Η αρχαιότερη... μαχαιριά της ιστορίας: Τραύμα 100.000 ετών αποκαλύπτει νέα μελέτη

Τα ευρήματα προέρχονται από το απολίθωμα Qafzeh 25, που ανακαλύφθηκε το 1979 στο Σπήλαιο Κάφζεχ στο Ισραήλ και χρονολογείται μεταξύ 92.000 και 145.000 ετών. Το συγκεκριμένο εύρημα ξεχωρίζει, καθώς διατηρεί τραύμα στην κάτω γνάθο, το οποίο φαίνεται να είχε ήδη αρχίσει να επουλώνεται.

Οι επιστήμονες του Ισπανικού Εθνικού Κέντρου Έρευνας για την Ανθρώπινη Εξέλιξη ανέλυσαν το απολίθωμα με μικροσκοπικές τεχνικές και αξονική τομογραφία υψηλής ανάλυσης. Η εξέταση αποκάλυψε μια βλάβη που επηρέαζε τόσο το οστό της κάτω γνάθου όσο και έναν κάτω προγόμφιο, χαρακτηριστικά που συνάδουν με τραυματισμό από αιχμηρό αντικείμενο, πιθανότατα μαχαίρι ή δόρυ.

Το γεγονός ότι το τραύμα είχε αρχίσει να επουλώνεται υποδηλώνει πως ο άνθρωπος δεν πέθανε αμέσως μετά την επίθεση, αλλά έζησε αρκετό χρονικό διάστημα ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία επούλωσης.

Παρότι οι ερευνητές δεν μπορούν να προσδιορίσουν με βεβαιότητα τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προκλήθηκε ο τραυματισμός, εκτιμούν ότι πρόκειται για μία από τις ελάχιστες γνωστές περιπτώσεις πιθανής βίας με αιχμηρό όπλο κατά τη Μέση Παλαιολιθική περίοδο.

Η μελέτη αποκάλυψε επίσης στοιχεία για την υγεία του ατόμου. Οι επιστήμονες εντόπισαν τερηδόνα που δεν είχε καταγραφεί στο παρελθόν, καθώς και ατέλειες στο σμάλτο των δοντιών, ευρήματα που προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες για τις συνθήκες διαβίωσης των πρώτων σύγχρονων ανθρώπων που εγκαταστάθηκαν εκτός Αφρικής.

Παράλληλα, οι ερευνητές θεωρούν απίθανο ο θάνατός του να προκλήθηκε από επίθεση άγριου ζώου. Η κατάσταση διατήρησης του σκελετού δείχνει ότι το σώμα είχε ταφεί σκόπιμα, ενισχύοντας την άποψη ότι το Σπήλαιο Κάφζεχ αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους για τη μελέτη των πρώιμων ταφικών πρακτικών του Homo sapiens.

Σύμφωνα με την επικεφαλής της έρευνας, Άνα Παντόχα Πέρεθ, τα νέα δεδομένα συμβάλλουν στην κατανόηση της κοινωνικής εξέλιξης του ανθρώπου, καθώς προσφέρουν νέα στοιχεία για τη διαπροσωπική βία, τη φροντίδα τραυματισμένων ατόμων και τις πρώτες οργανωμένες ταφικές πρακτικές, συμπεριφορές που θεωρούνται καθοριστικές για την ανάπτυξη των ανθρώπινων κοινωνιών.