Επιστρέφοντας στο καταφύγιο της μουσικής στα 30

Μετά έρχονται οι Πανελλήνιες. Μέχρι τότε οι περισσότεροι και περισσότερες έχουν αναγνώσει - ή έχουν αναγνώσει οι άλλοι για εκείνους - το ταλέντο τους στη μουσική ή απλώς την επιθυμία τους να την κρατήσουν στη ζωή τους.

Για τη συντριπτική πλειοψηφία, όμως, η μουσική ή μάλλον η ενασχόληση με κάποιο μουσικό όργανο σταματά στην Γ’ Λυκείου, βαριά στο 1ο έτος του Πανεπιστημίου.

Τα χρόνια περνούν και φτάνεις σε ένα σημείο που νιώθεις ότι δεν έχεις το δικαίωμα να επιστρέψεις σε αυτό τον κόσμο.

«Δεν θυμάμαι τίποτα», «Θα παρακολουθώ μαθήματα με μαθητές, τι ντροπή», «παλιμπαιδισμός»: Αυτές είναι μόλις μερικές σκέψεις που περνούν από το μυαλό ενός ανθρώπου που τον «κατατρώει» η ανάγκη να βρει ξανά το καταφύγιό του.

Το καταφύγιο που του έμαθε να χάνεται σε έναν άλλο κόσμο, όταν το άγχος της επιτυχίας τον έπνιγε, το καταφύγιο που τον γλίτωσε από τις κρίσεις πανικού στις Πανελλήνιες, το καταφύγιο που του επέτρεψε να ταξιδεύει και να ονειρεύεται την ίδια ώρα που του μάθαινε να πειθαρχεί.

Ποιος, λοιπόν, μας απαγορεύει να βρούμε ξανά το καταφύγιό μας; Ποιος υπαγορεύει το ηλικιακό «ταβάνι» σύμφωνα με το οποίο μπορούμε να ασχοληθούμε με τη μουσική, όχι πλέον ως δέκτες, αλλά ως κοινωνοί της;