Περσείδες: Πότε θα «ζωγραφίσει» τον ουρανό η βροχή των διάττοντων αστέρων - Πού θα είναι ορατή

Η βροχή των διάττοντων αστέρων συμπίπτει με την ολική έκλειψη ηλίου σε όλη την Ισπανία, την Ισλανδία και τη Γροιλανδία, αλλά και την ευθυγράμμιση έξι πλανητών σε μια ουράνια «παρέλαση».

Έως και 100 μετεωρίτες την ώρα

Σύμφωνα με τη NASA, εάν οι συνθήκες είναι ιδανικές μπορεί να είναι ορατοί έως και 50 έως 100 μετεωρίτες ανά ώρα.

Τα πεφταστέρια προσφέρουν ένα εκθαμβωτικό ουράνιο θέαμα και συμβαίνουν σε προβλέψιμες χρονικές στιγμές κάθε χρόνο, όταν η Γη σκάει μέσα από ίχνη συντριμμιών που αφήνουν πίσω της κομήτες και, μερικές φορές, αστεροειδείς. Αυτά τα υπολείμματα συγκρούονται με την ατμόσφαιρα της Γης με εξαιρετικά υψηλές ταχύτητες, παράγοντας ραβδώσεις φωτός γνωστές ως πεφταστέρια.

Η σελήνη θα βρίσκεται στη φάση της νέας σελήνης κατά τη διάρκεια της κορύφωσης των Περσείδων, καθιστώντας τις συνθήκες παρατήρησης ακόμη καλύτερες.

«Η νέα σελήνη σημαίνει ότι δεν έχουμε φως του φεγγαριού να πλημμυρίζει τον ουρανό και ως αποτέλεσμα τείνουμε να βλέπουμε πολύ περισσότερους μετεωρίτες» δήλωσε η αστρονόμος Απάρνα Βενκατεσάν από το Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο στην εφημερίδα Guardian.

Οι Περσείδες είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές βροχές διαττόντων του έτους, καθώς τα «πεφταστέρια» τους είναι γρήγορα και φωτεινά, διαθέτοντας συνήθως μακριές πύρινες «ουρές».

Το ρεκόρ του 1993

Σύμφωνα με τη NASA, το ρεκόρ τους ήταν το 1993, όταν είχαν καταγραφεί περίπου 300 μετέωρα την ώρα, ενώ και πέρυσι έφθασαν κατά τόπους έως τα 200 μετέωρα την ώρα.

Εμφανίζονται σε όλα σχεδόν τα σημεία του ουρανού και όχι σε ένα συγκεκριμένο, μολονότι φαίνεται να προέρχονται κυρίως από τα βόρεια-βορειοανατολικά, από την περιοχή του αστερισμού του Περσέα, από όπου πήραν και το όνομά τους.

Οι Περσείδες -που καταγράφηκαν για πρώτη φορά από κινέζους αστρονόμους το 36 μ.Χ. - προκαλούνται από τα σωματίδια σκόνης που αφήνει πίσω της η τεράστια ουρά, μήκους δεκάδων εκατομμυρίων χιλιομέτρων, του κομήτη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ, που διασταυρώνεται με την τροχιά της Γης.

Ο κομήτης, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1862 από τους αστρονόμους Λιούις Σουίφτ και Χόρας Τατλ (των οποίων φέρει το όνομα), διαθέτει ένα τεράστιο πυρήνα διαμέτρου περίπου 26 χιλιομέτρων, πολύ μεγαλύτερο από τον αστεροειδή με διάμετρο δέκα χιλιομέτρων, ο οποίος έπεσε στη Γη πριν από 66 εκατ. χρόνια και εξαφάνισε τους δεινόσαυρους.

Ο κομήτης 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ είναι το μεγαλύτερο γνωστό ουράνιο σώμα που περνάει από τη Γη κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Για τελευταία φορά εισήλθε στην εσωτερική περιοχή του ηλιακού μας συστήματος το Δεκέμβριο του 1992, ενώ χρειάζεται περίπου 133 χρόνια για να πραγματοποιήσει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο.

Σήμερα βρίσκεται σε απόσταση σχεδόν πέντε δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων και το επόμενο κοντινό πέρασμα του από τη Γη αναμένεται το 2126, ενώ δεν φαίνεται να αποτελεί απειλή για τον πλανήτη μας στο προβλέψιμο μέλλον.