Η Beth Hart έγινε «διάφανη» και ξανασυστήθηκε στο ελληνικό κοινό

Μία τέτοια συναυλία ήταν και αυτή της Beth Hart, στην «καρδιά» του θεάτρου του Λυκαβηττού, κάτω από τον απόκρημνο βράχο του και υπό το φως του φεγγαριού.

Σε ένα «one woman show», η Beth Hart επέλεξε να ξανασυστηθεί στο ελληνικό κοινό. Έγινε διάφανη, σαν να ήθελε να συνδεθεί από την αρχή με όσες και όσους βρέθηκαν εκεί.

Μόνο με μια κιθάρα στα χέρια, το πιάνο της και για ένα μικρό μόλις μέρος της συναυλίας τους μουσικούς της, μπόρεσε να χωρέσει σε δύο ώρες όλα όσα έζησε και όλα όσα κατάφερε να μετατρέψει σε δύναμη και δημιουργία. Η φωνή της, όμως, οι ανάσες της, το κορμί της έγιναν ένα μουσικό όργανο - το οποίο στην πραγματικότητα θα μπορούσε από μόνο του να είναι αρκετό για να μοιάζει με ολόκληρη ορχήστρα. Το ηχόχρωμά της, το βάθος και το «μέταλλό» της αντηχούσαν σε όλο το θέατρο.

Ακόμη και η χρήση του χώρου προμήνυε πως αυτή θα ήταν μια συναυλία διαφορετική από όλες τις άλλες. Η χρήση του κοίλου, του προσκηνίου και της αμφιθεατρικότητας του θεάτρου ήταν εκεί για να δημιουργήσουν μία μικρή τελετουργία, ένα μυσταγωγικό σκηνικό. Ακόμη και η σκηνή, όμως, δεν την περιόρισε. Σάρωσε το χώρο, αγκάλιασε το κοινό, φλέρταρε ανέβηκε στην πλατεία για να έρθει κοντά με τους θεατές.

Η Αμερικανίδα μουσικός μεταμφιεζόταν για τις ανάγκες κάθε τραγουδιού ξεχωριστά. Με τη βαθιά φωνή της ερμήνευσε το «War in my mind», με ένα αίσθημα βαθιάς ευγνωμοσύνης το «You still got me», με το γρέζι της το «Savior With a Razor», το «Baby shot me down» και το «Pimp Like That», με την τρυφερότητά της το «Mama This One's For You», αλλά και το «I’ll take care of you» και με ένα παιχνίδισμα το «Sugar Shack» και το «Bang Bang Boom Boom».

Κάθε τραγούδι συνόδευε και μία προσωπική ιστορία, μια πληγή από τη ζωή της, μία μάχη που έδωσε, αλλά και τους ανθρώπους που άφησαν το χνάρι τους πάνω της.