Πιο κοντά σε έναν πόλεμο χωρίς τέλος, παρά στο τέλος του πολέμου

Οι περισσότερες αναλύσεις συγκλίνουν στο ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ήλπιζε σε μία μικρής διάρκειας επιχείρηση, κάτι όμως που δεν φαίνεται να γίνεται πραγματικότητα, καθώς η σύγκρουση μπαίνει στην τρίτη εβδομάδα.

Τα ισραηλινά μέσα μάλιστα αναφέρουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ πιέζει τον Νετανιάχου να τελειώσει ο πόλεμος μέσα στην επόμενη εβδομάδα, αλλά κάτι τέτοιο είναι αμφίβολο αν είναι εφικτό, αφού τίθεται υπό αμφισβήτηση αν ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν την ίδια στρατηγική για αυτήν την σύγκρουση.

Τα απαισιόδοξα μηνύματα από το... παρελθόν

Η ιστορία των συγκρούσεων στην περιοχή είναι μακρά. Ουσιαστικά από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά λίγες είναι οι περίοδοι που η περιοχή έζησε ειρηνικά. Οι ΗΠΑ είχαν εμπλοκή με την έννοια της στήριξης του Ισραήλ μέχρι το 1991 όταν αποφάσισαν να επέμβουν με δικές τους δυνάμεις στο Ιράκ. Από τότε μια αλυσίδα συνεχών επεμβάσεων φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Εκτός του Ιράκ, μακροχρόνια ήταν η παρουσία του αμερικανικού στρατού στο Αφγανιστάν, όπου μετά από 20 χρόνια παρουσίας παρέδωσαν την εξουσία σε αυτούς που πήγαν το 2001 να εκδιώξουν. Οι επεμβάσεις επίσης στη Λιβύη και τη Συρία δεν είχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ουσιαστικά οι δύο χώρες βυθίστηκαν στο χάος, χωρίς προφανή οφέλη για την αμερικανική πλευρά.

Όσοι επικρίνουν τις αποφάσεις του αμερικανού προέδρου θεωρούν αφελές να πιστεύει κανείς ότι κάνοντας το ίδιο λάθος θα έχει διαφορετικά αποτελέσματα.

Τα τρία στρατόπεδα στο MAGA

Ήδη, σύμφωνα με διεθνή μέσα, όπως το Politico, στο Λευκό Οίκο και την αμερικανική κυβέρνηση άρχισαν να υπάρχουν τριγμοί και διαφορετικά στρατόπεδα. Υπάρχουν οι σκληροπυρηνικοί που μιλούν για πόλεμο για «όσο χρειαστεί» και οι «ρεαλιστές» που βλεπουν ότι μια παράταση του πολέμου μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στις ΗΠΑ.

Οι περισσότερες γκρίνιες έρχονται από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης με τον υπουργό Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ να εκφράζει ανησυχία ότι παρατεταμένη σύγκρουση και εκφράζει φόβος ότι η άνοδος των τιμών της ενέργειας θα έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην αμερικανική οικονομία .

Φαίνεται ότι τις ίδιες ανησυχίες φαίνεται ότι συμμερίζεται και ο αντιπρόεδρος Τζε Ντι Βανς

Αντιθέτως υπέρ της σκληρής γραμμής είναι τα λεγόμενα «γεράκια» στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, τα οποία πιστεύουν ότι η επιχείρηση των ΗΠΑ πρέπει να διαρκέσει «μέχρι την οριστική νίκη».

Ο Ντόναλντ Τραμπ σ' αυτόν τον «εμφύλιο» φαίνεται ότι δεν έχει μαζί του και τους Στιβ Μπάνον και Τάκερ Κάρλσον, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η εμπλοκή της Αμερικής στον πόλεμο ήταν εξ αρχής λάθος.

Το δίκοπο μαχαίρι για τον Ντόναλντ Τραμπ

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι σίγουρα παρορμητικός και δύσκολα ερμηνεύσιμος. Και γι αυτό είναι δύσκολο να προβλέψει κάποιος τις κινήσεις του με τα εργαλεία που χρησιμοποιούσε μέχρι να αναλάβει την ηγεσία των ΗΠΑ.

Η στόχευση της επιχείρησης κατά του Ιράν επικεντρώθηκε αρχικά στο πυρηνικό του πρόγραμμα, εμπλουτίστηκε με την προσδοκία αλλαγής καθεστώτος, αλλά δεν έδωσε ποτέ με σαφήνεια τον χρονικό ορίζοντα για το τέλος του.

Ο αμερικανός πρόεδρος από τη μία δεν θέλει να παύσει τις επιδρομές, γιατί αυτό μπορεί να θεωρηθεί υπαναχώρηση και για ορισμένους «ήττα» στο πεδίο της μάχης, ενώ από την άλλη γνωρίζει ότι ένας πολύμηνος έστω πόλεμος έχει κόστος πολλών δισεκατομμυρίων, ενώ παράλληλα υπάρχει και η ανησυχία ότι μπορεί να πλήξει την αμερικάνικη οικονομία, λόγω της αστάθειας στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον

Το πετρέλαιο «φλέγεται» και ο Πούτιν... χαμογελά

Αν υπάρχει ένα προϊόν στη Μέση Ανατολή που επισκιάζει οποιοδήποτε άλλο αυτό είναι το πετρέλαιο, το οποίο δημιουργεί συμμαχίες και αντιπαλότητες και δυστυχώς πολέμους.

Με την έναρξη των βομβαρδισμών κανείς δεν είχε αμφιβολία ότι αυτό θα επηρεάσει τη τιμή του πετρελαίου, με κάποιους μάλιστα να κάνουν τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις μιλώντας για τιμές που μπορεί να φτάσουν και τα 200 δολάρια το βαρέλι.

Ευτυχώς σε αυτά τα ύψη δεν φτάσαμε, πλην όμως τα 100 δολάρια έφτασαν να θεωρούνται το «καλό σενάριο». Οι διακυμάνσεις τις τελευταίες δύο εβδομάδες είναι συνεχείς και παρά την απόφαση να απελευθερωθούν εκατομμύρια βαρέλια από τα στραγητικά αποθέματα της Δύσης η αποκλιμάκωση των τιμών είναι αναιμική.

Η μείωση των διαθέσιμων αποθεμάτων πετρελαίου, βάζει ουσιαστικά στο παιχνίδι και τον Βλαντιμίρ Πούτιν, που από την αρχή του πολέμου καταγράφει κέρδη. Πρωτ’ απ’ όλα οι επιχειρήσεις στο Ιράν έβαλαν στο παρασκήνιο την Ουκρανία και εκ των πραγμάτων μείωσαν και τις πιέσεις προς το Κρεμλίνο.

Ο Πούτιν κάλεσε τους Ευρωπαίους να το ξανασυζητήσουν λέγοντας ότι ποτέ δεν απέκλεισε την ενεργειακή συνεργασία με την Ευρώπη.

Η Ευρώπη έχει ήδη περάσει ένα ενεργειακό σοκ με τον πόλεμο στην Ουκρανία αναγκαζόμενη - και με την προτροπή των ΗΠΑ- να περιορίσει έως και να μηδενίσει την προμήθεια πετρελαίου και φυσικού αερίου από την Ρωσία, πληρώνοντας υψηλό κόστος, με κερδισμένους κατά βάση του αμερικανούς που είναι οι βασικοί προμηθευτές, τουλάχιστον ως προς την προμήθεια του LNG.

Διεθνή και κυρίως αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αναρωτούνται ποιο είναι το σχέδιο Τραμπ και πώς θα καταφέρει, αν καταφέρει, να δώσει τέλος στον πόλεμο. Αντιθέτως η στόχευση Νετανιάχου είναι σαφής. Άλλωστε κυρίως από το στρατόπεδο των Δημοκρατικών τον κατηγορούν ότι μπήκε σε έναν πόλεμο, ο οποίος είναι πόλεμος του Νετανιάχου. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός έχει τον σαφή στόχο να εξαφανίσει οποιονδήηποτε πόλο απειλής στην περιοχή, αλλά είναι κάτι που δεν μπορεί να το κάνει μόνος του, χωρίς τον αμερικανικό στρατό. Είναι άγνωστο όμως πώς θα καταφέρει να πείσει τους αμερικάνους ότι αξίζει τον κόπο να έχουν μεγάλη οικονομική αιμοραγία για να παρατείνουν έναν πόλεμο που είναι αμφίβολο αν θα αποδώσει τα αποτελέσματα που έθεσε εξ αρχής.

Όσο οι μέρες περνούν, όσο οι βδομάδες θα καταγράφονται στην ιστορία αυτού του πολέμου, όσο θα συνεχίζονται οι δηλώσεις θα ζούμε ίσως την προτελευταία μέρα του πολέμου, αλλά ποτέ την τελευταία.