Τα πρόσωπα που το 2025 μας υποσχέθηκαν ότι θα μονοπωλήσουν και το 2026

Ο «τυφώνας» Ντόναλντ Τραμπ από τις 20 Ιανουαρίου όταν και ανέλαβε επίσημα τα ηνία των ΗΠΑ, άλλαξε ουσιαστικά τα δεδομένα στα πάντα. Εσωτερικά κυρίαρχος, αφού η νίκη του 2024 ήταν σαρωτική και του χάρισε την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά όργανα, άρχισε από την πρώτη μέρα να ξηλώνει ό,τι μπορεί να θύμιζε τη διακυβέρνηση Μπάιντεν.

Ο «οδοστρωτήρας» Τραμπ και η αλλαγή της σκακιέρας

Και αν οι αποφάσεις του στο εσωτερικό έχουν επιπτώσεις μόνο στους πολίτες της χώρας, εκείνο που άλλαξε τα δεδομένα με τον πιο δραστικό τρόπο από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τίποτα μετά την επανεκλογή Τραμπ δεν ήταν το ίδιο. Ούτε οι σχέσεις με τους εχθρούς του, ούτε με τους παραδοσιακούς φίλους των ΗΠΑ. Ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν συχνά επικριτικός για τους ευρωπαίους συμμάχους, απειλητικός στους εχθρούς του και κυρίως «ορκισμένος ειρηνοποιός». Ο ίδιος έλεγε συχνά ότι σταμάτησε οκτώ πολέμους μέσα σε λίγους μήνες. Αυτό που προς το παρόν θεωρεί το μεγαλύτερό του επίτευγμα είναι η συμφωνία ειρήνευσης στη Γάζα, που μπορεί να είναι πάντα εύθραυστη, πλην όμως σε εξέλιξη.

Μια δολοφονία που πέτυχε ακριβώς το αντίθετο απ' αυτό που επεδίωκε

Στις ΗΠΑ, που ζουν μία από τις πιο πολωμένες περιόδους της ιστορίας τους, μία δολοφονία ήρθε να ρίξει και άλλο λάδι στη φωτιά. Η δολοφονία του υπερσυντηρητικού ακτιβιστή Τσάρλι Κερκ και μάλιστα σε δημόσιο χώρο, ήταν ένα σοκ. Ήταν όμως και μια ευκαιρία για τον Ντόναλντ Τραμπ για να επαναλάβει το αφήγημά του ότι οι εχθροί του, που ήταν εχθροί και του Κερκ, που τον στήριξε είναι αδίστακτοι. Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών περιλαμβάνουν πολλές πολιτικές δολοφονίες, αλλά αυτή του Κερκ είναι κομβική για το χρονικό σημείο

Ο «στρατηγός» Νετανιάχου με τον ισχυρό φίλο και τους πολλούς εχθρούς

Στο μέτωπο της πιο αιματηρής πολεμικής επιχείρησης στον πλανήτη για το 2025 ο απόλυτος πρωταγωνιστής ήταν ο Μπένιαμιν Νετανιάχου. Ο πρωθυπουργός που αποφάσισε ότι του ταιριάζει περισσότερο ο ρόλος του «στρατηγού» επέλεξε τη σκληρή γραμμή, που μπορεί να τον έκανε κυρίαρχο στην ειρηνευτική συμφωνία Τραμπ, παράλληλη όμως τον αποξένωσε από παραδοσιακούς συμμάχους στη Δύση, που αντέδρασαν στο λουτρό αίματος στη Γάζα. Στο κλείσιμο της χρονιάς ο ισραηλινός πρωθυπουργός δηλώνει νικητής του πολέμου και ταυτόχρονα θετικός στην ειρήνη, ενώ συνεχίζει παρά τις αντιδράσεις του εποικισμούς στη Δυτική Όχθη. Με έναν εξαιρετικά ισχυρό φίλο, αλλά και με περισσότερους εχθρούς ο Νετανιάχου παραμένει στη Μέση Ανατολή ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Ο Ζελένσκι ελπίζει ανάμεσα σε συμπληγάδες

Και αν στη Γάζα και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή, τα πράγματα δείχνουν αποκλιμάκωση, έστω και με πολλούς σκοπέλους, στο μέτωπο του πολέμου στην Ουκρανία, φαίνεται ότι η στασιμότητα ως προς την ειρηνευτική διαδικασία έχει γίνει κανονικότητα. Μπορεί μετά τη συνάντηση του Τραμπ με τον Πούτιν στην Αλάσκα, οι επαφές, οι συναντήσεις, το παρασκήνιο και οι νουθεσίες να είναι συνεχής, πλην όμως πάντα το αποτέλεσμα είναι πιο μακριά από τις προσδοκίες. Και σ' αυτό το σκηνικό ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι είναι από τους πρωταγωνιστές μεν, αλλά δεν ορίζει την ατζέντα. Περνώντας μέσα στο 2025 από την «άβολη» επίσκεψη στον Λευκό Οίκο, έως την εκ νέου προσέγγιση με τον Τραμπ, τη διαβεβαίωση των ευρωπαίων για την οικονομική και στρατιωτική στήριξη, ο Ουκρανός πρόεδρος προσπαθεί να ισορροπήσει σε ένα σκοινί που ταλαντεύεται συνεχώς και μοιάζει να επιμηκύνετε συνεχώς. Κανείς δεν γνωρίζει αν θα βρεθεί σε ένα κοινό τραπέζι με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ποιο θα είναι το πολιτικό του μέλλον, αφού και αυτό τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Ο Πούτιν αισθάνεται νικητής και παίζει... καθυστέρηση

Στον ίδιο πόλεμο, αλλά με άλλους όρους ο επίσης πρωταγωνιστής Πούτιν δε φαίνεται διατεθειμένος να μετακινηθεί από τις απαιτήσεις που έχει βάλει εξ αρχής στο τραπέζι. Οι εδαφικές παραχωρήσεις αποτελούν κόκκινη γραμμή για τον Ρώσο πρόεδρο, ο οποίος μέσα στο 2025 θεωρεί ότι έχει αποκτήσει έναν άλλο αέρα, μετά την εκλογή Τραμπ. Ο αμερικανός πρόεδρος δείχνει να υιοθετεί το ρωσικό αφήγημα ότι ο πόλεμος ξεκίνησε με ευθύνη Μπάιντεν, οι σχέσεις μοιάζουν να είναι πιο στενές, παρά το ότι η Αλάσκα δεν έδωσε άμεσα αποτελέσματα. Ο Πούτιν δεν δείχνει να βιάζεται να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, καθώς πιστεύει ότι η καθυστέρηση τον ευνοεί. Ταυτοχρόνως υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία ότι διοικεί μια υπερδύναμη, ενώ ταυτοχρόνως θεωρεί «υστερικούς» τους φόβους των Ευρωπαίων, ότι μπορεί να δεχθούν επίθεση από τη Ρωσία.

Ένας Λέων φιλόδοξος συνεχιστής μιας βαριάς κληρονομιάς

Ο θάνατος του Πάπα Φραγκίσκου συγκίνησε τους πάντες, καθώς δεν ήταν ένας θρησκευτικός ηγέτης, με την συμβατική έννοια του όρου. Συνεπής οπαδός της ειρήνης, λιτός και ανθρώπινος δημιούργησε μια παράδοση που δύσκολα θα μπορούσε να την παρακάμψει ο διάδοχός του. Και ο διάδοχος ήταν ο πρώτος αμερικανός που εκλέχθηκε ως ηγέτης της Καθολικής Εκκλησίας. Ο Πάπας Λέων ο 14ος φαίνεται να επιλέγει να συνεχίσει στον δρόμο που χάραξε ο Φραγκίσκος, χωρίς όμως να δίνει την αίσθηση ότι προσπαθεί να τον μιμηθεί. Οι εκκλήσεις του για ειρήνη, ο ήπιος λόγος, η επιλογή να δείχνει προσιτός και όχι απόμακρος φαίνεται ότι θα χαρακτηρίσουν τη θητεία του και θα ρίξουν τη σκιά τους στα μεγάλα προβλήματα της Καθολικής Εκκλησίας. Δείχνει επίσης εμπράκτως να είναι υπέρ της προσέγγισης των Εκκλησιών, κάτι που επιβεβαιώσει με την κοινή λετουργία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στο Φανάρι.

Μητσοτάκης: Ο πολιτικά κυρίαρχος αντιμέτωπος με πολλά αγκάθια

Δεν χρειάζεται κάποια βαθιά πολιτική ανάλυση για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι και το 2025 ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ο πολιτικά κυρίαρχος, σε μία χρονιά που δεν ήταν στρωμένη με τριαντάφυλλα.

Τα δημοσκοπικά ευρήματα δείχνουν η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη δυσαρέσκεια των πολιτών κυρίως για την ακρίβεια, πλην όμως δεν δείχνει να απειλείται σοβαρά από άλλον πολιτικό φορέα. Ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι το δυνατό χαρτί είναι τα θετικά αποτελέσματα της οικονομίας είναι το γερό χαρτί που απαντά και στο πρόβλημα της ακρίβειας, ενώ στο άλλο αγκάθι αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται ως αυτός που θα βάλει τέλος στις «χρόνιες παθογένειες». Η χρονιά κλείνει με ένα αγκάθι που ακόμα δεν ξέρει κανείς ποια σημάδια θα αφήσει με τους αγρότες να βρίσκονται στους δρόμους και την κυβέρνηση να καλείται να λύσει μια από τις πιο δύσκολες εξισώσεις της θητείας της.

Ο Αλέξης Τσίπρας που θέλει να φτάσει στην «Ιθάκη» χωρίς άλλους μνηστήρες

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι το πρόσωπο που σημάδεψε όσο κανείς άλλος από τον χώρο της κεντροαριστεράς το 2025, καθώς το βιβλίο του «Ιθάκη» και η τοποθέτηση του στις προθήκες των βιβλιοπωλείων ήταν ουσιαστικά μιας σαφής πολιτική δήλωση ότι θεωρεί - και όχι αβάσιμα- τον εαυτό του ως καταλυτή στον πολιτικό χώρο στον οποίον ανήκει.

Ταυτοχρόνως το βιβλίο, αλλά και οι παρουσιάσεις του αποτέλεσαν και ένα ξεκαθάρισμα σε σχέση με το ποιους θεωρεί μελλοντικούς συνοδοιπόρους του και ποιους θέλει να αφήσει πίσω στο παρελθόν. Λογικά μέσα στο 2026 θα πρέπει να περιμένουμε να κάνει το επόμενο βήμα, που είναι η ίδρυση του πολιτικού φορέα. Και σ' αυτή την πορεία προς τον συγκροτημένο πολιτικό φορέα θα κάνει με κάθε τρόπο σαφές ότι ο ίδιος είναι ο πρωταγωνιστής και δεν υπάρχουν άλλοι μνηστήρες.

Ο Γιάννης που μας θύμισε και πάλι ότι παραμένει το παιδί από τα Σεπόλια

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν περίμενε το 2025 για να γίνει πρωταγωνιστής. Είναι από τα μεγαλύτερα ονόματα στο σημαντικότερο πρωτάθλημα μπάσκετ στον πλανήτη και αυτό δεν το έχει αμφισβητήσει ποτέ κανείς. Στη χρονιά που φεύγει ο Γιάννης κατέκτησε άλλη μία κορυφή. Έφερε μαζί με τους άλλους παίκτες της Εθνικής ένα μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ μετά από πάρα πολλά χρόνια. Και όχι μόνο το έφερε, αλλά δήλωσε ότι το θεωρεί μία από τις σημαντικότερες στιγμές στην καριέρα του, δάκρυσε με το μετάλλιο στο στήθος, το γλέντησε με τους συμπαίκτες του. Ο Γιάννης μας υπενθύμισε ότι μπορεί να δοξάζεται στις ΗΠΑ, αλλά παραμένει το παιδί από τα Σεπόλια που πανηγυρίζει λίγο περισσότερο όταν νικά με την ομάδα της «γειτονιάς» του. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο θα είναι πρωταγωνιστής και το 2026 και για πολλά χρόνια ακόμα, γιατί έχει αποδείξει ότι η ποιότητά του δεν εξαντλείται σε ένα κάρφωμα ή ένα trible- double.