Όταν απειλούνται και οι ανάσες μας

Η φωτιά που ξέσπασε στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης φάνηκε από την έναρξη της απειλητική και προκλήθηκε και πάλι από ένα περιστατικό ανθρώπινης ανοησίας. Αυτή η ανοησία που μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε τραγωδίες. Δεν είναι λιγότερο σημαντική ή απειλητική μια φωτιά που ξεσπά σε ένα παρθένο δάσος, αλλά μια φωτιά που βρίσκεται δίπλα σε οικισμούς μας κάνει να νοιώθουμε πιο ευάλωτοι. Ειδικά όταν οι άνεμοι είναι δυνατοί. Άλλωστε το συλλογικό τραύμα της πυρκαγιάς στο Μάτι θα συνεχίσει να είναι το μέτρο των φόβων μας.

Ευτυχώς μέσα στο βράδυ οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής κατάφεραν να ελέγξουν την φωτιά στο προάστιο της Θεσσαλονίκης, αλλά όπως έχουμε ζήσει πολλές φορές η δοκιμασία για τους κατοίκους δεν τελειώνει εκεί. Ένα τοξικό νέφος 20 χιλιομέτρων σκέπασε την περιοχή, που ο αέρας μπορεί να το μεταφέρει ακόμα πιο μακριά. Οι κάτοικοι έλαβαν μηνύματα από το 112, αλλά σε όποια επιφυλακή και αν είσαι, όσο και αν έχεις απομακρυνθεί κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς, αυτό το τοξικό νέφος μπορεί επί μέρες να γίνει «συγκάτοικός» σου.

Οι πόλεις μας δεν είναι ούτως ή άλλως δεν είναι φιλικές για τους ανθρώπους τους και σ’ αυτό έχουμε ευθύνη όλοι, δεν φροντίσαμε να έχουμε περισσότερο πράσινο, δεν φροντίσαμε να το προστατεύσουμε, δεν φροντίσαμε να επενδύσουμε στις ανάσες του μέλλοντός μας. Και ίσως ήρθε η ώρα να το κάνουμε, θα είναι ίσως η καλύτερη επένδυση στο μέλλον.