Μία, δύο, τρεις, χιλιάδες παθογένειες

Πλην όμως οι παθογένειες δεν είναι κάτι σαν ένα αστέρι που εμφανίζεται ξαφνικά στον ουρανό. Είναι σοβαρές στρεβλώσεις του συστήματος, που το κύριο χαρακτηριστικά τους είναι η διαφθορά, που συνηθέστερα είναι και χρόνια και βαθιά.

Πώς λοιπόν έχουμε φτάσει στο 2025 και ενώ σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού γνωρίζει όλες αυτές τις στρεβλώσεις, το πολιτικό προσωπικό δείχνει να εκπλήσσεται και όταν δεν εκπλήσσετε να υπόσχεται ότι αυτή την φορά ήταν η τελευταία που η διαφθορά δείχνει τα δόντια της;

Το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για εμπεδωμένη πεποίθηση ότι ναι μεν η χώρα έχει κάνει βήματα εκσυγχρονισμού, αλλά έχει και σοβαρές όψεις καθυστέρησης που παραπέμπουν σε τριτοκοσμικές νοοτροπίες, τις οποίες αφού δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε πρέπει ούτε λίγο, ούτε πολύ να μάθουμε να ζούμε με αυτές.

Τον τελευταίο χρόνο κυρίως λόγω της συζήτησης για την τραγωδία των Τεμπών και τις ποινικές ευθύνες καταγράφεται με απόλυτη συνέπεια μια έντονη δυσπιστία του εκλογικού σώματος στο πολιτικό προσωπικό σε όλο του το φάσμα και όχι μόνο για την κυβέρνηση. Και αυτό θα πρέπει να είναι ένα πολύ σοβαρό καμπανάκι για τους πατέρες του Έθνους. Ο κόσμος δεν ικανοποιείται πλέον από δηλώσεις και διαβεβαιώσεις, δεν είναι διατεθειμένος να δώσει καμία παράταση, δεν του είναι αρκετές δικαιολογίες και εξηγήσεις. Και κυρίως δεν τον αγγίζει η επικοινωνιακή διαχείριση του όποιου θέματος προκύπτει.

Ο χρόνος για το πολιτικό σύστημα και το πώς αυτό θα αποδείξει ότι δεν «συγκατοικεί» με τις παθογένειες, αλλά τις μάχεται, έχει τελειώσει. Ο ψηφοφόρος δεν είναι ιερέας να δίνει μονίμως άφεση αμαρτιών, είναι αυτός που μονίμως πληρώνει το μάρμαρο και απαιτεί ειλικρίνεια και πράξεις.