Δύο νίκες που ήρθαν από το ανέφικτο

Στην γεωγραφικά εγγύτερη εκλογική μάχη θριάμβευσε η πολιτική… απειρία. Και αυτό δεν είναι εξ ορισμού αρνητικό. Η Φοιτητική Λίστα στη γειτονική Σερβία θριάμβευσε με πρωταγωνιστές ανθρώπους κυρίως από τα πανεπιστήμια, που δεν είναι επαγγελματίες πολιτικοί, αλλά κατάφεραν να «εκθρονίσουν« τον πρόεδρο Βούτσιτς, ο οποίος ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν είχε αρνηθεί να παραιτηθεί. Η αφετηρία ήταν ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα, τα «Τέμπη της Σερβίας», που οδήγησε χιλιάδες στους δρόμους. Η διαφορά με την Ελλάδα είναι ότι οι συμμετέχοντες σε αυτό το κίνημα δεν είχαν προσωπικές στρατηγικές και ήταν επίμονοι. Επί δύο ολόκληρα χρόνια διαδήλωναν, χωρίς να δείχνει σε καμία στιγμή να εκφυλίζεται το κίνημά του. Και έτσι έφτασαν στο θεωρητικό ανέφικτο να αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση της χώρας Κανείς δεν γνωρίζει ποια ακριβώς θα είναι η πολιτική τους, πέραν της βασικής αρχής για το κράτος δικαίου. Πλην όμως η νίκη τους είναι από μόνη της ένα μάθημα συνέπειας και επιμονής.

Μια άλλη μεγάλη ανατροπή, με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά είχαμε και στη Βραζιλίας, όπου ο Λούλα κέρδισε κυριολεκτικά στο νήμα τον Μπολσονάρου υιό, αν και τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου έδειχναν το ακριβώς αντίθετο. Ο Λούλα βέβαιο δεν είναι ούτε νέος, ούτε άπειρος, καθώς αυτή θα είναι η τέταρτη θητεία του. Αλλά την ανατροπή την κατάφερε εν πολλοίς λόγω της έπαρσης του αντιπάλου του, που μάλιστα τον ειρωνεύτηκε για το γεγονός ότι έχει 9 δάχτυλα, καθώς είχε χάσει ένα όταν δούλευε ως ανήλικος. Ένας γόνος, χωρίς ουσιαστικό βιογραφικό είδε την ήττα εκεί που περίμενε ότι θα θριαμβεύσει.

Και οι δύο εκπλήξεις, παρά τα διαφορετικά τους χαρακτηριστικά, έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι οι βεβαιότητες στην πολιτική είναι μεγάλη παγίδα και το ανέφικτο έχει πάντα τις πιθανότητές του.