Περσικά ξινά σταφύλια

Το σκηνικό που ζούμε τις τελευταίες μέρες ξεκίνησε με τα τελεσίγραφα- λάστιχο από τον Ντόναλντ Τραμπ, όταν έδωσε 24 ώρες στο Ιράν, ουσιαστικά να παραδοθεί, μετά το έκανε πενθήμερο, λέγοντας ότι ουσιαστικά οι διαπραγματεύσεις έχουν ξεκινήσει. Έλα όμως που οι Ιρανοί αρνούνται ότι συζήτησαν με οποιονδήποτε αμερικάνο.

Μια συνεχής κολοκυθιά έχει ονομαστεί «πορεία προς την διαπραγμάτευση», την ίδια ώρα που το δάχτυλο δεν έχει φύγει στιγμή από την σκανδάλη. Πόλεις βομβαρδίζονται, υποδομές καταστρέφονται, στόχος γίνεται ακόμα και το νερό, αλλά φτάσαμε να μη γνωρίζουμε αν ΗΠΑ και Ιράν θα κάτσουν στο ίδιο τραπέζι, αλλά πάνω- κάτω ξέρουμε πού θα βρεθούν, αν βρεθούν.

Και ναι μεν το Ισραήλ μας έχει δώσει να καταλάβουμε ότι εκεχειρία δεν σημαίνει απαραιτήτως και διακοπή των βομβαρδισμών, αλλά η υπόθεση είναι κάτι μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο, όσο τραβάει σε χρόνο. Η χθεσινή σοδειά πάντως περιλαμβάνει το ιρανικό «διαπραγματεύεστε με τον εαυτό σας» και το αμερικάνικο «Ο Τραμπ είναι έτοιμος να εξαπολύσεις κόλαση κατά του Ιράν».

Θα αναρωτηθείτε, πρώτη φορά συμβαίνουν όλα αυτά σε έναν πόλεμο; Δεν συμβαίνουν για πρώτη φορά, αλλά όχι σε αυτή την ένταση και την έκταση, αυτόν τον ανταγωνισμό αντικρουόμενων δηλώσεις. Κάποιος κυνικός θα έλεγε για το σκηνικό ότι είναι «περσινά ξινά σταφύλια», μόνο που εν προκειμένω τα σταφύλια είναι περσικά.