War Machine: Ένα sci-fi θρίλερ που θυμίζει «Predator», αλλά δεν φτάνει ποτέ στο απόγειό του

Η ιστορία ξεκινά με τον χαρακτήρα του Ρίτσον, έναν στρατιωτικό μηχανικό που υπηρετεί στο Afghanistan. Εκεί συναντά τον μικρότερο αδελφό του, ο οποίος τον πείθει να δοκιμάσουν μαζί να περάσουν στο απαιτητικό πρόγραμμα επιλογής των Rangers (RASP).

Όμως μια αιφνιδιαστική επίθεση αλλάζει τα πάντα. Δύο χρόνια αργότερα, ο ήρωας επιστρέφει μόνος για να ολοκληρώσει τη δοκιμασία. Στο πρόγραμμα εκπαίδευσης οι υποψήφιοι δεν έχουν ονόματα αλλά αριθμούς – και ο Ρίτσον είναι απλώς ο 81, ένας χαρακτήρας που κουβαλά τραύμα και αποφασιστικότητα.

Το πρώτο τρίτο της ταινίας λειτουργεί εξαιρετικά: ο ρυθμός είναι σφιχτός, η ένταση χτίζεται σταδιακά και η παρουσία του Ρίτσον δίνει βάρος στην ιστορία. Η εκπαίδευση των Rangers και η προετοιμασία για την τελική δοκιμασία δημιουργούν μια αίσθηση μύθου γύρω από τον χαρακτήρα του.

Η αναμέτρηση με τη μηχανή

Η τελική άσκηση, με την ονομασία «Death March», οδηγεί την ομάδα σε μια αποστολή στα Rocky Mountains. Εκεί υποτίθεται ότι πρέπει να εντοπίσουν ένα κατεστραμμένο αεροσκάφος και να σώσουν τον πιλότο του.

Αυτό που βρίσκουν όμως δεν είναι απλώς ένα αεροπλάνο: πρόκειται για μια εξωγήινη τεχνολογία που έχει συντριβεί στη Γη. Όταν οι στρατιώτες τοποθετούν εκρηκτικά, ενεργοποιούν κατά λάθος μια φονική μηχανή που αρχίζει να τους κυνηγά.

Η πρώτη σύγκρουση είναι ίσως η καλύτερη σκηνή της ταινίας. Η σκηνοθεσία δίνει έμφαση στη σωματικότητα της δράσης: το τρέξιμο, την εξάντληση, τον πόνο. Μέσα από το μοντάζ, τον ήχο και την κάμερα, ο θεατής σχεδόν νιώθει την ένταση στο σώμα του.

Εκεί που η ταινία χάνει την ορμή της

Παρά το δυναμικό ξεκίνημα, το War Machine δυσκολεύεται να διατηρήσει την ίδια ένταση στη συνέχεια. Οι σκηνές όπου οι τραυματισμένοι στρατιώτες παλεύουν να επιβιώσουν στο ορεινό τοπίο έχουν μεγαλύτερη δραματική δύναμη από την ίδια τη μηχανή που τους κυνηγά.

Τα οπτικά εφέ αρχίζουν να φαίνονται λιγότερο πειστικά όσο η ταινία προχωρά, ενώ η ιστορία δεν αναπτύσσει επαρκώς την ιδέα της εξωγήινης απειλής. Σε αντίθεση με τις πιο πρόσφατες ταινίες του franchise Predator, εδώ λείπει η δημιουργική φαντασία στον τρόπο που χρησιμοποιείται το τέρας.

Ένα τέλος που δεν ανταποκρίνεται στην υπόσχεση

Ο Alan Ritchson αποδίδει πειστικά τον εσωστρεφή και αποφασισμένο χαρακτήρα του στην αρχή της ταινίας. Ωστόσο, το συναισθηματικό τόξο του 81 δεν αναπτύσσεται πλήρως, και το φινάλε προσπαθεί να επιβάλει μια δραματική κορύφωση που μοιάζει κάπως τεχνητή.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ίσως ότι αποκαλύπτει πολύ νωρίς την προέλευση της μηχανής. Μια πιο μυστηριώδης προσέγγιση θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγαλύτερη αγωνία και ένταση.

Το War Machine είναι μια απολαυστική αλλά άνιση ταινία δράσης. Διαθέτει έντονη ενέργεια, δυνατές σκηνές καταδίωξης και έναν πρωταγωνιστή που μπορεί να σηκώσει το βάρος του είδους.

Παράλληλα όμως δείχνει ότι είχε τη δυνατότητα να γίνει κάτι πολύ καλύτερο. Με πιο τολμηρή σκηνοθεσία και λιγότερες εξηγήσεις, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σύγχρονα sci-fi θρίλερ. Έτσι όπως είναι, παραμένει μια διασκεδαστική αλλά όχι αξέχαστη παραλλαγή μιας συνταγής που ο κινηματογράφος έχει ήδη αποδείξει ότι λειτουργεί.