Apocalypse now (Trump edition)

Αρχικά ο αμερικανός πρόεδρος προσπάθησε να σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία και αφού μετά από πολλά τελεσίγραφα αυτό δεν έγινε εφικτό έστρεψε το βλέμμα του αλλού. Έκανε μια εύκολη, για τα δεδομένα του αμερικάνικου στρατού, επιχείρηση στη Βενεζουέλα συλλαμβάνοντας τον Νίκολα Μαδούρο, του οποίου τα πλάνα με τις χειροπέδες τον δικαίωσαν τουλάχιστον στους ψηφορόρους του, που θέλουν να βλέπουν «κομμουνιστές να πληρώνουν το τίμημα».

Όλα μέχρι εκείνη τη στιγμή έμοιαζαν με ταινίες περιπέτειας ή έστω πολεμική ταινία που από το πρώτο της λεπτό ξέρεις ποιος θα είναι ο νικητής. Είχαν ως κεντρικό ήρωα τον Ντόναλντ Τραμπ, βοηθούσαν το αφήγημά του και μπορούσε να ισχυριστεί ότι όλες αυτές οι πολεμικού τύπου ενέργειες είχαν απτό αποτέλεσμα.

Η σχέση με το Ιράν ήταν ταραχώδης, όπως ήταν πάντα τα τελευταία 48 χρόνια. Ο αμερικανός πρόεδρος έκανε μία πρόβα βομβαρδίζοντας όπως είπε τις πυρηνικές εγκαταστάσεις της χώρας και διαβεβαίωσε ο κίνδυνος είχε εκλείψει ποια, αφού οι βομβαρδισμοί είχαν στερήσει κάθε δυνατότητα για πυρηνικό πρόγραμμα. Πλην όμως αυτό ήταν το τρέιλερ. Μαζί με το Ισραήλ, το οποίο ακόμα και στενοί συνεργάτες του Τραμπ κατηγορούν ως αυτό που τους παρέσυρε στο πόλεμο, άρχισαν να χτυπούν υποδομές της χώρας, το ναυτικό του και βάσεις και φυσικά το Ιράν απάντησε. Το σενάριο της σύγκρουσης άρχισε να μοιάζει με θρίλερ και αυτό είναι ένα είδος που δεν καλύπτει τον αμερικανό πρόεδρο. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θέλει κομμένες ανάσες και αγωνίες. Θέλει έναν νικητή και η τελευταία εκδοχή της υπερίσχυσής του είναι να «προσφέρει» σκηνές αποκάλυψης, αφανίζοντας έναν πολιτισμό. Είναι το έβδομο τελεσίγραφο που στέλνει και ίσως αυτό να είναι και το πιο κομβικό, είτε με τη σαρωτική του νίκη, όπως ονειρεύεται, είτε για ένα δυσοίωνο μέλλον χωρίς γυρισμό.