Νέα μελέτη DNA φωτίζει τα μυστικά της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Η πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476 μ.Χ., όταν ο γερμανικής καταγωγής ηγεμόνας Οδόακρος εκθρόνισε τον νεαρό αυτοκράτορα Ρωμύλο Αυγουστύλο στην Ιταλία, αποτελεί μία από τις πιο καθοριστικές καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ωστόσο, νέα επιστημονική μελέτη δείχνει ότι η μετάβαση εκείνης της περιόδου ίσως ήταν πολύ λιγότερο βίαιη απ’ όσο πίστευαν έως σήμερα οι ιστορικοί.

Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature, βασίστηκε στην ανάλυση DNA από 258 ανθρώπους που είχαν ταφεί σε περιοχές της σημερινής νότιας Γερμανίας, κυρίως στα κρατίδια της Βαυαρίας και της Έσσης. Οι περισσότεροι έζησαν μεταξύ 450 και 620 μ.Χ., δηλαδή στα χρόνια αμέσως πριν και μετά την πτώση της αυτοκρατορίας.

Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο και γενετιστή πληθυσμών Γιόαχιμ Μπούργκερ, από το Πανεπιστήμιο Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ του Μάιντς, η χρονική σύμπτωση ανάμεσα στην κατάρρευση της Ρώμης και στις γενετικές αλλαγές που καταγράφηκαν στη νότια Γερμανία είναι «εντυπωσιακά ακριβής».

Τι αποκάλυψε το DNA

Τα ευρήματα δείχνουν ότι ήδη από τον 3ο και 4ο αιώνα μικρές ομάδες ανθρώπων από τη βόρεια Ευρώπη μετακινούνταν προς τις ρωμαϊκές παραμεθόριες περιοχές και εγκαθίσταντο εκεί. Πιθανότατα εργάζονταν ως αγρότες ή βοηθητικοί πληθυσμοί, ενώ ζούσαν σχετικά απομονωμένοι από τους Ρωμαίους κατοίκους.

Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο υπήρχαν περιορισμοί στους γάμους μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων. Μετά την κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας, όμως, οι περιορισμοί αυτοί φαίνεται πως εγκαταλείφθηκαν, οδηγώντας γρήγορα σε επιμειξία μεταξύ Ρωμαίων, στρατιωτικών φρουρών, ντόπιων κατοίκων και πληθυσμών βορειοευρωπαϊκής προέλευσης.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι αυτό αντικρούει την παραδοσιακή εικόνα μιας μαζικής και βίαιης εισβολής «βαρβάρων» που κατέκλυσαν τα εδάφη της αυτοκρατορίας μετά την πτώση της.

Όχι ορδές, αλλά μικρές οικογένειες

Ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Γενς Μπλέχερ, εξηγεί ότι οι μετακινήσεις δεν έγιναν από μεγάλες, ομοιογενείς φυλές, αλλά κυρίως από μικρές συγγενικές ομάδες ή ακόμη και μεμονωμένα άτομα.

Η εικόνα που προκύπτει είναι εκείνη μιας σταδιακής κοινωνικής ενσωμάτωσης, μέσα από γάμους και καθημερινή συμβίωση, η οποία διαμόρφωσε τη νέα κοινωνία του πρώιμου Μεσαίωνα.

Ζωή και οικογένεια μετά τη Ρώμη

Η γενετική ανάλυση έδωσε και στοιχεία για την καθημερινή ζωή εκείνης της εποχής. Το προσδόκιμο ζωής υπολογίστηκε περίπου στα 40 έτη για τις γυναίκες και στα 43 για τους άνδρες, ενώ η παιδική θνησιμότητα ήταν ιδιαίτερα υψηλή.

Παράλληλα, οι οικογένειες φαίνεται πως ήταν μονογαμικές και πυρηνικές, ενώ αποφεύγονταν γάμοι μεταξύ στενών συγγενών, όπως πρώτων εξαδέλφων. Οι ερευνητές συνδέουν αυτά τα χαρακτηριστικά με την ισχυρή επιρροή του Χριστιανισμού, που ήδη αποτελούσε επίσημη θρησκεία του ρωμαϊκού κράτους.

Η γέννηση της σύγχρονης Κεντρικής Ευρώπης

Η μελέτη καταλήγει ότι μέχρι τον 7ο αιώνα είχε διαμορφωθεί ένα νέο γενετικό προφίλ στην περιοχή, το οποίο μοιάζει σημαντικά με εκείνο των σημερινών πληθυσμών της κεντρικής Ευρώπης.

Με άλλα λόγια, η πτώση της Ρώμης δεν σήμανε μόνο το τέλος μιας αυτοκρατορίας, αλλά και την αρχή της Ευρώπης όπως τη γνωρίζουμε σήμερα.