«Ο Τραμπ έχει ανάγκη το τέλος του πολέμου»: Οι πολιτικές πιέσεις, το ΝΑΤΟ και η επόμενη μέρα

Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα, διεθνολόγο και επικεφαλής του προγράμματος θεωρίας και πρακτικής των διεθνών σχέσεων στο Ινστιτούτο Διεθνών - Οικονομικών σχέσεων, Θεόδωρο Τσίκα, αυτός που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη για λήξη της σύγκρουσης είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.

Όπως επισημαίνει, «οι πολιτικές πιέσεις στο εσωτερικό της Αμερικής είναι μεγάλες, όχι μόνον από τους αντιπολιτευόμενους Δημοκρατικούς αλλά και από τους συμπολιτευόμενους Ρεπουμπλικανούς, οι οποίοι φωνάζουν και για το πολύ μεγάλο κόστος του πολέμου».

Παράλληλα, η προθεσμία των 60 ημερών πλησιάζει, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό πολιτικό πλαίσιο για τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στη στρατιωτική στρατηγική και στο εσωτερικό πολιτικό κόστος.

«Στις 28 Απριλίου συμπληρώνονται οι 60 μέρες που προβλέπει το Σύνταγμα των ΗΠΑ, σε περίπτωση που ο Πρόεδρος αναγκαστεί να μπει σε πόλεμο χωρίς προηγούμενη έγκριση του Κογκρέσου. Ωστόσο, επιβάλλεται μετά από αυτούς τους δύο μήνες να έρθει ενώπιον του Κογκρέσου και να ζητήσει έγκριση», υπογραμμίζει.

Κατά τον ίδιο, η τρίτη δυσκολία είναι η πίεση στις τιμές των πετρελαιοειδών στο εσωτερικό των ΗΠΑ, που επιβαρύνουν εξαιρετικά τον Αμερικανό καταναλωτή, ο οποίος θα κληθεί σε λίγους μήνες να ψηφίσει στις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ για την ανανέωση του συνόλου της Βουλής και του 1/3 της Γερουσίας.

Συνεπώς, υποστηρίζει πως η οικονομική πίεση μετατρέπεται σε πολιτική απειλή για την κυβέρνηση Τραμπ, εντείνοντας την ανάγκη για αποκλιμάκωση.

Η στρατηγική Τραμπ και οι σχέσεις με το ΝΑΤΟ

Σημειώνεται ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ απείλησε να σταματήσει την προμήθεια όπλων στην Ουκρανία, προκειμένου να ασκήσει πίεση στους Ευρωπαίους συμμάχους να συμμετάσχουν σε μια «συμμαχία των προθύμων» για την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ .

«Ο Τραμπ ξέρουμε ότι ποτέ δεν είχε σε υψηλή εκτίμηση τους Ευρωπαίους συμμάχους των ΗΠΑ», αναφέρει ο κ. Τσίκας, υπενθυμίζοντας πως ήδη από την πρώτη του θητεία είχε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ.

«Βέβαια, αυτό δεν είναι εύκολο να γίνει, διότι με βάσει έναν νόμο που πέρασε επί Μπάιντεν πρέπει να ψηφίσει το Κογκρέσο και να λάβει τα 2/3 της Γερουσίας, μια πλειοψηφία που δεν έχει ο Τραμπ», υπογραμμίζει. Σημαντικοί θεσμικοί και πολιτικοί παράγοντες στις ΗΠΑ, όπως αναφέρει, θεωρούν ότι μια τέτοια κίνηση θα αποδυνάμωνε τη διεθνή θέση της χώρας.

Καθοριστικό ρόλο αναμένεται να παίξει η συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε την ερχόμενη εβδομάδα, με τον κ.Τ σίκα να υποστηρίζει πως « πρέπει να έχουν λυθεί τα θέματα μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής που θα λάβει χώρα στην Τουρκία το καλοκαίρι».

Υποτίθεται, πως η συγκεκριμένη Σύνοδος του ΝΑΤΟ θα έδινε κατά τον ίδιο τη δυνατότητα στον Πρόεδρο των ΗΠΑ να έχει παρουσία στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, που πιθανόν συμπεριλάμβανε την Ελλάδα και την Τουρκία, δίνοντας το στίγμα του.

Ο γεωπολιτικός χάρτης της επόμενης ημέρας

Η προοπτική μιας ευρύτερης σύρραξης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη στάση χωρών, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τονίζει. Μέχρι στιγμής, εμφανίζονται επιφυλακτικές, ζυγίζοντας το κόστος μιας άμεσης εμπλοκής. Ωστόσο, στο παρασκήνιο εξετάζεται και το ενδεχόμενο συμμετοχής τους, ώστε να διασφαλίσουν ρόλο στη διαμόρφωση της επόμενης ημέρας.

«Επειδή φαίνεται ότι σιγά σιγά διαμορφώνεται ο γεωπολιτικός χάρτης για την επομένη της σύγκρουσης εποχή, ορισμένες φορές εντός αυτών των χωρών λένε ότι πρέπει να λάβουμε μέρος, προκειμένου να είμαστε εμείς μεταξύ των νικητών στην επόμενη ημέρα της σύγκρουσης. Σίγουρα Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα παίξουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο από κοινού με τις μικρότερες χώρες του Περσικού Κόλπου, τις αραβικές χώρες που βρίσκονται σε συνεργασία με τις ΗΠΑ», αναφέρει ο κ.Τσίκας.

Τα βασικά ζητήματα που τίθενται, όπως τονίζει, είναι δύο. Πρώτον, αν το καθεστώς στο Ιράν παραμείνει το ίδιο, ακόμη και αποδυναμωμένο, θα συνεχίσει να προκαλεί ανησυχία στις χώρες της περιοχής, καθώς υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί να ανακάμψει και να αντιδράσει επιθετικά, σαν ένα «πληγωμένο θηρίο».

Δεύτερον, διαμορφώνεται ήδη μια προβληματική γύρω από το πώς θα εξελιχθούν οι ενεργειακές ροές, ώστε τα κράτη αυτά να μειώσουν την εξάρτησή τους από τα Στενά του Ορμούζ.

Οι εξελίξεις οδηγούν ήδη σε αναδιάταξη των ενεργειακών σχεδιασμών. Η Σαουδική Αραβία όπως αναφέρει έχει ενεργοποιήσει έναν παλαιότερο χερσαίο αγωγό που είχε από την ανατολική της ακτή στον Περσικό Κόλπο που οδηγεί το πετρέλαιο στη δυτική της ακτή κατευθείαν στην Ερυθρά θάλασσα, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θέλουν να ενισχύσουν το λιμάνι στη Φουτζέιρα που είναι έξω από τα Στενά του Ορμούζ.

Υπογραμμίζει πως «πιθανώς οι εξελίξεις να οδηγήσουν σε νέες συμμαχίες. Για παράδειγμα μπορεί να χρειαστεί συνεργασία με το Ισραήλ με κάποιο τρόπο».

Όλοι οι εμπλεκόμενοι παίκτες επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή θέση σε έναν νέο γεωπολιτικό χάρτη που ήδη αρχίζει να διαμορφώνεται, καταλήγει.