Μάθημα αλληλεγγύης: Πώς ένας 8χρονος ηρέμησε συμμαθητή του με αυτισμό

Η Κόρτνεϊ Μουρ, η μαμά ενός οκτάχρονου που μόλις τον είχε αφήσει στο σχολείο, περιγράφει το πώς αντέδρασε ο γιος της, Κρίστιαν, όταν είδε ένα άλλο αγόρι, καθισμένο κάτω σε μία γωνία να κλαίει απαρηγόρητο: «Πήγε να τον παρηγορήσει. Του έπιασε το χέρι και τον οδήγησε στην είσοδο. Περίμενε μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι κι έπειτα περπάτησε μαζί του στο σχολείο».

Η αντίδραση του μικρού Κρίστιαν αποδείχτηκε ιδιαίτερα αγχολυτική για τον συνομήλικό του, Κόνερ που πάσχει από αυτισμό.

Και, παρότι ο Κόνερ ήταν ενθουσιασμένος για την πρώτη του μέρα στο σχολείο, η νέα ατμόσφαιρα και τα νέα πρόσωπα τον άγχωσαν, εξηγεί η μαμά του, προκαλώντας αυτήν τη συναισθηματική κατάρρευση.

Ο Κόνερ είχε φτάσει νωρίτερα στο σχολείο, τα παιδιά περίμεναν τον προαύλιο χώρο, είχε πολλά πηγαδάκια και πολλή φασαρία: «Καταβάλλεται σχετικά εύκολα. Και είναι πολύ συναισθηματικός. Δάκρυα κυλούν από τα μάτια του όταν είναι λυπημένος, αλλά και όταν είναι χαρούμενος», λέει η ίδια, εκφράζοντας την καθημερινή αγωνία της για το γιο της πως κάποιος ίσως τον κοροϊδέψει επειδή δεν μιλάει σωστά ή επειδή είναι υπερκινητικός.

Όπως παραδέχεται η ίδια, όταν είδε την ανάρτηση της άλλης μαμάς, έβαλε τα κλάματα.

Για την ιστορία, τα παιδιά ταίριαξαν αμέσως. Από εκείνη τη στιγμή, κάνουν παρέα εκτός σχολείου.

«Με βρήκε και μου κράτησε το χέρι και έκλαψα από χαρά» λέει με αφοπλιστική παιδικότητα ο Κόνερ που ευγνωμονεί το νέο του φίλο γιατί δεν είδε σ'εκείνον ένα πρόβλημα, αλλά μόνο μία ανάγκη ενός αμήχανου παιδιού.