«Send Help»: Ο Σαμ Ράιμι επιστρέφει στον τρόμο με αίμα, χολή και...ανελέητη απόλαυση

Μετά από 17 χρόνια απουσίας από το καθαρόαιμο horror, ο Σαμ Ράιμι επιστρέφει δυναμικά με το «Send Help», μια ταινία που δεν φοβάται ούτε τη βρομιά ούτε την υπερβολή. Αντίθετα, τις αγκαλιάζει με σαδιστική χαρά. Εδώ, η ποσότητα γλίτσας, αίματος και σωματικών υγρών δεν είναι απλώς επαρκής – είναι σχεδόν ανυπόφορη.

Η Ρέιτσελ ΜακΆνταμς και ο Ντίλαν Ο’Μπράιεν περνούν μεγάλο μέρος της ταινίας καλυμμένοι από εμετούς, έντομα, εντόσθια ψαριών, πρησμένα μάτια και τόνους πιτσιλισμένου αίματος. Το αποτέλεσμα είναι ένα splatter θέαμα που μας θυμίζει γιατί ο Ράιμι παραμένει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους auteurs του είδους.

Η ιστορία κινείται στο γνώριμο, πλέον, μοτίβο του «eat the rich». Ο καλομαθημένος CEO-νεποτισμού Μπράντλεϊ Πρέστον (Ο’Μπράιεν) και η υποβαθμισμένη υπάλληλός του Λίντα Λιντλ (ΜακΆνταμς), την οποία είχε προσπεράσει βάναυσα για προαγωγή, καταλήγουν ναυαγοί στην ίδια απομονωμένη παραλία της Ταϊλάνδης. Από εκεί και πέρα, ξεκινά ένα παιχνίδι εξουσίας, επιβίωσης και ψυχολογικής διάλυσης.

Αν κάτι προδίδει την ηλικία του Ράιμι, είναι η υπερβολική εξάρτηση από ψηφιακά εφέ. Τα CGI πλάνα συχνά μοιάζουν πιο φτωχά από τα πρακτικά εφέ του «Drag Me to Hell» (2009), ενώ η σύγκριση με την ακατέργαστη εφευρετικότητα του «The Evil Dead» (1981) είναι αναπόφευκτη και όχι πάντα κολακευτική. Η ψηφιακή γλίτσα δεν έχει ποτέ τη γοητεία της χειροποίητης.

Ωστόσο, ο Ράιμι εξακολουθεί να κερδίζει το παιχνίδι με την κινηματογράφηση: η κάμερά του κινείται σαν σκανταλιάρικο πνεύμα, πηδώντας από αηδιαστικό εύρημα σε αηδιαστικό εύρημα, ενώ η λεκτική –και συχνά κυριολεκτική– «μαχαιρομαχία» μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών κρατά το ενδιαφέρον στα κόκκινα.

Η ταινία είναι σκληρή, ακόμα και κακόψυχη, όπως αρμόζει στο σινεμά του Ράιμι. Όμως εδώ η ηθική δεν είναι μονοδιάστατη. Η Λίντα της ΜακΆνταμς δεν είναι απλώς το «θύμα». Η ηθοποιός παίζει με τις συμπάθειες του θεατή, ισορροπώντας ανάμεσα στην κωμωδία και την απειλή, παραδίδοντας μια ερμηνεία τόσο σωματική που μοιάζει έτοιμη να εκραγεί.

Αρχικά, δύσκολα πιστεύεις τη ΜακΆνταμς ως το περιθωριακό «γραφειακό φρικιό», με κραγιόν στα δόντια, λαδωμένα μαλλιά και υπολείμματα τόνου στο στόμα. Όμως το σενάριο των Ντάμιαν Σάνον και Μαρκ Σουίφτ χτίζει έξυπνα την ιδέα ότι η ομορφιά και η εξουσία είναι απολύτως σχετικές – εξαρτώνται από το περιβάλλον. Και όταν η Λίντα, φανατική του Survivor, αντιλαμβάνεται πως το νησί είναι το φυσικό της πεδίο, οι ρόλοι αντιστρέφονται θεαματικά.

«Καλώς ήρθες στο γραφείο μου», λέει στον Μπράντλεϊ, σε έναν κόσμο όπου τα μοκασίνια πολυτελείας και η πατριαρχική αλαζονεία δεν έχουν καμία αξία. Εκεί, η ανελέητη ματιά του Ράιμι επιτρέπει στην ταινία να δοκιμάσει τόσο την ψυχική αντοχή των ηρώων όσο και την πίστη του θεατή στον «αδύναμο κρίκο».

Όταν το φιλμ καταλήγει στη διαπίστωση ότι «καμία βοήθεια δεν έρχεται – σώσε τον εαυτό σου», το «Send Help» κλείνει ως αυτό ακριβώς που υπόσχεται: ένα απολαυστικά υπερβολικό splatter, εμποτισμένο με δίκαιη οργή και μαύρο χιούμορ.