Αυτές είναι οι επτά σπάνιες ισοπαλίες στην ιστορία των Όσκαρ μέχρι σήμερα

Στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας μικρού μήκους, το βραβείο μοιράστηκαν οι ταινίες «The Singers» του Σαμ Ντέιβις και «Two People Exchanging Saliva» των Ναταλί Μουστεάτα και Αλεξάντρ Σιγνκ. Δόθηκαν δύο αγαλματίδια και υπήρξαν δύο ευχαριστήριες ομιλίες, με τον κωμικό Κουμάιλ Ναντζιάνι, που ανακοίνωσε τους νικητές, να σχολιάζει εύστοχα: «Είναι ειρωνικό ότι η κατηγορία μικρού μήκους διαρκεί διπλάσιο χρόνο από τις υπόλοιπες».

Οι άλλες έξι φορές που σημειώθηκε ισοπαλία στα Όσκαρ είναι οι εξής:

1932

Ο Φρέντερικ Μαρτς και ο Γουάλας Μπίρι κέρδισαν το βραβείο καλύτερου ηθοποιού (δεν υπήρχε τότε διάκριση Α΄ και Β΄ ρόλου) για τις ταινίες «Dr. Jekyll and Mr. Hyde» και «The Champ» αντίστοιχα. Ο Μαρτς είχε λάβει μία ψήφο παραπάνω από τον Μπίρι, όμως βραβεύτηκαν και οι δύο εξαιτίας ενός κανονισμού της Ακαδημίας σύμφωνα με τον οποίο όταν η διαφορά είναι μικρότερη από 3 ψήφους, το βραβείο θα μοιράζεται. Μετά από αυτή την απονομή, ο συγκεκριμένος κανονισμός καταργήθηκε.

1950

Στην κατηγορία καλύτερου ντοκιμαντέρ μικρού μήκους το βραβείο μοιράστηκαν οι ταινίες «So Much for So Little» και «A Chance to Live». Το πρώτο είναι ένα animation 10 λεπτών για τη σημασία της δημόσιας υγείας που είχε παραγγείλει η αμερικανική κυβέρνηση από την Warner Bros. Cartoons. Το δεύτερο είναι ένα φιλμ 18 λεπτών για έναν Ιρλανδό ιερέα και το ίδρυμά του για ορφανά αγόρια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

1969

Η πιο διάσημη ισοπαλία των Όσκαρ και αυτή με το περισσότερο παρασκήνιο. Οι Κάθριν Χέπμπορν και Μπάρμπρα Στρέιζαντ ήρθαν ισόπαλες με 3.030 ψήφους έκαστη για τις ταινίες «Το Λιοντάρι του Χειμώνα» και «Ένα Αστείο Κορίτσι», αντίστοιχα. Η Χέπμπορν δεν ήταν εκεί για να παραλάβει το βραβείο της – όπως δεν ήταν και για κανένα από τα άλλα 3 Όσκαρ που κέρδισε στην καριέρα της. Η Στρέιζαντ το παρέλαβε κατενθουσιασμένη, αλλά η νίκη της ήταν ένα μικρό σκάνδαλο: η ηθοποιός είχε γίνει μέλος της Ακαδημίας παράτυπα, και έτσι μπόρεσε να ψηφίσει τον εαυτό της και να ισοφαρίσει τις ψήφους της Χέπμπορν.

Για να γίνει κάποιος μέλος της Ακαδημίας εκείνη την εποχή θα έπρεπε να έχει εμφανιστεί σε τουλάχιστον τρεις μεγάλες ταινίες (το «Ένα Αστείο Κορίτσι» ήταν η πρώτη ταινία της Στρέιζαντ) ή να έχει υπάρξει υποψήφιος/νικητής ενός βραβείου (σε αυτή την περίπτωση γίνεται μέλος από την επόμενη χρονιά). Όμως ο τότε πρόεδρος της Ακαδημίας, Γκρέγκορι Πεκ, παρέβλεψε τα παραπάνω και προσκάλεσε την Στρέιζαντ να γίνει μέλος, με τις κακές γλώσσες να λένε ότι είχε δεχθεί πίεση από στούντιο και εκείνον να το διαψεύδει.

1987

Η επόμενη ισοπαλία καταγράφηκε στην κατηγορία καλύτερου ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, όπου κέρδισαν οι ταινίες «Artie Shaw: Time Is All You've Got» και «Down and Out in America». Η δεύτερη σκηνοθετήθηκε από την ήδη βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιό Λι Γκραντ, που αν ίσχυαν τότε οι σημερινοί κανονισμοί θα γινόταν η μοναδική περίπτωση καλλιτέχνη που έχει κερδίσει Όσκαρ ερμηνείας και Όσκαρ σκηνοθεσίας. Όμως τότε το βραβείο τότε δίνονταν στον παραγωγό του ντοκιμαντέρ και όχι στον σκηνοθέτη του (και το παρέλαβε ο σύζυγός της…).

1995

Όπως συνέβη και φέτος, η ισοπαλία σημειώθηκε στην κατηγορία της ταινίας μικρού μήκους, όπου νίκησαν τα φιλμ «Trevor» και «Franz Kafka’s It’s A Wonderful Life». Το δεύτερο το είχε γράψει και σκηνοθετήσει ο Σκωτσέζος ηθοποιός Πίτερ Καπάλντι, που αργότερα έγινε γνωστός από τις σειρές «Doctor Who» (ήταν ο Δωδέκατος Δόκτωρ) και «The Thick of It».

2013

Τέλος, στην κατηγορία ηχητικού μοντάζ αναδείχθηκαν ισόπαλες οι ταινίες «Zero Dark Thirty» και «Skyfall». Για την πρώτη ταινία βραβεύτηκε ο Πολ Ν. Τζ. Ότοσον και για τη δεύτερη οι Παλ Χάλμπεργκ και Κάρεν Μπέικερ Λάντερς.