Η «κρατική αεροπειρατεία» και τα ερωτήματα που προκύπτουν

Αντιθέτως όταν υπάρχουν οι ψηφιακές υποδομές σε ορισμένες περιπτώσεις προλαμβάνεται.

Από τα έως τώρα δεδομένα προκύπτουν ερωτήματα τόσο για την κίνηση πρακτόρων στο ελληνικό έδαφος, όσο και από το γεγονός με τον αντικαθεστωτικό δημοσιογράφο που συνελήφθη στην πτήση προς την Λιθουανία και αναγκάστηκε σε υποχρεωτική προσγείωση σε άλλη χώρα.

Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα και προκαλούν ανησυχία για το κατά πόσο οι απλοί πολίτες είναι ασφαλείς στις επαφές, τα μηνύματα, τις μεταφορές τους τις σχέσεις τους. Απ’ όλα αυτά που έγιναν καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι υπάρχει τεράστια «τρύπα» στην ασφάλεια όλων.

Δεν υπάρχουν απαντήσεις για το ποιοι και πόσοι παρακολουθούσαν τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο.

Ποιοι ήταν οι συνεργοί τους και από ποια στιγμή και μετά τον παρακολουθούσαν στην Ελλάδα, αλλά και αλλού.

Όσοι παρακολουθούσαν τον στόχο, με ποιο τρόπο γνώριζαν ότι θα επιβιβαζόταν στη συγκεκριμένη πτήση; Είχαν πρόσβαση στη λίστα επιβατών;

Όλο αυτά τα κενά προκαλούν ανησυχία. Όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και σε επίπεδο ευρωπαϊκό και θέτουν σε κίνδυνο όλους τους πολίτες.

Αν ένας πρόεδρος μιας χώρας, όποιος και αν είναι, δίνει μια εντολή και καταφέρνει μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να έχει τέτοια αποτελέσματα, τότε η ανησυχία για τα κενά ασφαλείας είναι εύλογη.

Αν ο καθένας που έχει μια διαφορά με κάποιον άλλον μπορεί μέσα σε λίγη ώρα να «τρυπάει» τα συστήματα ασφαλείας τόσων χωρών, σίγουρα τότε ο κίνδυνος της ασφάλειας των πολιτών είναι πολύ μεγαλύτερος από ό,τι φανταζόμασταν.

Και κάτι τελευταίο, οι δικές μας αρχές όφειλαν να γνώριζαν και να είχαν ενημερώσει τον πολιτικό τους προϊστάμενο για όλες τις εξελίξεις, εκτός κι αν όντως ήταν γνώστες και κινήθηκαν μυστικά και αθόρυβα μέχρι να εξελιχθεί το φαινόμενο και να γίνει γνωστό, ώστε να μην έχουν ευθύνη και να αντιδρούν πλέον εκ του μακρόθεν.