Η Μαρικάρμεν ταξιδεύει μέσα σε μία μεγάλη αγκαλιά

Η ηλικιωμένη γυναίκα ήταν η μάνα και η γιαγιά πολλών, ήταν τα αδύναμα χέρια που έφτιαχναν κάτι πρόχειρο όταν ερχόταν τα παιδιά και τα εγγόνια, ήταν το χαμόγελό της όταν έβλεπε νέους ανθρώπους γύρω της, ήταν μία από μας, στο ίδιο σπίτι, στον ίδιο δρόμο, με τα ίδια σκαλοπάτια, ένα σπίτι έπαιζε κάποτε αδιάκοπα το ραδιόφωνο, μετά φωτιζόταν από τις ασπρόμαυρες λάμψεις της τηλεόρασης, μετά απέκτησε χρώμα, άλλοτε παιδικές φωνές, άλλοτε σιωπή, άλλοτε γιορτή, άλλοτε δάκρυα, κάθε γωνιά του είχε και μια ιστορία να διηγηθεί.

Και μετά από 70 χρόνια αυτή η ιστορία μίας ζωής ήρθε να ταραχθεί από την απληστία. Αυτή που δεν βλέπει έναν ανήμπορο ηλικιωμένο, αλλά την «απόδοση μιας επένδυσης». Και τότε η Μαρικάρμεν, παρά τα χρόνια της, αποφάσισε να παλέψει και όσο το δήλωνε, τόσο περισσότεροι ερχόταν κοντά της. Και ύστερα το όνομα της έγινε σύνθημα και μετά τραγούδι και θυμός και πάθος και στο τέλος νίκη.

Το σπίτι ήταν άδειο. Οι τοίχοι του, κάθε αντικείμενο που υπήρχε μέσα σ’ αυτό την περίμενε να γυρίσει. Δεν τα κατάφερε, αλλά πριν φύγει για το μεγάλο ταξίδι, πρόλαβε να νικήσει, πρόλαβε να ζήσει μια μεγάλη αγκαλιά από χιλιάδες ανθρώπους, πρόλαβε να θυμίσει ότι τίποτα δεν κερδίζεται αν δεν αγωνιστείς μέχρι και την τελευταία σου πνοή.