Ο Λουτσιάνο Παβαρότι «αποκτά ξανά φωνή» μέσα από την κυκλοφορία της ιστορικής συναυλίας του 1995

Η ιστορία ξεκινά το 1955, όταν ένας 19χρονος μαθητευόμενος δάσκαλος από τη Μόντενα της Ιταλίας ταξιδεύει στην Ουαλία μαζί με τον πατέρα του και μια ερασιτεχνική χορωδία, την Corale Rossini, για να συμμετάσχει στο Διεθνές Μουσικό Eisteddfod του Λάνγκολεν. Παρά τις ελάχιστες προσδοκίες, η ιταλική χορωδία κερδίζει την πρώτη θέση — και εκείνη η απρόσμενη νίκη γίνεται το πρώτο μεγάλο σημάδι ότι ο νεαρός Παβαρότι θα μπορούσε να έχει μέλλον στο τραγούδι.

Σαράντα χρόνια αργότερα, το 1995, ο πλέον παγκοσμίως αναγνωρισμένος τενόρος επιστρέφει στο Λάνγκολεν για να τιμήσει το σημείο εκκίνησης της καριέρας του, δίνοντας μια μεγαλειώδη συναυλία που έμεινε στην ιστορία. Οι ηχογραφήσεις αυτής της βραδιάς κυκλοφορούν τώρα για πρώτη φορά, προσφέροντας στο κοινό μια σπάνια ευκαιρία να ακούσει τον Παβαρότι σε μια βαθιά προσωπική στιγμή της ζωής του.

Ο Λουτσιάνο Παβαρότι είχε ταξιδέψει στην Ουαλία το 1955 μαζί με τον πατέρα του, Fernando Pavarotti, επίσης τενόρο, ο οποίος είχε εμφυσήσει στον γιο του την αγάπη για την όπερα από πολύ μικρή ηλικία. Η μουσική ήταν παρούσα παντού: στο σπίτι, στον δρόμο, στην καθημερινότητα. Ο Παβαρότι μεγάλωσε τραγουδώντας άριες όπως το La Donna è Mobile, δηλώνοντας από παιδί ότι ήταν «ένας μικρός τενόρος, όπως ο πατέρας του».

Η χήρα του, Nicoletta Mantovani, έχει μιλήσει επανειλημμένα για τη σημασία που είχε το Λάνγκολεν για τον Παβαρότι. Όπως θυμάται, εκείνος αναφερόταν συχνά στη νίκη του 1955, περιγράφοντας ξανά και ξανά τη στιγμή της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων, όταν η χορωδία τους δεν ακουγόταν στις χαμηλές θέσεις και τελικά ανακηρύχθηκε νικήτρια. Για τον Παβαρότι, εκείνη η εμπειρία ήταν καθοριστική: αν μια μικρή ερασιτεχνική χορωδία από μια μικρή ιταλική πόλη μπορούσε να νικήσει, ίσως και ο ίδιος να μπορούσε να κυνηγήσει μια καριέρα στο τραγούδι.\

Και πράγματι, λίγα χρόνια αργότερα, το 1961, έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στο Teatro Municipale του Ρέτζιο Εμίλια. Ακολούθησαν εμφανίσεις στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα του κόσμου, από το Glyndebourne και το Covent Garden μέχρι τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης. Για το ευρύ κοινό, ωστόσο, η φωνή του ταυτίστηκε ανεξίτηλα με το Nessun Dorma, ιδιαίτερα μετά την ιστορική εμφάνιση των Τριών Τενόρων στο Μουντιάλ του 1990.

Η επιστροφή του στο Λάνγκολεν το 1995 πραγματοποιήθηκε κατόπιν δικής του επιθυμίας, έπειτα από πολυετείς διαπραγματεύσεις. Ο Παβαρότι αποδέχθηκε να γίνει πρόεδρος του φεστιβάλ για μία ημέρα, υπό έναν όρο: να μοιραστεί τον τίτλο με τον πατέρα του. Μιλώντας στο κοινό, χαρακτήρισε τη νίκη του 1955 ως την πιο αξέχαστη ημέρα της ζωής του, όχι μόνο για το βραβείο, αλλά επειδή τη μοιράστηκε με φίλους και με τον πατέρα του.

Η συναυλία του 1995 συγκέντρωσε 4.500 θεατές, ενώ χιλιάδες ακόμη την παρακολούθησαν μέσω γιγαντοοθονών στο Λάνγκολεν και σε υπαίθριες προβολές στην Ουαλία. Στη νέα κυκλοφορία περιλαμβάνονται επίσης δύο ηχογραφήσεις από την ιστορική εμφάνιση της Corale Rossini το 1955, προσφέροντας ένα μοναδικό ντοκουμέντο από τα πρώτα βήματα του Παβαρότι.

Για τη Nicoletta Mantovani, η έκδοση αυτή λειτουργεί σαν ένα μουσικό ταξίδι στον χρόνο: «Αν θέλουμε να φανταστούμε την πρώτη φορά που ακούμε τον Luciano, είναι εκεί. Μέσα στη χορωδία, αλλά παρών από την αρχή».

Η σύνδεση της οικογένειας Pavarotti με το Λάνγκολεν ανανεώθηκε και πρόσφατα, όταν η Mantovani επισκέφθηκε το φεστιβάλ για πρώτη φορά, απονέμοντας βραβεία στους νικητές των διαγωνισμών. Όπως δήλωσε, βρήκε ακριβώς όσα της είχε περιγράψει ο Luciano: ανθρώπους γεμάτους ζεστασιά, μουσική και χαρά — τον ίδιο τόπο όπου γεννήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στην ιστορία της όπερας.