Ο Αλέξης Τσίπρας προς τις κάλπες με επίκεντρο… τον εαυτό του - Οι παγίδες και τα παράδοξα

Πριν όμως ο Αλέξης Τσίπρας δει τις αντιδράσεις των άλλων απέναντι στο κόμμα του θα πρέπει να οριστικοποιήσει τη δική του στρατηγική. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι το νέο κόμμα έχει ως επίκεντρο τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται ως ο μόνος πολιτικός που μπορεί να σταθεί – και να κερδίσει- τον Κυριάκο Μητσοτάκη και αυτό θα είναι το κεντρικό αφήγημα μέχρι τις εκλογές. Απαλλαγμένος από τις εσωκομματικές τριβές, που ήταν σχεδόν «θεσμοθετημένες» στον ΣΥΡΙΖΑ, χτίζει έναν νέο πολιτικό οργανισμό, όπου όλα θα ξεκινούν και θα τελειώνουν στον ίδιο.

Μπορεί στην παρουσίαση την ιδρυτικής διακήρυξης να κάλεσε τον κόσμο να την υπογράψει και να στηρίξει τη νέα προσπάθεια, πλην όμως κανείς δεν αμφιβάλλει ότι το κόμμα είναι προσωποκεντρικό, ένα κόμμα με δομή που θυμίζει τα μεγάλα κόμματα στις αρχές της μεταπολίτευσης.

Και Ανδρέας και ιστορική Αριστερά

Ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να επιμένει σε μία επιλογή την οποίαν ακολούθησε και στην προεκλογική εκστρατεία των τελευταίων εκλογών, να «κοπιάρει» ατάκες και συνθήματα από την πρώτη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου. Το «ραντεβού με την ιστορία», το μικρό κορίτσι στην εξέδρα που θύμισε Παπανδρέου του 1985, ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο παρουσίασε την ιδρυτική διακήρυξη κρατώντας την στο δεξί του χέρι όπως ο ιστορικός ηγέτης του ΠΑΣΟΚ το 1974 είναι σαφής αναφορές στο πρώιμο ΠΑΣΟΚ.

Η επιλογή αυτή έχει προφανώς ως στόχο τους πασοκογενείς, αλλά είναι αμφίβολο αν θα δώσει καρπούς. Άλλωστε αυτή η επιλογή στις εκλογές δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν ποιο θα είναι το μείγμα της προεκλογικής στρατηγικής.

Το ιστορικό παράδοξο

Ο άλλος πόλος στον οποίον αυτονόητα απευθύνεται ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο κόσμος της Αριστεράς και κυρίως ο πιο μετριοπαθής που «ακουμπά» και στο κέντρο. Η επιλογή του ονόματος «ΕΛΑΣ» προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια ιστορική στιγμή της Αριστεράς με την κορυφαία αντιστασιακή οργάνωση και στο συλλογικό θυμικό με αναφορά στο ιστορικό όνομα της χώρας.

Η διαχείριση αυτής της ισορροπίας κρύβει πολλές παγίδες. Το μείγμα θα πρέπει να είναι ισορροπημένο, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να απομακρύνει και τα δύο κοινά στα οποία απευθύνεται. Άλλωστε με τον ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε ένα παράδοξο μοναδικό στην ελληνική πολιτική ιστορία. Ο Αλέξης Τσίπρας ηττήθηκε ως κυβέρνηση με ένα αξιοπρεπές ποσοστό το 2019 και τις πιο οδυνηρές ήττες τις έζησε ως αντιπολίτευση. Είναι το μόνο κόμμα που ως αξιωματική αντιπολίτευση έχασε τη μισή του εκλογική δύναμη.

Ο άλλος άξονας της στρατηγικής του Αλέξη Τσίπρα είναι ο απλός πολίτης. Δεν είναι τυχαίο ότι στην ομιλία του στο Θησείο δεν έκανε αναφορές απλώς σε «κοινωνικές ομάδες», αλλά σε ανθρώπους με το όνομά τους που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Αυτή αναμένεται να είναι κεντρική πολιτική επιλογή σε θέματα όπως η ακρίβεια, η παιδεία, το brain drain.

Εκτός ελαχίστων από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, που έχουν δηλώσει δημοσίως ότι θα ακολουθήσουν το νέο εγχείρημα, ακόμα δεν έχουμε «μεγάλα ονόματα» που δηλώνουν ότι προσχωρούν. Άλλωστε στον ΣΥΡΙΖΑ ειδικά έχουν να λύσουν έναν γόρδιο δεσμό, όπου θα παραμένουν κοινοβουλευτικό κόμμα, το οποίο δεν γνωρίζει ποια θα είναι η δύναμή του στη Βουλή τους επόμενους μήνες, δεν μπορεί να απαντήσει αν θα συνεργαστεί ή θα απορροφηθεί από το κόμμα Τσίπρα.