Άντονι Χόπκινς: Στα 88 του αποδεικνύει πως η δημιουργία δεν έχει ηλικία

Η ιστορία της μουσικής είναι γεμάτη από αποτυχημένες απόπειρες διάσημων ηθοποιών να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους ως μουσικοί. Ο Άντονι Χόπκινς, ωστόσο, φαίνεται πως αποτελεί μια από τις ευχάριστες εξαιρέσεις. Στα 88 του χρόνια, ο δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός κυκλοφορεί το «Life is a Dream», ένα άλμπουμ κλασικής μουσικής που αποτελεί τη δεύτερη δισκογραφική του δουλειά.

Οι συνθέσεις του Χόπκινς, που γράφτηκαν σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του, ερμηνεύονται από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του βραβευμένου με Grammy μαέστρου Γκουστάβο Ντουνταμέλ. Το αποτέλεσμα κινείται ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές της κλασικής μουσικής, από φωτεινές, χάλκινες φανφάρες μέχρι κομψά βαλς, αποκαλύπτοντας μια πλευρά του ηθοποιού που δεν είναι απλώς ένα ακόμη celebrity side project.

Ο Χόπκινς ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών και γράφει μουσική από παιδί. Όπως έχει πει, η μουσική ήταν «η πρώτη του επιθυμία» και «η πρώτη του ευχή». Ορισμένες από τις συνθέσεις του έχουν ήδη παρουσιαστεί σε αίθουσες συναυλιών σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ ο διάσημος Ολλανδός μαέστρος Αντρέ Ριέ είχε συμπεριλάβει ένα βαλς του στο άλμπουμ του And the Waltz Goes On το 2011. Το συγκεκριμένο έργο περιλαμβάνεται και στο νέο άλμπουμ.

Αρκετές από τις συνθέσεις του «Life is a Dream» έχουν προσωπικό χαρακτήρα και συνδέονται με την πατρίδα του, την Ουαλία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «1947: Suite for Solo Piano and Orchestra: II. Bracken Road», το οποίο ο Χόπκινς έγραψε το 1963, όταν εργαζόταν ως νεαρός ηθοποιός στο Liverpool Playhouse.

Η μουσική του είναι παραδοσιακή και μελωδική, χωρίς τις έντονες τονικές αναζητήσεις και την πολυπλοκότητα που χαρακτήρισαν μεγάλο μέρος της κλασικής μουσικής του 20ού αιώνα. Ωστόσο, αυτό ακριβώς αποτελεί μέρος της γοητείας της: πρόκειται για συνθέσεις που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με την πρωτοπορία τους, αλλά λειτουργούν περισσότερο ως προσωπική και συναισθηματική εξομολόγηση.

Υπάρχει, άλλωστε, κάτι ιδιαίτερα συνεπές στο γεγονός ότι ο άνθρωπος που έγινε παγκοσμίως γνωστός υποδυόμενος τον Χάνιμπαλ Λέκτερ στο Η Σιωπή των Αμνών καταπιάνεται με μια τόσο διαφορετική μορφή έκφρασης. Η ίδια αφοσίωση και η ίδια αίσθηση πειθαρχίας που χαρακτήρισαν την υποκριτική του φαίνεται να μεταφέρονται και στη μουσική.

Το σημαντικότερο, όμως, βρίσκεται ίσως στην ηλικία του. Ο Χόπκινς δεν αντιμετωπίζει το «Life is a Dream» ως μια προσπάθεια να αποδείξει κάτι στους άλλους, αλλά ως συνέχεια μιας δημιουργικής διαδρομής που ξεκίνησε όταν ήταν παιδί. Και στα 88 του χρόνια, το νέο του άλμπουμ λειτουργεί ως μια υπενθύμιση ότι η δημιουργικότητα δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Η ζωή, μοιάζει να λέει ο Χόπκινς μέσα από τη μουσική του, δεν σταματά στα 60, στα 70 ή στα 80. Πάντα υπάρχει κάτι ακόμη να κάνεις, κάτι ακόμη να μάθεις και, στην περίπτωσή του, κάποια ακόμη μουσική που περιμένει να παιχτεί.