«Michael»: Ένα άχρωμο biopic που προδίδει τον μύθο του βασιλιά της ποπ

Με μεγάλες προσδοκίες αλλά ελάχιστο καλλιτεχνικό αντίκρισμα, το biopic Michael φιλοδοξούσε να φωτίσει τη ζωή του Michael Jackson – καταλήγει όμως σε μια επίπεδη και αμήχανη κινηματογραφική εμπειρία που δύσκολα ξεφεύγει από τα όρια μιας πρόχειρης τηλεοπτικής παραγωγής.

Σε σκηνοθεσία του Antoine Fuqua και παραγωγή του Graham King, η ταινία ακολουθεί μια αυστηρά γραμμική αφήγηση: από τα πρώτα βήματα με τους Jackson 5 έως την εκρηκτική σόλο καριέρα του, σταματώντας επιλεκτικά στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Ό,τι θα μπορούσε να προσδώσει δραματική ένταση – συμπεριλαμβανομένων των σοβαρών κατηγοριών που στιγμάτισαν τη ζωή του καλλιτέχνη – απουσιάζει πλήρως.

Το αποτέλεσμα είναι μια «ασφαλής» αλλά δραματουργικά άδεια ταινία, όπου κυριαρχούν επαναλαμβανόμενες σκηνές επαίνων προς τον Jackson από στελέχη της μουσικής βιομηχανίας και μονοδιάστατες απεικονίσεις οικογενειακών σχέσεων.

Ο Colman Domingo, κάτω από βαρύ μακιγιάζ, υποδύεται τον αυταρχικό πατέρα, ενώ ο Jaafar Jackson – ανιψιός του τραγουδιστή – περιορίζεται σε μια ερμηνεία που βασίζεται περισσότερο στη φυσική ομοιότητα παρά στο συναισθηματικό εύρος.

Παράλληλα, η παρουσία ηθοποιών όπως ο Miles Teller δεν καταφέρνει να προσδώσει βάθος, με τους περισσότερους χαρακτήρες να παραμένουν επιφανειακοί και εύκολα λησμονήσιμοι. Ενδεικτικό της επιλεκτικής αφήγησης είναι και η πλήρης απουσία της Janet Jackson από την ιστορία. H ίδια η Janet Jackson είπε πως δεν επιθυμούσε να συμμετέχει στην ταινία, μετά από πρόσκληση που είχε από τους παραγωγούς.

Ακόμη και στις αναπαραστάσεις εμβληματικών στιγμών – συναυλιών και βιντεοκλίπ – η ταινία αποτυγχάνει να μεταφέρει την ενέργεια και την καινοτομία που χαρακτήριζαν τον Jackson. Το σενάριο του John Logan στερείται βάθους, ενώ η συνολική σκηνοθετική προσέγγιση μοιάζει άτολμη και χωρίς ταυτότητα.

Η ειρωνεία είναι εμφανής: ένας καλλιτέχνης που επαναπροσδιόρισε την έννοια του θεάματος παρουσιάζεται μέσα από μια ταινία που αποφεύγει κάθε ρίσκο. Αντί για μια πολυεπίπεδη προσέγγιση, το Michael λειτουργεί ως μια αγιογραφία που τελικά υπονομεύει το ίδιο το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα.

Αντί να τιμά τον «βασιλιά της ποπ», η ταινία καταλήγει να τον απλοποιεί – και ίσως άθελά της, να τον αδικεί περισσότερο από οποιαδήποτε κριτική.