Κλιντ Ίστγουντ: Η ταινία που όλοι τον συμβούλευαν να μην κάνει και έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία του

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Ίστγουντ είχε ήδη εδραιώσει την εικόνα του σκληρού πρωταγωνιστή μέσα από τις ταινίες Dirty Harry και τα γουέστερν που τον είχαν μετατρέψει σε έναν από τους μεγαλύτερους σταρ της εποχής. Η απόφασή του, λοιπόν, να πρωταγωνιστήσει σε μια ανάλαφρη περιπέτεια έχοντας δίπλα του έναν ουρακοτάγκο προκάλεσε έντονο σκεπτικισμό.

Όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος, όλοι οι σύμβουλοί του προσπάθησαν να τον μεταπείσουν. «Κάθε σύμβουλος που είχα μου έλεγε: "Μην κάνεις την ταινία με τον ουρακοτάγκο. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Δεν σου ταιριάζει"», θυμόταν αργότερα ο ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Ο Ίστγουντ, όμως, δεν συμμεριζόταν τους φόβους τους. Πίστευε ότι υπήρχε κάτι ξεχωριστό στην ιστορία ενός άνδρα που εξομολογείται τα προβλήματά του σε έναν ουρακοτάγκο, χάνει τη γυναίκα που αγαπά και καταλήγει να δίνει γροθιές σε παράνομους αγώνες πυγμαχίας.

«Τίποτα δεν είναι πραγματικά "εγώ". Είμαι απλώς ο εαυτός μου», είχε πει χαρακτηριστικά, εξηγώντας γιατί δεν τον απασχολούσε αν η ταινία ξέφευγε από την κινηματογραφική εικόνα που είχε χτίσει.

Στο «Every Which Way but Loose», ο Ίστγουντ υποδύθηκε τον Φίλο Μπέντο, έναν οδηγό φορτηγού και ερασιτέχνη πυγμάχο που ταξιδεύει μαζί με τον πιστό του σύντροφο, τον ουρακοτάγκο Κλάιντ. Παρά τις αρνητικές προβλέψεις, η ταινία γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία.

Μπορεί οι κριτικοί να μην την υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό, όμως το κοινό είχε διαφορετική άποψη. Η παραγωγή ξεπέρασε τα 100 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεων μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες — ποσό που, προσαρμοσμένο στον πληθωρισμό, αντιστοιχεί σήμερα σε περισσότερα από 530 εκατομμύρια δολάρια. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της καριέρας του Ίστγουντ ως πρωταγωνιστή.

Η επιτυχία της ταινίας επιβεβαίωσε ακόμη μία φορά ότι ο Ίστγουντ δεν δίσταζε να ακολουθήσει το ένστικτό του, ακόμη κι όταν όλοι γύρω του προέβλεπαν αποτυχία. Άλλωστε, δεν ήταν η μοναδική φορά που αγνόησε τις συμβουλές των άλλων. Χρόνια αργότερα κράτησε το σενάριο των «Unforgiven» στο συρτάρι για σχεδόν μία δεκαετία, μέχρι να θεωρήσει ότι είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή για να το γυρίσει. Η ταινία εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα έργα της φιλμογραφίας του και του χάρισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας.

Η ιστορία του «Every Which Way but Loose» παραμένει μέχρι σήμερα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μια επιλογή που φαινόταν παράτολμη στα μάτια της βιομηχανίας μπορεί τελικά να μετατραπεί σε έναν από τους μεγαλύτερους θριάμβους μιας ολόκληρης καριέρας.