Γιώργος Βαρδινογιάννης: Ο εκρηκτικός «Καπετάνιος» των θαλασσών και των γηπέδων

Στα γήπεδα ήταν γνωστός και ως «Ρίνγκο» λόγω της κρητικής συνήθειάς του να οπλοφορεί, και κατά τη διάρκεια των 21 ετών στο «τιμόνι» του Παναθηναϊκού οδήγησε την ομάδα σε σημαντικές εγχώριες και ευρωπαϊκές επιτυχίες.

Ήταν η εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο άλλαζε μορφή και περνούσε στην επαγγελματική εποχή.

«Πάντα Παναθηναϊκός, από το γυμνάσιο. Και λόγω Λινοξυλάκη. Ο Λινοξυλάκης, ο Βουτσαράς, Κρητικοί υποτίθεται, δεν είχα κανέναν φανατισμό. Μετά το ’70 ξεκίνησα να παίρνω δέκα διαρκή, γιατί ήταν και ο Γιωργάκης του Βαρδή που ήθελε να πηγαίνει, και έτσι ξεκίνησα να έχω 10 διαρκή…» είχε πει ο ίδιος στην τελευταία του συνέντευξη –μια από τις ελάχιστες που παραχώρησε στη ζωή του- στο Σταύρο Θεοδωράκη.

«Παθιασμένος πρόεδρος αλλά δεν έχασα την φίλαθλο ιδιότητα» είχε συμπληρώσει, δίνοντας από μόνος του την εικόνα που ήθελε να αφήσει στον κόσμο του Παναθηναϊκού.

Εν αρχή ην η οικογένεια

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ήταν άνθρωπος της οικογένειας.

Γιος του Γιάννη Βαρδινογιάννη και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Επισκοπή Ρεθύμνου, σε μια πολύτεκνη οικογένεια. Στο σπίτι του, η οικογένεια ερχόταν πάντα πρώτη ενώ οι κρητικές αξίες βρίσκονταν στην «καρδιά» της διαπαιδαγώγησής του.

Ήταν πάντα πολύ κοντά με τα αδέλφια του και αργότερα τα παιδιά, τα εγγόνια και τα ανίψια του.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο Βαρδής Βαρδινογιάννης τού τηλεφώνησε αμέσως μετά την επίθεση της 17 Νοέμβρη στην πλατεία Διλβόη στη Νέα Ερυθραία.

Μόλις μερικά λεπτά αφότου οι ρουκέτες έπληξαν τις θωρακισμένες μαύρες Mercedes του μεγαλύτερου αδελφού του, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης εμφανίστηκε στο σημείο με το αυτοκίνητό του.

Αμίλητος και ψύχραιμος, ο Βαρδής Βαρδινογιάννης μπήκε στη θέση του συνοδηγού και μαζί εξαφανίστηκαν από το σημείο, με κατεύθυνση προς την Αθήνα.

Τα αδέλφια όμως δεν ήταν μόνο δεμένα στη ζωή. Και η επιχειρηματική τους διαδρομή υπήρξε στενά συνδεδεμένη, με τον Γιώργο Βαρδινογιάννη να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ευρύτερης πορείας της οικογένειας.

Μαζί με τους αδελφούς του Νίκο, Παύλο, Βαρδή, Θεόδωρο και Σήφη συνέβαλαν στη δημιουργία και την ανάπτυξη ενός σημαντικού επιχειρηματικού έργου με διεθνή παρουσία και αποτύπωμα.

«Καπετάνιος»

Σε ηλικία 15 ετών, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης εγκατέλειψε τη γενέτειρά του για να φοιτήσει στην Αναργύρειο και Κοργιαλένειο Σχολή Σπετσών, όπου έμεινε μέχρι την ηλικία των 17 ετών.

Στη συνέχεια, με τα λιγοστά χρήματα που είχε, ταξίδεψε στην Αγγλία για ναυτικές σπουδές στο Σαουθάμπτον. Σε αντίθεση με τους αδελφούς του Νίκο και Βαρδή, που υπηρέτησαν στο Πολεμικό Ναυτικό, ο ίδιος επέλεξε το Εμπορικό Ναυτικό. Στη θάλασσα ήταν που πήρε και το προσωνύμιο που τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή: «Καπετάνιος».

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η Ροδεσία, η σημερινή Ζιμπάμπουε, βρισκόταν στο επίκεντρο μιας μεγάλης διεθνούς κρίσης.

Η κυβέρνηση υπό τον Ίαν Σμιθ, είχε προχωρήσει το 1965 σε μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας από τη Βρετανία, προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις και την επιβολή οικονομικών κυρώσεων. Το εμπάργκο είχε στόχο να περιορίσει τη δυνατότητα της κυβέρνησης της Ροδεσίας να προμηθεύεται κρίσιμα αγαθά, μεταξύ των οποίων και πετρελαιοειδή.

Σύμφωνα με την αφήγηση που τον ακολουθούσε επί δεκαετίες, ο νεαρός τότε πλοίαρχος ανέλαβε να οδηγήσει πλοία της οικογενειακής επιχείρησης στην περιοχή, παρακάμπτοντας τους περιορισμούς που είχαν επιβληθεί.

Η αποστολή φέρεται να πραγματοποιήθηκε υπό την απειλή επέμβασης του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, το οποίο επιχειρούσε να επιβάλει τον αποκλεισμό των θαλάσσιων οδών ανεφοδιασμού της Ροδεσίας.

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, σύμφωνα με τη διαδεδομένη εκδοχή, κατάφερε να ολοκληρώσει την επιχείρηση, παρακάμπτοντας το εμπάργκο.

Η ιστορία απέκτησε με τα χρόνια σχεδόν μυθικές διαστάσεις.

Ορισμένες αφηγήσεις κάνουν λόγο για μεταφορά καυσίμων, ενώ παλαιότερα δημοσιεύματα αναφέρονται κυρίως σε φορτία νερού.

Εκείνο που έμεινε ήταν η εικόνα ενός ανθρώπου που είχε αναλάβει μια δύσκολη ναυτική αποστολή, σε συνθήκες διεθνούς έντασης.

Η σχέση του με τη θάλασσα δεν περιορίστηκε στα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του διαδρομής.

Διετέλεσε για δύο θητείες μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, διατηρώντας ενεργό παρουσία στον χώρο της ναυτιλίας.

Δεινός ψαράς και αυθεντικός θαλασσινός, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης διατήρησε μέχρι τα τελευταία του χρόνια το πάθος του για το ψάρεμα και τη βαθιά σχέση του με το υγρό στοιχείο, που υπήρξε για εκείνον τόπος ελευθερίας, γαλήνης και προσωπικής έκφρασης.

Το μεγάλο πάθος για τον Παναθηναϊκό

Τον Ιούλιο του 1979, η οικογένεια Βαρδινογιάννη αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο της ΠΑΕ Παναθηναϊκός και ο Γιώργος Βαρδινογιάννης τοποθετήθηκε πρόεδρος.

Η οικογένεια κατείχε συλλογικά το 54% της ΠΑΕ, καθώς τότε δεν επιτρεπόταν σε ένα πρόσωπο να κατέχει πάνω από το 20%.

«Κανένα πρόβλημα. 20% εγώ, 20% ο αδελφός μου Βαρδής και 14% ο γαμπρός μου, όλοι μέλη του Παναθηναϊκού» είχε πει τότε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης.

Υπό τη διοίκησή του, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε έξι Πρωταθλήματα, εννέα Κύπελλα και τρία Σούπερ Καπ ενώ δύο φορές έφτασε μια «ανάσα» από την κορυφή του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, το μετέπειτα Τσάμπιονς Λιγκ.

Στα χρόνια της διοίκησής του φόρεσαν τη φανέλα του Παναθηναϊκού ορισμένοι από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του συλλόγου, όπως ο Δημήτρης Σαραβάκος, ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, ο Βέλιμιρ Ζάετς, ο Στράτος Αποστολάκης, ο Χουάν Χοσέ Μπορέλι και ο Κριστόφ Βαζέχα. Παράλληλα, συνεργάστηκε με προπονητές όπως ο Γιάτσεκ Γκμοχ και ο Ίβιτσα Όσιμ.

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ήθελε να έχει προσωπική εικόνα και άποψη για όλες τις αποφάσεις της ομάδας –από τις μεταγραφές μέχρι την λειτουργία της.

«Βεβαίως είχα άποψη. Το ’95 ο Ρότσα νόμιζε ότι είχε γίνει πρωταθλητής. Ξεχαρβαλώθηκε η ομάδα, ενώ ήταν υπό την καθοδήγηση τη δικιά μου προπονητής. Δηλαδή κάθε Παρασκευή ερχόταν και μου έλεγε τα προβλήματά του, της ομάδας, και κουβεντιάζαμε πώς θα παίξουμε την Κυριακή, τη σύνθεση. Αν ήταν κάτι που δεν το έβλεπα σωστό, ρωτούσα γιατί; Και έδινα μια άλλη γωνία να το δει. Όχι απαραίτητα σε άλλες λύσεις, αλλά τον προβλημάτιζα» είχε πει ο ίδιος ο Βαρδινογιάννης.

Τον Δεκέμβριο του 1981 δημιούργησε τις πρότυπες εγκαταστάσεις της Παιανίας που θεωρούνταν το κορυφαίο προπονητικό κέντρο στην Ελλάδα και ένα από τα πιο σύγχρονα στην Ευρώπη, με πολλούς μεγάλους συλλόγους να προπονούνται κατά τις επισκέψεις τους στη χώρα μας για ευρωπαϊκές υποχρεώσεις.

Αποχώρησε από την προεδρία τον Μάιο του 2000 και τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του, Γιάννης Βαρδινογιάννης, γνωστός ως «Τζίγγερ».

Και η αποχώρησή του υπήρξε εκρηκτική:

«Φεύγω γιατί δεν συμβιβάστηκα» είχε δηλώσει τότε, εξηγώντας ότι κύριος λόγος πίσω από την απόφασή του ήταν το παρασκήνιο στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η οικογένεια συνέχισε να έχει τον έλεγχο της ΠΑΕ μέχρι την οριστική αποχώρησή της το 2011.

Η Αγάπη Πολίτη και ο Νίκος, ο Παύλος και η Χρυσή

Όσο θόρυβο έκανε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης για τον Παναθηναϊκό, τόσο ήσυχος ήταν σε θέματα που αφορούσαν την οικογένειά του. Ελάχιστοι είναι άλλωστε αυτοί που γνωρίζουν πολλά πράγματα για τη σχέση, το γάμο και το διαζύγιό του από την Αγάπη Πολίτη –τη γυναίκα που τον συνόδευσε αρκετά χρόνια της ζωής του και με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Νίκο, τον Παύλο και τη Χρυσή.

Η Αγάπη Πολίτη ήταν κόρη του Νίκου Πολίτη, τερματοφύλακα του Ολυμπιακού τη δεκαετία του ’50. Γνώρισε τον Γιώργο Βαρδινογιάννη όταν άρχισε να εργάζεται στον Όμιλο Βαρδινογιάννη και η σχέση τους κατέληξε γρήγορα σε γάμο.

Οι κοινές τους εμφανίσεις απασχολούσαν τακτικά τις κοσμικές στήλες του ’80 και του ’90, κάτι που κανένας από τους δύο δεν επεδίωκε.

Η ημερομηνία του γάμου τους δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ. Όπως και αυτή του διαζυγίου τους.

Η ίδια η Αγάπη Πολίτη, που επίσης διατηρεί εξαιρετικά χαμηλό προφίλ, είχε περιγράψει κάποτε σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Τα Νέα» τον σύζυγό της ως έναν «έξυπνο, ισχυρογνώμονα, ρομαντικό και ηθικά υγιή άνδρα. Με αξίες».

Μια από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του Γιώργου Βαρδινογιάννη ήταν τον Φεβρουάριο του 2025, όταν η κόρη του, Χρυσή, παντρεύτηκε τον Νικόλαο Ντε Γκρες στην Πλάκα.

Λίγους μήνες αργότερα, ο γιος του, Παύλος, παντρεύτηκε την Κατερίνα Μπιρμπίλη – Παπαδημητρίου.

«Καπετάνιος στη θάλασσα και στη ζωή. Ο ίδιος στο τιμόνι, μέχρι το τέλος» λέει η οικογένειά του, αποχαιρετώντας τον.