Bridgerton σεζόν 4: Ένα «ρομαντικό AI προϊόν», αλλά ακόμη εθιστικά απολαυστικό

Δύσκολα μπορεί κανείς να αγνοήσει την αμερικανική πολιτισμική σφραγίδα στο Bridgerton. Παρότι διαδραματίζεται στη Regency Αγγλία και αντλεί έμπνευση από την Τζέιν Όστεν και τις αδελφές Μπροντέ, η επιτυχημένη σειρά του Netflix είναι – περισσότερο από ποτέ – ένα αμερικανικό προϊόν. Βασισμένο σε βιβλία Αμερικανίδας συγγραφέα, δημιουργημένο από Αμερικανούς και διανεμημένο από αμερικανική πλατφόρμα, το Bridgerton επιστρέφει στην τέταρτη σεζόν του χωρίς να προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι: μια πολυτελής, γυαλισμένη φαντασίωση για να περνάς ευχάριστα την ώρα του ξαναζεσταμένου βραδινού.

Αυτή τη φορά, το επίκεντρο μετατοπίζεται στον Μπένεντικτ Μπρίτζερτον, τον γοητευτικό δεύτερο γιο της οικογένειας, τον οποίο υποδύεται ο Λουκ Τόμσον. Η μητέρα του, Λέιντι Βάιολετ, εξακολουθεί να απελπίζεται με την κοινωνική του απάθεια, μέχρι που ένας μυστηριώδης έρωτας σε έναν μασκέ χορό αλλάζει τα πάντα. Μια άγνωστη γυναίκα και μια ιστορία που σύντομα αποκαλύπτεται ως παραλλαγή της Σταχτοπούτας: η Σόφι Μπεκ, την οποία ενσαρκώνει η Γέριν Χα, είναι κόρη αριστοκράτη, υποβιβασμένη σε υπηρέτρια από την αυταρχική και μοχθηρή μητριά της.

Το μοτίβο είναι γνώριμο. Όπως και στις προηγούμενες σεζόν, ο «διορθωμένος αλήτης» παρουσιάζεται ως ο ιδανικός σύζυγος. Από τον Δούκα του Χέιστινγκς μέχρι τον Βισκόντη και τον Κόλιν Μπρίτζερτον, η σειρά επιμένει ότι η ερωτική ωρίμανση περνά μέσα από την εγκατάλειψη της ελευθεριότητας. Ο Μπένεντικτ δεν αποτελεί εξαίρεση: η μετάβασή του από τη ρευστή, μποέμικη ζωή σε μια πιο συμβατική σχέση είναι απλώς η φυσικά συνέχεια.

Η σειρά μοιάζει πλέον με μια σχεδόν αλγοριθμική κατασκευή: κλασικά λογοτεχνικά μοτίβα, τέλειες συμμετρικές φυσιογνωμίες, υπερκορεσμένα χρώματα και σκηνικά που φωνάζουν «πολυτέλεια». Είναι σαν μια ρομαντική δραματουργία φτιαγμένη από τεχνητή νοημοσύνη. Κι όμως, παρά τον κυνισμό που γεννά αυτή η διαπίστωση, το αποτέλεσμα παραμένει απολαυστικό - αν χρειάζεσαι κάτι εύκολο για να χωνέψεις την πίτσα σου.

Ο Λουκ Τόμσον αποδεικνύεται απρόσμενα αποτελεσματικός στον κεντρικό ρόλο, ενώ η Γέριν Χα φέρνει φρεσκάδα στη σειρά, έστω κι αν η ηρωίδα της είναι σχεδόν υπερβολικά τέλεια και με μια προφορά που περιπλανιέται ανάμεσα σε Αγγλία και Αυστραλία. Η χημεία τους λειτουργεί, ακόμη κι αν η ένταση δεν φτάνει στα επίπεδα των πρώτων σεζόν.

Το Bridgerton ξέρει ακριβώς τι θέλει το κοινό του: αριστοκράτες με καλοραμμένα κοστούμια, φουσκωτές φούστες, απαγορευμένους έρωτες, κουτσομπολιά και σεξουαλικό υπαινιγμό. Και το προσφέρει χωρίς ντροπή. Ως φαντασίωση είναι διάφανη, ως προϊόν είναι κυνικά αποτελεσματική.

Παρά την προβλεψιμότητά της, η τέταρτη σεζόν καταφέρνει ξανά το ίδιο «θαύμα»: να είναι μια γυαλιστερή, σέξι αμερικανική σαπουνόπερα με κορσέδες και δαντέλες. Μπορεί να μοιάζει με «AI slop», αλλά παραμένει αξιόπιστα ευχάριστη – και αυτό, τελικά, είναι το μεγαλύτερο όπλο της.