Η δεύτερη σεζόν του «Sherwood» είναι ακομη πιο σοκαριστική

Οι χαρακτήρες που ο Γκράχαμ έχει επινοήσει με τόση αγάπη, φροντίδα και ταλέντο αποδίδουν ξανά. Όπως και το πρωτότυπο, είναι γεμάτο με λαμπρές ερμηνείες.

Η παλιά φρουρά – Μάνβιλ, Μόρισεϊ, Άσμπορν - παραμένει άψογη, ενώ σε συνδυασμό με τις νέες εισαγωγές, όπωςαυτές των Χέιργουντ, Ντόλαν, Ντιλέιν και Χάντινγκτον, φτιάχνουν ένα μείγμα πόνου, ανάγκης και επικίνδυνης οργής που κάνει τον θεατή να παρακολουθεί με φρίκη προσδοκώντας τη στιγμή της λύτρωσης. Όλα τα παραπάνω συνενώνονται με μεγάλη μαεστρία από τον Γκράχαμ.

Κατά κάποιον τρόπο, η δεύτερη σεζόν μοιάζει πιο επίκαιρη και από τον πρώτο κύκλο. Αυτή τη φορά, δεν χρειάζεται να θυμάστε ένα συγκεκριμένο γεγονός όπως οι απεργίες των ανθρακωρύχων (που μοιάζει με αρχαία ιστορία για τόσους πολλούς, αν και δύσκολα μπορεί να ξεχαστεί), τώρα τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο μαύρα και σκοτεινά.

Η νέα σειρά συνδυάζεται με μπόλικο αυξανόμενο σύγχρονο άγχος για τον κατακερματισμό των κοινοτήτων, για την αποξένωση, για τις κακόβουλες υπάρξεις που σπεύδουν να καλύψουν ένα κενό που δημιουργείται από την ανεργία, τη φτώχεια και τις ανεκπλήρωτες ανάγκες κάθε είδους.

Βρισκόμαστε σε μια εποχή αβεβαιότητας. Το νέο Sherwood δείχνει πώς και γιατί φτάσαμε εκεί. Μία σειρά που έχει επιτέλους νόημα και πολιτικό χαρακτήρα.