Δέσποινα Πλουσίου: Ο πόνος που αντιμετωπίζεται δεν γίνεται τραύμα

Από την ασφάλεια και τη ζεστασιά της μήτρας, στη διαρκή αναζήτηση, με στόχο την κάλυψη όλων των αναγκών μας. Και κάπως έτσι συνεχίζεται η πορεία της ζωής μας, με μία σειρά μεγάλων, ή μικρότερων ψυχικών τραυμάτων και πληγών, ατομικών αλλά και συλλογικών.

Σε μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη γύρω από το ψυχικό τραύμα και με αφορμή το Φεστιβάλ Syros Healing Waves 2025- Από το τραύμα στην απόλαυση- τον Οκτώβριο του 2025 στη Σύρο, η Ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια ειδικευμένη στο ψυχικό τραύμα Δέσποινα Πλουσίου, ξεδιπλώνει όλη την εμπειρία και τις γνώσεις της, γύρω από το μείζον αυτό ζήτημα, ενώ απαντά ευθέως εάν η έντονη συζήτηση τον τελευταίο καιρό γύρω από το ψυχικό τραύμα, αποτελεί μία ακόμη μόδα, ή είναι κάτι βαθύτερο για τους ανθρώπους. «Ίσως ο κόσμος να αφυπνίζεται τελικά και να έχει αποφασίσει να μιλήσει με θάρρος για τον πόνο του», τονίζει η κυρία Πλουσίου.

Και συνεχίζει η συνομιλήτριά μας:

«Το τραύμα είναι ο ορισμός αλλά και το εισιτήριο της ζωής μας, παίρνουμε το τριαντάφυλλο με το αγκάθι του, αλλιώς δεν το παίρνουμε καθόλου το τριαντάφυλλο. Είναι πολύ βασικό, να πιστέψουμε, ότι μαθαίνουμε από όλα τα συναισθήματα, και από τα δύσκολα αλλά και από τα θετικά. Για παράδειγμα μερικές φορές είναι δύσκολο να χωρέσουμε την ευτυχία στη ζωή μας, διότι είμαστε στην τραυματισμένη πεποίθηση ότι είμαι τραυματισμένος/ τραυματισμένη, γι’ αυτό είμαστε συχνά και ενοχικοί με την ευτυχία».

Η κυρία Πλουσίου υπογραμμίζει ότι καθώς όλα τα συναισθήματα έχουν κάτι να μας διδάξουν, δεν έχουμε αντιληφθεί ότι ακόμη και μία σκληρή δοκιμασία ή απώλεια, όπως ένα διαζύγιο, ή μία φυσική καταστροφή, αποτελεί κάτι βαθύτερο για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας, είναι ένα κρυμμένο διαμάντι, αφού οι καταστάσεις αυτές μας προσκαλούν να πάμε προς τον εαυτό μας, όσο ανέφικτο στην αρχή και εάν μοιάζει. Και φυσικά είναι σημαντικό να μοιραζόμαστε αυτό που αισθανόμαστε διότι συχνά οι συνέπειες από ένα ψυχικό τραύμα, μπορεί να λειτουργήσουν εντός μας ως ραδιενέργεια…

Στη συνέχεια η συνομιλήτριά μας, αναφέρεται στην πιο δύσκολη μορφή κακοποίησης ενός παιδιού, που είναι η παραμέληση και η εγκατάλειψη και όχι ο βιασμός όπως πολλοί μπορεί να πιστεύουν.

«Ευτυχώς όμως, ο μαγικός μας εγκέφαλος μας προστατεύει και αλλάζει δομή, μέσω της προσαρμογής ώστε να μπορέσει να επιβιώσει στην οικογένεια που έχει γεννηθεί», απαντά αφοπλιστικά, προσθέτοντας ότι «όταν επομένως υπάρχουν επαναληπτικές τέτοιες εμπειρίες, ο εγκέφαλος αναγκάζεται να προσαρμοστεί διότι είμαστε προσαρμοστικά όντα οι άνθρωποι».

Σε άλλο σημείο της συζήτησής μας η ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια αναφέρεται στο θέμα της ντροπής και για την ακρίβεια της υπαρξιακής ντροπής, πίσω από την οποία μπορεί να κρύβονται εθισμοί, σνομπ, βίαιη συμπεριφορά και γενικότερα μία μάσκα και ένα προσωπείο.

Για τις διαρκείς προκλήσεις, τονίζει ότι είναι εκσκαφείς ψυχικών τραυμάτων και προβλημάτων, ενώ μας θυμίζει ότι ο Γιούνγκ συνήθιζε να λέει, πώς στην ηλικία των 50 ενηλικιωνόμαστε.

Τα καταπιεσμένα συναισθήματα η συνομιλήτριά μας, τα χαρακτηρίζει «προστατευμένα, γιατί φοβούνται να βγουν...» «εάν τα χαρακτηρίσω καταπιεσμένα, είναι σαν να κατηγορώ τους ανθρώπους που δεν μιλάνε γιατί αρρώστησαν και οι άνθρωποι κάνουμε ότι μπορούμε για να επιβιώσουμε...»

Σε άλλο σημείο της κουβέντας μας, αναφέρεται στα εσωτερικά οικογενειακά συστήματα IFS που αλλάζουν την ψυχή μας, μία θεωρία του Ρίτσαρντ Σγουόυτς που έρχεται στην Ελλάδα και την οποία έχει μεταφράσει η ίδια. Η μέθοδος αυτή, αποτελεί ένα εξαιρετικό μονοπάτι προς τις πληγές μας, με ένα τρόπο συμπονετικό και ανακουφιστικό και πολύ γρήγορη λύση. Όσο πιο τραυματισμένο το σύστημα, τόσο πιο συγκρουσιακό, προσθέτει.

Τέλος αναφέρεται στη διοργάνωση του φετεινού Φεστιβάλ Syros Healing Waves, με στόχο να αναδείξει την λάμψη και το Απολλώνιο πνεύμα της Ελλάδας, αλλά ταυτόχρονα να προσφέρει στους ανθρώπους που θα το παρακολουθήσουν, το δικαίωμα στην απόλαυση και στην ίαση, μετά από μία μάχη με το εσωτερικό τους ψυχικό τραύμα.

«Ο πόνος που αντιμετωπίζεται δεν γίνεται τραύμα», καταλήγει.