Επιτέλους δικαίωση για τους συνεπείς

Για πρώτη φορά ένα μέτρο ελάφρυνσης θέτει ως όρο εκείνοι που εντάσσονται σε αυτούς να είναι ενήμεροι ως προς τις υποχρεώσεις τους.

Οι οποίοι, για όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα ήταν οι μεγάλοι χαμένοι της οικονομικής και πανδημικής κρίσης.

Γιατί, μολονότι εκείνοι, με τη συνέπειά τους, στήριξαν τα έσοδα του κράτους και των τραπεζών, ήταν διαρκώς «στην απέξω» από κάθε πρόγραμμα στήριξης. Νιώθοντας έτσι παρίες και «παιδιά κατώτερου Θεού».

Για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν εννοώ ότι τράπεζες και κυβέρνηση δεν πρέπει να στηρίξουν πρώτα απ’ όλα τους πραγματικά αδύναμους και αναξιοπαθούντες. Γιατί αυτό είναι και το νόημα της κοινωνικής συνοχής και της αναδιανομής του πλούτου.

Δεν γίνεται όμως αυτή η στήριξη να αφήνει εντελώς εκτός περιμέτρου τους συνεπείς. Γιατί έτσι, δημιουργείς μια de facto κουλτούρα ασυνέπειας, μια και δανειολήπτες και φορολογούμενοι συνειδητοποιούν ότι συμφέρει περισσότερο να μην πληρώνεις.

Και βέβαια, προάγεις ένα ευρύτερο αίσθημα αδικίας, εκθρέφοντας τη λογική του «στρατηγικού κακοπληρωτή».

Το μεγάλο στοίχημα από εδώ και πέρα είναι η επιβράβευση της συνέπειας να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Και όταν λέμε επιβράβευση, αυτή να είναι ουσιαστική και όχι συμβολική. Αυτός που πληρώνει στην ώρα του να νιώθει ότι ανταμείβεται στην πράξη για τη συνέπειά του, είτε αυτό μεταφράζεται σε λιγότερους φόρους, χαμηλότερα επιτόκια ή κάποιο άλλο προνόμιο.

Ούτως ώστε να περάσουμε από την κουλτούρα του «δεν πληρώνω» σε αυτή του «πληρώνω στην ώρα μου» και ανταμείβομαι γι’ αυτό.