Το κλαδάκι του έρωντα

Και μεταξύ μας, καταλαβαίνεις θαρρώ, πως δεν υπάρχει χώρος ούτε ανάγκη "αντίδωρου".

Γι αυτό βρισκόμαστε σ’ αυτή τη ζωή. Για να μοιραστούμε τη χάρη.

Να καθρεφτιστούμε ο ένας πάνω στον άλλο, κι αν είμαστε από τους τυχερούς, να καταλάβουμε, πως μαζί μπορούμε

να τρώμε και να γευόμαστε,
να ακουμπάμε και να αγγίζουμε,
να μυρίζουμε και να οσφραινόμαστε,
να κοιτάμε και να βλέπουμε,
να ζούμε και να βιώνουμε,

έχοντας για συντροφιά το κλαδάκι του έρωντά μας!

Υ.Γ. το γραπτό μου δεν απευθύνεται στον έναν. Απευθύνεται στον καθένα και σε όλους.

Το κλαδάκι του έρωντα είναι ένα απ’ τα σύμβολά μου.

Γι αυτό το φυτό -ενδημικό της Κρήτης απ’ την οποία προέρχομαι- μια εκδοχή για την προέλευση του ονόματός του λέει, πως για να μαζέψεις έρωντα, πρέπει να του 'χεις μεγάλο έρωτα, αφού φυτρώνει σε τόσο δύσβατες περιοχές που είναι δύσκολο να τον πλησιάσεις.

*Η Σίσσυ Σκουλικάρη είναι εικαστικός - νηπιαγωγός.