Crime 101: Ένα σύγχρονο «Heat» με Κρις Χέμσγουορθ που λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή

Σε μια εποχή όπου τα mid-budget θρίλερ μοιάζουν σχεδόν είδος υπό εξαφάνιση, το Crime 101 έρχεται σαν υπενθύμιση ότι το Χόλιγουντ μπορεί ακόμη να παράγει στιβαρές, ενήλικες αστυνομικές ιστορίες. Η νέα ταινία του Bart Layton, γνωστού μέχρι σήμερα κυρίως για το ντοκιμαντερίστικο έργο του, αποτελεί την πρώτη του καθαρά μυθοπλαστική απόπειρα – και μάλιστα με φανερές αναφορές στο κινηματογραφικό σύμπαν του Michael Mann.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ κομψό, ψυχρό και απόλυτα ελεγχόμενο, που θυμίζει το Heat, όχι ως μίμηση αλλά ως σύγχρονη μετεξέλιξη.

Τέσσερις τροχιές σε σύγκρουση

Η ιστορία, βασισμένη σε νουβέλα του Don Winslow, ξεδιπλώνεται αρχικά με σχεδόν αποσπασματικό ρυθμό. Τέσσερις βασικοί χαρακτήρες κινούνται παράλληλα, διασταυρώνοντας τις ζωές τους κυρίως… στην εθνική οδό 101.

Ο Mike Davis (Chris Hemsworth) είναι ένας επαγγελματίας κλέφτης κοσμημάτων με αυστηρό προσωπικό κώδικα: μεθοδικός, πειθαρχημένος, αλλά με απέχθεια προς τη βία.
Ο Lou Lubesnick (Mark Ruffalo), ντετέκτιβ με σχεδόν αναχρονιστική εντιμότητα, βρίσκεται χαμηλά στην ιεραρχία της παραγωγικότητας – όχι λόγω ανικανότητας, αλλά λόγω χαρακτήρα.

Η Sharon Colvin (Halle Berry) εργάζεται στον σκληρό κόσμο των ασφαλειών για τους υπερπλούσιους, παγιδευμένη σε μια ζωή επαγγελματικής υποκρισίας και υπαρξιακής απογοήτευσης. Και ο Ormon (Barry Keoghan), ο κλασικός «παράγοντας χάους», λειτουργεί ως καταλύτης αποσταθεροποίησης για όλους. Ο Layton επιλέγει να αφήσει την αφήγηση να «βράσει» αργά. Οι χαρακτήρες δεν συγκρούονται αμέσως – κάνουν υπομονή στο σκοτάδι, πλησιάζουν, παραμονεύουν.

Καθαρή κινηματογραφική ενέργεια

Αν το σενάριο δίνει την εντύπωση ότι οι χαρακτήρες λειτουργούν ως φορείς ιδεών περισσότερο παρά ως πλήρως ανεπτυγμένες προσωπικότητες, το καστ μετατρέπει αυτή τη θεωρητική αδυναμία σε κινηματογραφικό πλεονέκτημα.

Ο Mark Ruffalo κλέβει την παράσταση με μια ερμηνεία χαμηλών τόνων αλλά τεράστιας συναισθηματικής ακρίβειας. Ο Lubesnick του είναι κουρασμένος, ελαφρώς λυγισμένος από τη ζωή, αλλά βαθιά ανθρώπινος – ένας χαρακτήρας που αποπνέει αξιοπρέπεια χωρίς ηρωισμούς.

Η Halle Berry, σε έναν ρόλο γεμάτο εσωτερική ένταση, κινείται αριστοτεχνικά ανάμεσα στη συγκρατημένη οργή και την επαγγελματικά επιβεβλημένη επιφάνεια αδιαφορίας. Σε μια από τις πιο δυνατές στιγμές της ταινίας, μια έκρηξη αγανάκτησης λειτουργεί σχεδόν λυτρωτικά.

Ο Chris Hemsworth, αν και ίσως λιγότερο «αποστασιοποιημένος» από όσο θα απαιτούσε ο ρόλος ενός απόλυτα ψυχρού εγκληματία, αξιοποιεί την έμφυτη φυσική του παρουσία για να προσδώσει στον Mike μια απρόσμενη ευαλωτότητα. Η ταινία εκμεταλλεύεται αυτή την αντίφαση για να σχολιάσει κάτι βαθύτερο: ποιος είναι τελικά ο «κλέφτης» σε μια κοινωνία όπου η εκμετάλλευση έχει θεσμοθετηθεί;

Ο Barry Keoghan, πιστός στην κινηματογραφική του περσόνα, ενσαρκώνει ξανά μια φιγούρα ασταθή, απρόβλεπτη και τραγικά εύθραυστη.

Ένα φιλμ για την ηθική της επιβίωσης

Το Crime 101 δεν είναι απλώς μια ιστορία εγκλήματος. Μέσα από την ευέλικτη, σχεδόν ρευστή κίνηση της κάμερας – που γλιστρά ανάμεσα σε γραφεία, σπίτια και εγκληματικές σκηνές – η ταινία διαλύει τις παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές.

Ο Layton μοιάζει λιγότερο ενδιαφερόμενος για το «ποιος θα νικήσει» και περισσότερο για το «τι κοστίζει η επιβίωση». Το κεντρικό ερώτημα αιωρείται διαρκώς:

Πόσο από τον εαυτό σου είσαι διατεθειμένος να πουλήσεις για μια αίσθηση οικονομικής ασφάλειας που διαρκώς απομακρύνεται;

Σε αυτό το επίπεδο, το φιλμ αγγίζει έναν έντονα σύγχρονο κυνισμό – μια αίσθηση ότι το σύστημα είναι εξίσου αδίστακτο με τους εγκληματίες που υποτίθεται ότι πολεμά.

Κομψό, στιλιζαρισμένο και αφηγηματικά πειθαρχημένο, το Crime 101 λειτουργεί – όπως εύστοχα περιγράφεται – σαν «καλοκουρδισμένη μηχανή». Δεν επαναπροσδιορίζει το είδος, αλλά το αναζωογονεί με αυτοπεποίθηση, ένταση και θεματικό βάθος.