The Bride!: Η Νύφη του Φρανκενστάιν επιστρέφει σε μια εκρηκτική κινηματογραφική αναγέννηση

Η Νύφη αποκτά επιτέλους φωνή — και είναι οργισμένη. Στο The Bride!, η Maggie Gyllenhaal επιχειρεί μια ριζοσπαστική ανασύνθεση του κλασικού Bride of Frankenstein, μεταφέροντας τη δράση στο Σικάγο του 1936 και επαναφέροντας στη ζωή μια γυναίκα που δολοφονήθηκε από τη μαφία για να γίνει η σύζυγος του πλάσματος του Φρανκενστάιν.

Η Jessie Buckley παραδίδει μια ερμηνεία ωμή, σχεδόν ηλεκτρισμένη. Η Νύφη της δεν είναι απλώς δημιούργημα επιστημονικής ύβρεως· είναι σύμβολο γυναικείας αφύπνισης. Με το σώμα της σημαδεμένο από τη διαδικασία αναζωογόνησης και τη μνήμη της διαλυμένη, παλεύει να ορίσει την ταυτότητά της σε έναν κόσμο που τη θέλει αντικείμενο.

Απέναντί της, ο Christian Bale ενσαρκώνει τον «Φρανκ» — όχι ένα άβουλο τέρας, αλλά μια τραγική φιγούρα με υπαρξιακό βάρος. Με φωνή τραχιά και βλέμμα πληγωμένο, αποδίδει μοναξιά ενός αιώνα, ισορροπώντας ανάμεσα στη βία και τη βαθιά ανάγκη για σύνδεση. Ο χαρακτήρας του δεν προκαλεί φόβο αλλά συμπόνια.

Η ταινία, ωστόσο, δεν περιορίζεται σε μια σκοτεινή γοτθική αφήγηση. Η Γκίλενχαλ «ράβει» το έργο της από ετερόκλητα κινηματογραφικά υφάσματα: από το σατιρικό πνεύμα του Young Frankenstein μέχρι την εγκληματική ρομαντική ένταση του Bonnie and Clyde και τη χορευτική λάμψη τύπου Fred Astaire. Σε ευρηματικές σκηνές, ο Φρανκ ονειρεύεται τον εαυτό του ως αστέρα μιούζικαλ, παρακολουθώντας στη μεγάλη οθόνη τον κομψό Ρόνι Ριντ (τον οποίο υποδύεται ο Jake Gyllenhaal) να τραγουδά και να χορεύει με ημίψηλο και ουρά.

Η αισθητική είναι εξίσου τολμηρή. Οι σκηνές της Mary Shelley, που εμφανίζεται επίσης με τη μορφή της Μπάκλεϊ, αποδίδονται σε ασπρόμαυρο, ενώ το υπόλοιπο φιλμ ξεδιπλώνεται σε χρώμα με έντονη νουάρ ατμόσφαιρα. Η συγγραφέας του Frankenstein παρεμβαίνει μεταφυσικά στην αφήγηση, «κατοικώντας» το σώμα της ηρωίδας και προσθέτοντας ένα μετα-κινηματογραφικό επίπεδο που άλλοτε εμπλουτίζει και άλλοτε αποστασιοποιεί.

Στο δεύτερο μισό, όμως, το φιλμ απογειώνεται. Σε μια υπόγεια λέσχη, η Νύφη χορεύει μανιωδώς, απελευθερωμένη, ενώ ο Φρανκ την παρακολουθεί με ήρεμη τρυφερότητα. Όταν η βία του κόσμου επιστρέφει για να τη συνθλίψει, εκείνος αντιδρά εκρηκτικά και οι δυο τους καταλήγουν φυγάδες. Το σκηνικό διευρύνεται: νέον φώτα στην Times Square, καταδιώξεις, ακόμη και μια αιματηρή συμπλοκή σε αίθουσα χορού.

Στο πλευρό τους, η Annette Bening ως Δρ Ευφρόνιους κινεί τα νήματα της επιστημονικής ύβρεως, ενώ ο Peter Sarsgaard και η Penelope Cruz συμπληρώνουν το καστ σε ρόλους που ισορροπούν ανάμεσα στο ντετεκτιβικό δράμα και τη screwball κωμωδία.

Παρά τις στιγμές αφηγηματικής υπερφόρτωσης και τις απότομες υφολογικές μετατοπίσεις, το The Bride! δεν παύει να είναι μια ταινία μεγάλου οράματος. Η Γκίλενχαλ δεν επιχειρεί απλώς ένα remake· επιχειρεί μια ιδεολογική επανεγγραφή. Η Νύφη δεν είναι πια βουβό δημιούργημα — είναι υποκείμενο επιθυμίας, βούλησης και επιλογής.

Κι ακόμη κι όταν το συναίσθημα υποχωρεί μπροστά στη σύλληψη, η κινηματογραφική τόλμη παραμένει αδιαμφισβήτητη. Ένα φιλμ φιλόδοξο, ανορθόδοξο και τελικά συναρπαστικό.