Το άθλημα των φτωχών τώρα μόνο για πλούσιους

Το ποδόσφαιρο γεννήθηκε, αγαπήθηκε και αποθεώθηκε στις φτωχογειτονιές, σε μεγάλες ή μικρότερες αλάνες, με «μετάλλια» τα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα και τα γδαρμένα γόνατα. Μπορεί τα εκατομμύρια παιδιά που έπαιξαν μπάλα στη γειτονιά τους να μην έφτασαν ποτέ στο γρασίδι ενός παιχνιδιού του Παγκοσμίου Κυπέλλου, πλην όμως υπάρχει μια συλλογική εμπειρία, μία κοινή μνήμη που συνδέει τα παιδικά χρόνια των περισσότερων με την «μπάλα».

Όλες οι ιστορίες των θρύλων του ποδοσφαίρου, από τον Πελέ και τον Μαραντόνα, μέχρι και του Γιαμάλ των ημερώn μας, είναι η ζωή ενός παιδιού σε μια φτωχογειτονιά που ονειρεύεται να κατακτήσει τον κόσμο και το καταφέρνει παίζοντας με το ίδιο πάθος που έπαιζε στο χώμα σαν μικρό παιδί.

Το μεγάλο ραντεβού κάθε τέσσερα χρόνια ήταν πάντα γιορτή σε όλον τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Παρέες γύρω από τηλεοράσεις, μπύρες και φαγητά, πανηγυρισμοί, ήττες, νίκες και εκπλήξεις. Μπορεί να ζούσες σε συνοικία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, ακόμα και σε ακριτικό χωριό, για έναν μήνα όμως θα ήσουν Βραζιλία, Αργεντινή, Ιταλία (στις καλές της εποχές), Γερμανία ή Ολλανδία.

Το άθλημα των φτωχών είχε κατακτήσει τον κόσμο και το Μουντιάλ ήταν η μεγάλη γιορτή του. Και φυσικά η μεγαλύτερη τύχη ήταν να βρεθείς σε έναν γήπεδο για παιχνίδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Δύσκολο, αλλά όχι απλησίαστο. Όχι απλησίαστο μέχρι φέτος. Βλέποντας τις ειδήσεις για τις τιμές των εισιτηρίων στο φετινό Μουντιάλ, νοιώθεις σκοτοδίνη, λες και δέχθηκες αντιαθλητικό τάκλιν. Εισιτήρια που ξεκινούν από 300 ευρώ και φτάνουν να ξεπερνούν τις 10.000 ευρώ. Πρακτικά αδύνατο, ακόμα και για έναν φίλαθλο μέσου εισοδήματος να βρεθεί στο γήπεδο. Η ΦΙΦΑ μπορεί να έχει σχέδια να συστήσει το άθλημα και σε χώρες όπου ήταν σχεδόν άγνωστο, μπορεί να θέλει να αυξήσει τα έσοδά της, μπορεί να βλέπει θετικά την ιδέα ενός χρηματιστηρίου που θα ορίζει τιμές, πλην όμως αυτό που κάνει είναι να απομακρύνει το άθλημα, απ’ αυτούς που ουσιαστικά το έκαναν «βασιλιά»: Τους φτωχότερους. Και αυτό δεν είναι αισιόδοξο για το μέλλον του.