Τόσο μακριά όσο ένα μικρό βήμα

Το 1969 η ανθρωπότητα παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα την αποστολή του Apollo 11, που κατάφερε να προσεληνωθεί και να μεταφέρει στη γη μια εικόνα που μέχρι εκείνη τη στιγμή έμοιαζε με επιστημονική φαντασία: Το πρώτο ανθρώπινο βήμα στη σελήνη.

Η ευφορία που επικρατεί μετά από κάθε μεγάλο επίτευγμα είναι τεράστια και έτσι τα σενάρια για το διαστημικό μας μέλλον ήταν εξαιρετικά αισιόδοξα. Για τα μάτια ενός ανθρώπου του 1969, το 2026 θα ήταν πλέον εφικτός ο εποικισμός του Άρη, ίσως και άλλων πλανητών. Και ίσως για όλο το υπόλοιπο του 20^ου αιώνα αυτή να ήταν η πεποίθηση.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μεγάλη στιγμή του 1969 είναι προϊόν του ψυχρού πολέμου και του ξέφρενου ανταγωνισμού ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης. Ειδικά μετά την «βόλτα» του Γκαγκάριν στο διάστημα οι μηχανές της NASA πήραν φωτιά φέροντας πολύ πιο κοντά για κάτι που προγραμματιζόταν ουσιαστικά για δεκαετίες αργότερα.

Η συνέχεια δεν ήταν αυτή που αναμενόταν. Ειδικά και μετά την τραγωδία του Τσάλεντζερ το 1986 το αίμα όλων πάγωσε μαζί με τα προγράμματα για επανδρωμένες αποστολές. Η τωρινή αποστολή του Artemis II αναθερμαίνει το ενδιαφέρον και τις προσδοκίες, αλλά κυρίως είναι ένα μάθημα για τα όρια μας. Μία μικρή κατάκτηση κάποιων χιλιάδων χιλιομέτρων, μια αυριανή νέα προσελήνωση, μας κάνει ουσιαστικά όλους κατοίκους ενός «χωριού» που νοιώθουμε χαρά με μια νέα κατάκτηση που χρειάστηκε χρόνια για να κτιστεί. Και αυτή η κατάσταση είναι τόσο μικρή μπροστά στο απέραντο του σύμπαντος, που κάνει τις εχθρότητες, τους πολέμους μας, τις μάχες μας να μοιάζουν ακόμα πιο μικρές. Ίσως αυτά τα ταξίδια στο διάστημα να μας μάθουν ποια είναι η ουσία των πραγμάτων και πως το δικό μας «τόσο μακριά» είναι ένα μικρό βήμα στην απεραντοσύνη που μας περιβάλλει.