Το manual για τα χεράτα και τα φορετά

Ποια είναι η αποκάλυψη; Ότι πολλά από τα χρήματα όδευαν «χεράτα» ή «φορετά» προς κάποιες τσέπες για τις οποίες έδειχναν ενδιαφέρον υπουργοί και βουλευτές. Και επειδή, ας μη γελιόμαστε, στην Ελλάδα ζούμε όλοι, δεν επρόκειτο ακριβώς για αποκάλυψη, αλλά για επιβεβαίωση.

Όλοι σε αυτή τη χώρα γνωρίζουν το «πάρτυ» που ξεκίνησε με την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ, με τις αγροτικές επιδοτήσεις να ενισχύουν λιγότερο τον πρωτογενή τομέα και περισσότερο την νεοπλουτίστικη εκδοχή ζωής στην περιφέρεια. Ήταν η εποχή που πολλοί πίστεψαν ότι είχε ανοίξει η χρυσή κάνουλα, ότι για πάντα και χωρίς ιδιαίτερους ελέγχους το κοινοτικό ταμείο θα χρηματοδοτεί ακριβά αυτοκίνητα και «χαμούς» σε «ναούς» της διασκέδασης.

Ήταν προφανές ότι κάποια στιγμή αυτοί που ενέκριναν τα ποσά θα αντιδρούσαν. Και δεν ήταν η πρώτη φορά που αντέδρασαν, συνέβη και στο παρελθόν. Πλην όμως το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο τρόπο που το πολιτικό σύστημα ήξερε. Να το συζητήσουμε, να το διαπραγματευτούμε, να δώσουμε υποσχέσεις στους ευρωπαίους και στη συνέχεια να ανακαλύπτουμε παραθυράκια για να κάνουμε τα ίδια.

Όσοι συμπεριλαμβάνονται στις νέες δικογραφίες προφανώς έχουν το τεκμήριο της αθωότητας και είναι δική τους ευθύνη να αποκρούσουν τις κατηγορίες. Η ακόμα μεγαλύτερη εικόνα είναι ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι δομημένο ώστε με τις ασάφειες, την πολυνομία και την παράδοση των κοτζαμπάσηδων να μην λειτουργεί ως ένα σύστημα με αυτοματισμούς αλλά να χρειάζεται διάφορους «χεράτους» χειρισμούς. Πριν λοιπόν κόψουμε το κεφάλι σε ένα νοσηρό σύστημα ίσως να χρειάζεται να του κόψουμε το χέρι.