδαφος είναι πιο ανήσυχο και μας δίνει συχνά δονήσεις και λιγότερο συχνά και μεγάλους σεισμούς, από τους οποίους έχουμε θρηνήσει θύματα. Γι αυτό το λόγο έχουμε δημιουργήσει αυτοματισμούς, κάθε φορά που γίνεται ένας σεισμός. Αρχικά θα τρομάξουμε, μετά θα μιλήσουμε με συγγενείς και φίλους με την αυτονόητη ερώτηση «τον κατάλαβες;», ενώ κάποιοι από τους μεγαλύτερους θα αρχίσουν να ανασύρουν μνήμες από μεγάλους σεισμούς του παρελθόντος. Οι σεισμοί του ’81 και του ’99 στην Αθήνα, του ’78 στη Θεσσαλονίκη, του ’86 στην Καλαμάτα, του ’95 στο Αίγιο.

Εμείς στα Μέσα θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε τον φόβο και την ανησυχία με ορισμένους τραβηγμένους τίτλους ενίοτε, όπου μπορεί να χαρακτηρίσουμε «ισχυρό» έναν σεισμό πάνω από 3 Ρίχτερ, θα γράψουμε πού έγινε αισθητός. Αν έγινε αισθητός στην πρωτεύουσα τότε αυτός ο σεισμός αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα.

Όλα αυτά επαναλαμβάνονται κάθε φορά που έχουμε μια σημαντική ή λιγότερο σημαντική δόνηση, πλην όμως φαίνεται ότι το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε έναν σεισμό σε μία σεισμογενή χώρα δεν το έχουμε μάθει ακριβώς. Ελάχιστοι γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν σε μία μεγάλη δόνηση, πώς να προστατευτούν, πώς να προστατεύσουν, τι να αποφύγουν.

Ίσως είναι μια καλή ιδέα, αφού ούτως ή άλλως θα «συγκατοικούμε» με τους σεισμούς για αιώνες, να μάθουμε πως να τους αντιμετωπίζουμε, να γίνουμε σοφότεροι και πιο αποτελεσματικοί. Και αυτό ίσως κάποια μέρα σώσει τη ζωή μας ή τη ζωή κάποιου άλλου.