Ελληνική παραγωγή: Ξεμένουμε από φέτα - Δεν έχουμε τι να κάνουμε τις ελιές

Το «καμπανάκι» του κινδύνου για την φέτα χτύπησε πρώτα ο πρόεδρος της Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Φέτας, Μιχάλης Σαράντης ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ ανέφερε ότι υπάρχει ενδεχόμενο τα υπάρχοντα αποθέματα να μην είναι αρκετά ώστε να καλύψουν την ζήτηση έως το τέλος του έτους.

Δίνοντας τα στοιχεία της εξίσωσης σημείωσε ότι η μείωση του πρόβειου γάλακτος υπολογίζεται σε περίπου 80.000 τόνους, στοιχείο που για την φέτα μεταφράζεται σε έλλειμμα της τάξης των 20.000 τόνων την ίδια στιγμή που φέτος η ζήτηση, κυρίως από τις διεθνείς αγορές, αυξάνεται κατά 7%.

Σενάριο για φέτα στα 16 ευρώ

Κύρια αιτία της μείωσης της παραγωγής είναι οι δύο ζωονόσοι που οδήγησαν σε σημαντική μείωση του ζωικού κεφαλαίου η οποία σε συνδυασμό με τις αυξήσεις στα κόστη (ζωοτροφές, τιμές παραγωγού, ενέργεια, μεταφορικό κ.α.) αφήνουν ανοιχτό το σενάριο η καλής ποιότητας φέτα να σκαρφαλώσει έως τα 15-16 ευρώ το κιλό από τα 12-13 ευρώ που κινείται σήμερα.

Σε ένα τέτοιο σενάριο ο κ. Σαράντης θεωρεί ότι οι καταναλωτές θα στραφούν σε απομιμήσεις της φέτας όπως είναι τα λευκά τυριά. Τώρα σε ότι αφορά την εξισορρόπηση των τιμών αυτή δεν την βλέπει να έρχεται νωρίτερα από δύο χρόνια όπου απαιτούνται για να αυξηθεί ξανά το ζωϊκό κεφάλαιο της χώρας σε αιγοπρόβατα.

Απότομο «φρένο» στις ελιές

Μία εντελώς διαφορετική κατάσταση που είναι καταστροφική για δεκάδες χιλιάδες Έλληνες παραγωγούς αλλά και για τις εξαγωγές της ελληνικής ελιάς παρουσίασε ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Μεταποιητών – Τυποποιητών – Εξαγωγέων Επιτραπέζιας Ελίας (ΠΕΜΕΤΕ), Κώστας Ζούκας. Σύμφωνα με τον κ. Ζούκα. Μετά από μία δεκαετία συνεχούς ανόδου των εξαγωγών επιτραπέζιας ελιάς καταγράφηκε μείωση το πρώτο εξάμηνο η οποία φαίνεται να συνεχίζεται και για το σύνολο της χρονιάς.

Κύριες αιτίες του «φρένου» οι δασμοί Τραμπ, η μείωση της αγοραστικής δύναμης των Γερμανών αλλά και η απώλεια παραδοσιακών αγορών όπως η Αυστραλία από χώρες όπως η Αίγυπτος. Στην τελευταία περίπτωση είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η Ελλάδα κατείχε σχεδόν το 80% της αξίας των εισαγωγών επιτραπέζιας ελιάς στην Αυστραλία, η Αίγυπτος με υποδεέστερο και φθηνότερο προϊόν έχει καταφέρει να αυξήσει το μερίδιο της από 3,1% σε 17,5% μέσα σε τρία χρόνια.

Τα παραπάνω σκηνικά έχουν φθάσει ήδη στα χωράφια ανά την Ελλάδα καθώς οι παραγωγοί καλούνται να συλλέξουν τις ελιές τους χωρίς να γνωρίζουν τις τιμές που θα τις παραδώσουν ενώ σε περιπτώσεις που δημοσιοποιήθηκαν τιμές παραγωγού αυτές είναι απογοητευτικές και πιθανόν κάτω από τα κόστη που έχουν πραγματοποιήσει μέσα στην χρονιά μαζί με το κόστος συλλογής.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο καθώς οι μεταποιητές διαθέτουν ακόμη υψηλά αποθέματα στις αποθήκες τους και δεν φαίνονται διατεθειμένοι να «στοκάρουν» περισσότερο εάν δεν δουν την ζήτηση να αυξάνεται ξανά. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την ελιά τύπου Χαλκιδικής διαθέτουν, όπως ανέφερε ο κ. Ζούκας, τριπλάσια από τα συνήθη αποθέματα, προϊόν που έχει αγοραστεί σε υψηλές τιμές πέρυσι και ακόμη δεν έχει απορροφηθεί από την αγορά.