Όταν πληρώνουμε ακριβά να τρώμε και καλά

Είναι θέμα επιλογής όταν πηγαίνεις για φαγητό σε ένα εστιατόριο που ανήκει σε μία «κατηγορία» με τιμές πάνω από τον μέσο όρο. Γνωρίζεις επίσης εκ των προτέρων ότι εν μέσω ανατιμήσεων στην ενέργεια, τις πρώτες ύλες, το κόστος λειτουργίας γενικότερα, θα είναι ακόμη πιο υψηλές σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Περιμένεις όμως τουλάχιστον η ποιότητα να παραμένει σταθερή.

Μέσα στις γιορτές βρέθηκα σε ένα γνωστό εστιατόριο στο οποίο κάπως σαν ...παράδοση πηγαίνω κάθε χρόνο την αντίστοιχη περίοδο, για μία «καλή» έξοδο. Το «διαφήμιζα» μάλιστα στην παρέα μου ως «λίγο ακριβό αλλά αξίζει το φαγητό του». Το επιλέξαμε ακριβώς επειδή «πηγαίνω κάθε χρόνο και το γνωρίζω». Η απογοήτευση ήρθε πολύ γρήγορα και όσο έρχονταν τα πιάτα, το ένα μετά το άλλο, μεγάλωνε ακόμη περισσότερο.

Τελικά μόνο ο χώρος και το περιβάλλον θύμιζαν το κατάστημα που επισκεπτόμουν τα προηγούμενα χρόνια. Η ποιότητα του φαγητού, οι πρώτες ύλες, ακόμη κι η εικόνα των «πιάτων» είχαν κατέβει μερικά «σκαλιά» πιο κάτω. Σε αντίθεση βεβαίως με τις τιμές.

Η ενεργειακή κρίση ή οποιαδήποτε κρίση, στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί να αποτελεί «άλλοθι». Πληρώνεις περισσότερα, το γνωρίζεις, καταλαβαίνεις γιατί συμβαίνει – εξάλλου όλα είναι πιο ακριβά - θέλεις τουλάχιστον να μην «χαλάσει» η ποιότητα. Ακόμη κι αν αυτό που αγοράζεις είναι απλώς ένα σουβλάκι, πολύ περισσότερο όταν τρως σε ένα καλό εστιατόριο.

Και οι ίδιοι άλλωστε οι επιχειρηματίες της εστίασης, οι σωστοί επαγγελματίες, το γνωρίζουν. Έχει αποδειχθεί ότι ακόμη και σε δύσκολες συνθήκες όσοι κράτησαν ψηλά τα στανταρ, ξεχώρισαν και στην «επόμενη μέρα» μετά την κρίση. Κάθε προσπάθεια να «θυσιάσουν» μέρος της ποιότητας για να κερδίσουν πρόσκαιρα σε κόστος, ξέρουν ότι μακροπρόθεσμα θα τους στοιχίσει ακόμη περισσότερο. Ακόμη και αν προς το παρόν έχουν «χάσει» έναν πελάτη που τους επισκεπτόταν μόλις μία φορά τον χρόνο...