Οι πρώτοι Νανόκυκνοι έφτασαν στο Δέλτα Έβρου - Εντυπωσιακή η αύξηση του πληθυσμού

Τα πρώτα 70 καταγράφηκαν τις προηγούμενες ημέρες στη λιμνοθάλασσα Μονολίμνη από το προσωπικό της Μονάδας Διαχείρισης Εθνικών Πάρκων Δέλτα Έβρου και Δαδιάς του Οργανισμός Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (ΟΦΥΠΕΚΑ), ενώ το επόμενο διάστημα αναμένεται η σταδιακή άφιξη χιλιάδων ακόμη πουλιών.

Το Δέλτα Έβρου έχει εξελιχθεί τα τελευταία είκοσι χρόνια σε έναν από τους σημαντικότερους τόπους διαχείμασης του Νανόκυκνου παγκοσμίως. Από μόλις 30 άτομα που είχαν καταγραφεί το 2005, οι χειμερινοί πληθυσμοί αυξήθηκαν σε 2.200 άτομα το 2010 και σε 8.400 το 2016, ενώ το ιστορικό ρεκόρ καταγράφηκε το 2022 με περίπου 11.000 πουλιά.

Έντονο επιστημονικό ενδιαφέρον

Η εξέλιξη αυτή έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον επιστημόνων από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς οι πληθυσμοί του Νανόκυκνου έχουν καταρρεύσει σε παραδοσιακές περιοχές διαχείμασης του είδους, όπως η Βρετανία. Ερευνητές από το εξωτερικό επισκέπτονται το Δέλτα Έβρου και συνεργάζονται με τη Μονάδα Διαχείρισης του ΟΦΥΠΕΚΑ, αναζητώντας εξηγήσεις για τη μεταβολή των μεταναστευτικών προτύπων του είδους.

Η τάση αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς διαφοροποιείται από εκείνη που παρατηρείται σε άλλα είδη υδροβίων πουλιών, όπως χήνες, πάπιες και Βουβόκυκνοι, τα οποία τα τελευταία χρόνια διαχειμάζουν συχνότερα σε βορειότερα γεωγραφικά πλάτη, φαινόμενο που συνδέεται με την κλιματική αλλαγή.

Στην ασφάλεια της προστατευόμενης περιοχής

Ο Νανόκυκνος είναι το μικρότερο από τα τρία είδη κύκνων της Ευρώπης. Αναπαράγεται στην αρκτική τούνδρα και κάθε χρόνο διανύει χιλιάδες χιλιόμετρα για να φτάσει στις περιοχές διαχείμασής του. Από τις περιοχές αναπαραγωγής τους στον αρκτικό κύκλο, οι πληθυσμοί του είδους ακολουθούν διαφορετικές μεταναστευτικές διαδρομές προς την Ασία, τη βόρεια Ευρώπη και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Στον Έβρο, αξιοποιούν ολόκληρο το δελταϊκό σύμπλεγμα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αναζητούν τροφή σε εκτάσεις της ευρύτερης περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων ρυζοκαλλιεργειών στην τουρκική πλευρά του Δέλτα. Για την ανάπαυση και τη διανυκτέρευσή τους, ωστόσο, επιλέγουν συνήθως τις προστατευόμενες περιοχές της ελληνικής πλευράς, όπου βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο.