Η Ευρώπη μοιάζει… αγουροξυπνημένη

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρχικά αιφνιδιάστηκαν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ως θεατές των λόγων του αμερικανού προέδρου άκουγαν να τους «μαλώνει» και να τους νουθετεί, αλλά στο τέλος έκαναν σα να είχαν απλώς μια δυσάρεστη εμπειρία την οποία μπορούσαν να απωθήσουν. Αυτή η τακτική ήταν φυσικό να φέρνει πάντα τον Ντόναλντ Τραμπ στη θέση του οδηγού. Αυτός όριζε την ατζέντα, αυτός έθετε τα όρια, αυτός επέβαλλε όρους, αυτός φαινόταν πάντα ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Φαίνεται πως η υπόθεση της Γροιλανδίας λειτούργησε σαν καταλύτης. Η επιμονή του Ντόναλντ Τραμπ στο να γίνει το νησί αμερικάνικο έδαφος φαίνεται ότι έβγαλε την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη νάρκη. Πλην όμως ακόμα και σήμερα δείχνει σαν ένας αγουροξυπνημένος γίγαντας που προσπαθεί να καθαρίσει το βλέμμα του, κάνοντας μικρά βήματα και προσπαθώντας να πείσει, πρώτα τον εαυτό του, ότι μπορεί να βαδίσει, χωρίς τον μέχρι πρότινος «δεδομένο».

Η αχίλλειος πτέρνα της Ευρώπης ήταν και παραμένει οι καθυστερημένες αποφάσεις, οι συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, οι σύνοδοι που αποφασίζουν ότι το πρόβλημα θα το λύσει οριστικά η επόμενη σύνοδος. Όταν ο αντίπαλός έχει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και της ευελιξίας είναι αδύνατον να παίξεις ρόλο με χρονοκαθυστερήσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να δει την επόμενη μέρα, αλλά το βλέμμα της δεν είναι ακόμα καθαρό. Και για να καθαρίσει χρειάζεται να εγκαταλείψει συνήθειες και βεβαιότητες δεκαετιών. Και προς το παρόν ο αγουροξυπνημένος γίγαντας δεν φαίνεται να τα καταφέρνει.