Η ζωή στον σκουπιδότοπο της Βαγδάτης

Σε έναν σκουπιδότοπο κοντά στη Βαγδάτη νέοι και μικρά παιδιά, αναζητούν την ελάχιστη ελπίδα. Όχι για να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο επίπεδο ζωής αλλά την ίδια τη ζωή.

Αμούστακα αγόρια που δεν έχουν κλείσει ούτε τα δέκα ανασύρουν από τα σκουπίδια ανακυκλώσιμα υλικά τα οποία στη συνέχεια θα πωλήσουν για να εξασφαλίσουν λίγα χρήματα προκειμένου να αγοράσουν φαγητό. Νέες γυναίκες φορτωμένες με αυτοσχέδια τσουβάλια από σεντόνια και υφάσματα κουβαλούν στην πλάτη τον πολύτιμο θησαυρό που ανέσυραν από τα σκουπίδια.

Βλέποντας το ντοκιμαντέρ του Σαμίρ η "Οδύσσεια του Ιράκ" και τις προοπτικές που είχε η χώρα τη δεκαετία του ‘50 και του ’60, με τις γυναίκες να φορούν μίνι και να φοιτούν στα Πανεπιστήμια, τους νέους άνδρες να φορούν κοστούμια και όλοι μαζί άνδρες και γυναίκες να κάνουν μπάνιο σε πισίνα, αναρωτιέται κανείς τι ήταν αυτό που έκοψε το νήμα της ζωής, «έγδαρε» τα όνειρα και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των Ιρακινών.

Ίσως είναι αυτό που γράφει ο Ενρίκε Σέρπα, ο καλύτερος μυθιστοριογράφος της Λατινικής Αμερικής, (όπως τον είχε αποκαλέσει ο Έρνεστ Χέμινγουέι) στο βιβλίο του "Λαθρεμπόριο": "Μην τα πολυψάχνεις, η ζωή είναι χωρισμένη σε αυτούς που τρώνε και σε αυτούς που δεν τρώνε. Και οι δεύτεροι είναι οι περισσότεροι".