Γαβριήλ Σακελλαρίδης στο CNN Greece: Ο Αλέξης Τσίπρας άναψε δεξί φλας και πέρασε στη δεξιά λωρίδα

Ο επικεφαλής της Νέας Αριστεράς καταλογίζει στον πρόεδρο της ΕΛ.Α.Σ ότι «επιχειρεί να δώσει διαπιστευτήρια στους ισχυρούς» πως δεν πρόκειται να αμφισβητήσει τη βασική κατεύθυνση της σημερινής πολιτικής.

Ταυτόχρονα, πάντως, διαβεβαιώνει ότι ο αντίπαλος της Νέας Αριστεράς είναι «η δεξιά και οι πολιτικές της» και καταλογίζει στην κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη πως έχει διαμορφώσει μια «κοινωνία του ενός τετάρτου», όπου τα τρία τέταρτα της κοινωνίας «έχουν χάσει πραγματική αγοραστική δύναμη και ζουν με το καθημερινό άγχος και την ανασφάλεια».

Τάσσεται, μάλιστα, υπέρ ενδεχόμενης συνεργασίας Νέας Αριστεράς - ΜέΡΑ25 δηλώνοντας ότι οι προτάσεις του κ. Βαρουφάκη είναι ταυτόσημες με τις θέσεις της Νέας Αριστεράς.

Παράλληλα, ο κ. Σακελλαρίδης καταθέτει σειρά μέτρων για την αντιμετώπιση της οξείας στεγαστικής κρίσης, ενώ επιρρίπτει στον κ. Μητσοτάκη ότι με την «Ασπίδα του Αχιλλέα» έκανε «προεκλογικό δώρο» 3,5 δισ. ευρώ στον Νετανιάχου, «με υπαρκτό το ενδεχόμενο να μην έχουμε καν στην κατοχή μας τον πηγαίο κώδικα» του συστήματος.

Αναλυτικά η συνέντευξη Σακελλαρίδη στον Μιχάλη Χατζηκωνσταντίνου

Μετά τις προτάσεις του Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ κατηγορήσατε την κυβέρνηση ότι βρίσκεται «εκτός πραγματικότητας». Όμως η Νέα Δημοκρατία παραμένει με διαφορά η πρώτη πολιτική δύναμη στη χώρα. Δεν υπάρχει μια αντίφαση εδώ;

Όχι, δεν υπάρχει αντίφαση. Η Νέα Δημοκρατία κινείται σήμερα στις δημοσκοπήσεις περίπου στο 27-28%. Αν συνυπολογίσουμε και την αποχή, η πραγματική κοινωνική της επιρροή είναι ακόμη μικρότερη.

Στα επτά χρόνια της διακυβέρνησής του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει διαμορφώσει την «κοινωνία του ενός τετάρτου». Έχει συγκροτήσει μια κοινωνική συμμαχία συγκεκριμένων στρωμάτων, τα οποία μέσα από τη μεγάλη αναδιανομή των τελευταίων χρόνων έχουν συγκεντρώσει περισσότερο εισόδημα, πλούτο και ισχύ. Αυτή η αναδιανομή πραγματοποιείται μέσα από την ακρίβεια, ένα βαθιά άδικο φορολογικό σύστημα και τη διαρκή υποχώρηση του κοινωνικού κράτους που όφειλε να παρέχει δωρεάν και ποιοτικά δημόσια αγαθά, όπως η υγεία και η παιδεία.

Την ίδια στιγμή, τα υπόλοιπα τρία τέταρτα της κοινωνίας, ασφαλώς με διαφορετικές ταχύτητες και διαβαθμίσεις, έχουν χάσει πραγματική αγοραστική δύναμη και ζουν με το καθημερινό άγχος και την ανασφάλεια.

Η στεγαστική κρίση είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όλο και περισσότερα νοικοκυριά διαθέτουν ένα δυσβάσταχτο μέρος του εισοδήματός τους για το ενοίκιο ή το στεγαστικό δάνειο, ενώ μια μικρή μειοψηφία αποκομίζει μεγάλα κέρδη αντιμετωπίζοντας την κατοικία όχι ως κοινωνικό αγαθό, αλλά ως επενδυτικό προϊόν.

Επομένως, όσα εξήγγειλε ο κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ μπορεί να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα μόνο ενός μικρού, προνομιούχου τμήματος της κοινωνίας. Συγκρούονται όμως μετωπικά με την καθημερινή εμπειρία της μεγάλης πλειοψηφίας. Το γεγονός ότι αυτή η κοινωνική πλειοψηφία δεν έχει ακόμη αποκτήσει ενιαία πολιτική έκφραση δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Και αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για την Αριστερά.

Στην Αριστερά και στην κεντροαριστερά σχεδόν όλα τα κόμματα ομνύετε στις συνεργασίες, αλλά τελικά καταλήγετε σε σκληρές αντιπαραθέσεις. Μπορείτε να διαβεβαιώσετε ότι δεν θα συμβεί και πάλι το ίδιο προεκλογικά ή μετεκλογικά;

Για εμάς αντίπαλος είναι η Δεξιά και οι πολιτικές της. Είναι οι πολιτικές που κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και όλους τους υπόλοιπους φτωχότερους. Είναι μια πολιτική και μια ρητορική που έχει αποθεώσει τον κυνισμό, αφού πλέον θεωρούν περίπου απατεώνα τον άνεργο που λαμβάνει ένα πενιχρό επίδομα, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Π. Μαρινάκη και του Κ. Κυρανάκη, αλλά όχι αυτόν που κερδοσκοπεί σε βάρος της κοινωνίας και συμπεριφέρεται σαν μαυραγορίτης.

Για να ηττηθεί αυτή η πολιτική δεν αρκούν οι συνεννοήσεις σε επίπεδο κομματικών ηγεσιών. Πρέπει να κινητοποιηθεί η κοινωνία και να εμπνευστεί από μια πραγματική δυνατότητα αλλαγής. Συνεπώς, η Αριστερά χρειάζεται καθαρό πολιτικό λόγο, συγκεκριμένες αιχμές στα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνική πλειοψηφία και αυτοπεποίθηση στις ιδέες και στις αξίες της.

Ως Νέα Αριστερά επιδιώκουμε τον διάλογο, την κοινή δράση και την ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς. Για να αποκτήσει όμως αυτή η ενότητα πολιτικό και κοινωνικό νόημα, απαιτούνται ουσιαστικός προγραμματικός διάλογος και συμφωνία ως προς το πολιτικό πλαίσιο, τις προτεραιότητες και την κατεύθυνση. Δεν αρκεί να συμφωνήσουμε ότι πρέπει να φύγει ο Κ. Μητσοτάκης. Πρέπει να συμφωνήσουμε και στο τι θα αλλάξει την επόμενη ημέρα και ποιες κοινωνικές δυνάμεις θέλουμε να εκπροσωπήσουμε.

Χρειάζονται, επίσης, αξιοπιστία και σοβαρότητα. Η Αριστερά έχει πληγεί πολύ τα τελευταία χρόνια από διαψεύσεις, αντιφάσεις και προσωπικές στρατηγικές που η κοινωνία δυσκολεύεται να κατανοήσει. Δεν μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν θα υπάρχουν διαφωνίες, αυτό θα ήταν ούτε ειλικρινές ούτε δημοκρατικό. Μπορώ όμως να σας διαβεβαιώσω ότι από τη δική μας πλευρά θα επιμείνουμε σε έναν διάλογο με αποκλειστικό κριτήριο τις ανάγκες του λαού και της κοινωνικής αλλαγής.

Καταλογίσατε στον Αλέξη Τσίπρα ότι έχει βγάλει «δεξί φλας». Πώς τοποθετείστε όμως για «αναδιανεμητικές» θέσεις της ΕΛ.Α.Σ όπως η «πατριωτική εισφορά» και η προοδευτική φορολόγηση μερισμάτων;

Όταν μίλησα για «δεξί φλας», δεν περίμενα ότι η ΕΛ.Α.Σ. θα με επιβεβαίωνε τόσο γρήγορα και σε τόσο μεγάλο βαθμό.

Οι συγκεκριμένες φορολογικές εξαγγελίες εκκινούν από σωστή αφετηρία, όμως παραμένουν νεφελώδεις. Οι ασαφείς διατυπώσεις δεν συνιστούν ακόμη πρόγραμμα, πόσο δε μάλλον από ένα πολιτικό κόμμα που φαίνεται ότι δεν έχει διάθεση να συγκρουστεί με κανένα.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι το συνολικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονται. Στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας αποδέχθηκε ως δεδομένο τον δημοσιονομικό χώρο που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και δεσμεύτηκε ουσιαστικά ότι θα κινηθεί μέσα στα όριά του. Αποδέχθηκε, δηλαδή, το αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας ως το αδιαμφισβήτητο πλαίσιο της δικής του πολιτικής.

Πρόκειται για την πιο συντηρητική εκδοχή της πολιτικής, αυτής ως «τέχνης του εφικτού». Για εμάς, όμως, προοδευτική πολιτική σημαίνει ακριβώς τη διεύρυνση των ορίων του εφικτού. Σημαίνει ότι δεν αποδέχόμαστε ως φυσικό νόμο το δημοσιονομικό πλαίσιο που επιβάλλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά διεκδικούμε αλλαγή προτεραιοτήτων, φορολόγηση του πλούτου και των υπερκερδών και μεταφορά πόρων από τους εξοπλισμούς και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα προς το κοινωνικό κράτος.

Στην πραγματικότητα, ο κ. Τσίπρας επιχειρεί να δώσει διαπιστευτήρια στους ισχυρούς ότι πλέον θα κινηθεί αυστηρά εντός του υφιστάμενου πλαισίου και δεν πρόκειται να αμφισβητήσει τη βασική κατεύθυνση της σημερινής πολιτικής.

Για παράδειγμα, η θέση της ΕΛ.Α.Σ. για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και η πρόθεσή της να διατηρήσει τον νόμο Πιερρακάκη αποτέλεσαν σοκ για πολλούς προοδευτικούς πολίτες. Το ίδιο ισχύει για την αποδοχή της προμήθειας πανάκριβων οπλικών συστημάτων από το κράτος του Ισραήλ και την κυβέρνηση Νετανιάχου.

Επομένως το «δεξί φλας» όχι μόνο παραμένει αναμμένο, αλλά η ΕΛ.Α.Σ. έχει περάσει πλέον και στη δεξιά λωρίδα.

Στη συνέντευξη Τύπου που παραχωρήσατε στη ΔΕΘ δηλώσατε ότι το ΜέΡΑ25 είναι δυνητικός εταίρος της Νέας Αριστεράς. Τι χρειάζεται για να προχωρήσει αυτή η συνεργασία;

Ως Νέα Αριστερά θεωρούμε ότι πρέπει να υπερβούμε διαφωνίες και αντιθέσεις που αφορούν το παρελθόν, πόσο δε μάλλον μία περίοδο όπως το 2015. Δεν λέμε να τις βάλουμε κάτω από το χαλάκι, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για να υπάρχει ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς στο σήμερα. Βρισκόμαστε σε μία ιστορική καμπή που οι δυνάμεις της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς βρίσκονται σε άνοδο και έχει μεγάλη σημασία να υπάρχει ισχυρή Αριστερά στην κοινωνία και στη Βουλή. Πράγματι ακούγοντας όσα προτείνει και το Μέρα25, θεωρώ ότι είναι ταυτόσημα με τις θέσεις της Νέας Αριστεράς.

Από την πλευρά μας, έχουμε μιλήσει με σαφήνεια για συγκεκριμένο πλαίσιο για συνεργασίες, το παρουσιάσαμε άλλωστε στη ΔΕΘ. Από εκεί και πέρα όμως είναι ζήτημα ευθύνης και των άλλων πλευρών και των ηγεσιών τους που πρέπει να συνειδητοποιήσουν την ιστορική ανάγκη αλλά και τη λαϊκή απαίτηση.

Ποιες είναι οι προτάσεις της Νέας Αριστεράς για τη στεγαστική κρίση αλλά και για τα διογκούμενα προβλήματα στις συγκοινωνίες κυρίως στο Λεκανοπέδιο;

Η στεγαστική κρίση σήμερα αρθρώνεται σε δύο πεδία. Αφενός έχουμε το διαχρονικό και τεράστιο πρόβλημα των «κόκκινων δανείων», και αφετέρου έχουμε την εκτόξευση των ενοικίων και των τιμών αγοράς ακινήτων. Και τα δύο θέματα είναι εξαιρετικά επείγοντα και χρειάζονται άμεσες λύσεις που ισοδυναμούν με σκληρή σύγκρουση με τα πολυπλόκαμα συμφέροντα.

Για τα «κόκκινα δάνεια», σταχυολογώ, πρέπει να καταργηθεί το πτωχευτικό πλαίσιο και το πρόγραμμα Ηρακλής της Νέας Δημοκρατίας. Ακολούθως πρέπει να δημιουργηθεί Δημόσιος Φορέα Διαχείρισης Υποθηκευμένων Ακινήτων, να κατοχυρωθεί το δικαίωμα επαναγοράς κατοικίας από τον δανειολήπτη ή τους κληρονόμους του, να προστατευθεί νομοθετικά η πρώτη κατοικία, να δομηθεί μόνιμος εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης χρεών και να καταπολεμηθεί η ασυδοσία των servicers με αυστηρή εποπτεία και κυρώσεις.

Επανέρχομαι όμως στο ζήτημα των ενοικίων.

Θεωρούμε πως πρέπει να υπάρξει ενεργητική παρέμβαση του δημοσίου με ένα σχέδιο τριών κατευθύνσεων. Πρώτον, πρέπει το δημόσιο να φτιάξει έναν μηχανισμό για την κοινωνική κατοικία με στόχο να διατίθενται κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες κατοικίες ετησίως στην αγορά με προσιτά και προστατευμένα ακίνητα. Το δημόσιο θα αναλάβει την διαχείριση ιδιωτικών κενών ιδιωτικών ακινήτων για διάστημα 6-10 ετών, ενώ θα χορηγείται εγγυημένο μίσθωμα στους ιδιοκτήτες για 12 μήνες, φοροαπαλλαγές και ενεργειακή αναβάθμιση του ακινήτου.

Δεύτερον, πρέπει το δημόσιο να αξιοποιήσει τα κενά του ακίνητα, καθώς και ακίνητα που έχουν περιέλθει στις τράπεζες. Παράλληλα είναι αναγκαίο να δοθούν κίνητρα για να αξιοποιηθούν πόροι από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, από ευρωπαϊκά προγράμματα, αλλά και από τον κρατικό προϋπολογισμό, με απαραίτητη εστίαση στην «πράσινη» δόμηση με μηδενικές εκπομπές. Πρέπει επίσης να επικεντρωθούμε στην κατασκευή φοιτητικών εστιών για τουλάχιστον το 30% των φοιτητών, καθώς και να αξιοποιήσουμε την εμπειρία από τα εγχειρήματα συνεταιρισμών κατοίκων που υπάρχουν στο εξωτερικό.

Τρίτο και πολύ σημαντικό, πρέπει να υπάρχει σοβαρή και αυστηρή ρύθμιση στην αγορά κατοικίας. Το πλαφόν στα ενοίκια με αντικειμενικά κριτήρια και δικαίωμα ευέλικτης αποχώρησης για τον ενοικιαστή είναι ένα τέτοιο μέτρο. Η κατάργηση της Golden Visa και η αυστηρή ρύθμιση της αγοράς βραχυπρόθεσμης μίσθωσης είναι ένα άλλο. Να απαγορευτεί σε νομικά πρόσωπα να εκμεταλλεύονται ακίνητα σε αυτή την αγορά, αλλά και να τεθεί ένα όριο μίας μόνο κατοικίας ανά ΑΦΜ για βραχυχρόνια μίσθωση.

Εξηγήστε μας γιατί αντιτίθεστε στη συμφωνία με το Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» για την οποία η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι θα ενισχύσει την ασφάλεια της χώρας.

Ο λόγος είναι απλός. Θεωρούμε αδιανόητο να δαπανά η Ελλάδα 3,5 δις ευρώ για να «δεθεί» στο αμυντικό σύστημα μιας χώρας, που διαπράττει γενοκτονία στην Παλαιστίνη και βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο. Με άλλα λόγια ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε ένα τεράστιο προεκλογικό δώρο στο Νετανιάχου, υποσκάπτοντας και απαξιώνοντας το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα, αφαιρώντας του κρίσιμους πόρους. Σε μια περίοδο που οι πολεμικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, που το κόστος της ενέργειας προδιαγράφεται εφιαλτικό για έναν ακόμα χειμώνα, η κυβέρνηση επιλέγει να κατευθύνει πόρους στο να παίξει στο παιχνίδι των υπερεξοπλισμών, μετατρέποντας τη χώρα σε δορυφόρο του Ισραήλ.

Στο μεταξύ παρατηρώ μια ιδιαίτερη εμπιστοσύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη με το Ισραήλ και τις δυνάμεις ασφαλείας του. Από την δράση του Predator του πρώην αξιωματικού των υπηρεσιών κατασκοπείας του Ισραήλ, Ταλ Ντίλιαν, που προφανώς αγόρασε η ΕΥΠ, φτάσαμε σήμερα να αγοράζουμε την Ασπίδα του Αχιλλέα και μάλιστα με υπαρκτό το ενδεχόμενο να μην έχουμε καν στην κατοχή μας τον πηγαίο κώδικά του.

Και κάποια στιγμή πρέπει να απαντήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης πού θα βρει τα λεφτά για μια τόσο μεγάλη δαπάνη. Ξέρετε, κάθε φορά που η Αριστερά προτείνει μέτρα ανακούφισης της κοινωνίας με δημοσιονομικό κόστος, η κυβέρνηση, η Δεξιά και τα φιλικά της μέσα ενημέρωσης ωρύονται «πού θα βρείτε τα λεφτά». Ωστόσο, το να δίνει δισεκατομμύρια η κυβέρνηση της ΝΔ για να προσδεθούμε στο άρμα των πολεμοκάπηλων που αποσταθεροποιούν στην Ανατολική Μεσόγειο και Δυτική Ασία, συνιστά «υπεύθυνη πολιτική».