Το μοναδικό χάρισμα της Ντόλι Πάρτον: Ένωνε τους Αμερικανούς - Γιατί δεν ασχολήθηκε με την πολιτική

Όχι ότι δεν είχε προτάσεις. Το 1999, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής της στην εκπομπή «Prime Time Country!», μια νεαρή γυναίκα από το κοινό ρώτησε την τραγουδίστρια αν θα έθετε ποτέ υποψηφιότητα για κάποιο πολιτικό αξίωμα.

Η Πάρτον απέφυγε την ερώτηση με το χαρακτηριστικό, κοφτερό της χιούμορ: «Θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο διπλωμάτη. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που σου λένε να πας στο διάολο με τέτοιο τρόπο, ώστε να ανυπομονείς για το ταξίδι».

Ήταν κάτι που χρειάστηκε να κάνει πολλές φορές κατά τη διάρκεια μιας καριέρας που εκτεινόταν σε δεκαετίες και διαφορετικά είδη μουσικής.

«Είναι το πρόσωπο που γεφυρώνει τα πολιτικά χάσματα... τους λεγόμενους "πολιτισμικούς πολέμους"», δήλωσε η Σάρα Φίλιπς, η οποία διδάσκει το μάθημα «Ανθρωπολογία της Ντόλι Πάρτον» στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα.

Είχε ποσοστό αποδοχής 65%

Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της YouGov, το καθαρό ποσοστό αποδοχής της Πάρτον ανερχόταν στο 65%.

Μεγάλο μέρος αυτής της καθολικής απήχησης έχει αποδοθεί στη σταθερή άρνηση της Πάρτον να εμπλακεί στην πολιτική, από φόβο μήπως αποξενώσει τους θαυμαστές της.

«Έχω τόσους θαυμαστές Ρεπουμπλικανούς όσους και Δημοκρατικούς και δεν θέλω να δυσαρεστήσω κανέναν τους, γι' αυτό και δεν εμπλέκομαι στην πολιτική», είχε δηλώσει κάποτε σε συνέντευξή της στο Fox News.

Αυτός ήταν και ο λόγος που αρνήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας από δύο διαφορετικούς προέδρους. Συγκεκριμένα απέρριψε δύο φορές την πρόταση του Ντόναλντ Τραμπ, επικαλούμενη λόγους προγραμματισμού και υγείας. Έτσι, όταν ο Τζο Μπάιντεν της πρότεινε το βραβείο λίγα χρόνια αργότερα, θεώρησε ότι έπρεπε επίσης να αρνηθεί, καθώς διαφορετικά θα φαινόταν ότι έδειχνε προτίμηση στον έναν έναντι του άλλου.

Δεν υπήρξε ποτέ απολιτίκ

Αν και απέφευγε την κομματική πολιτική, η Πάρτον δεν υπήρξε ποτέ απολιτίκ, καθώς τοποθετούνταν δημόσια για ζητήματα όπως τα δικαιώματα των γυναικών και το κίνημα Black Lives Matter.

Αυτή η προσήλωση στο να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη της, καθώς και η «εκπληκτική αίσθηση του εαυτού της» –όπως ανέφερε η Φίλιπς– υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες για την καθολική σχεδόν αποδοχή της Πάρτον και για τη δική της, ιδιαίτερη μορφή διπλωματίας.

«Αποτελούσε πάντα πρότυπο για τις γυναίκες: να χαράζεις τη δική σου πορεία, να φροντίζεις τον εαυτό σου, να διασφαλίζεις τα δικαιώματα της πνευματικής σου ιδιοκτησίας και να επιδιώκεις την οικονομική και δημιουργική σου ανεξαρτησία», δήλωσε η Φίλιπς στο BBC.

«Κι αν αυτό δεν είναι φεμινισμός, τότε δεν ξέρω τι είναι», πρόσθεσε.

Μεγάλο το ενδιαφέρον του κοινού

Το ενδιαφέρον του κοινού για τις απόψεις της Πάρτον ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια, όταν κατέστησε σαφές σε όλους ότι δεν ήταν μια τυποποιημένη τραγουδίστρια της κάντρι μουσικής.

Το 1977 γνώρισε τεράστια επιτυχία και στον χώρο της ποπ μουσικής, αλλά αντί να αποξενώσει το αρχικό της κοινό, κατάφερε να το διευρύνει. Στη συνέχεια, το 1980, έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία «9 με 5», μια μαύρη κωμωδία-σάτιρα για τα δικαιώματα των γυναικών στον εργασιακό χώρο, στην οποία συμμετείχε και η Τζέιν Φόντα. Τότε η Φόντα ήταν ανεπιθύμητο πρόσωπο λόγω της ακτιβιστικής της δράσης κατά του Πολέμου του Βιετνάμ.

Η Πάρτον αρνήθηκε να πάρει αποστάσεις από τη Φόντα μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους πιο συντηρητικούς θαυμαστές της. «Σέβομαι τις πεποιθήσεις του καθενός και το γεγονός ότι είναι πρόθυμοι να υπερασπιστούν τις απόψεις τους, όποιες κι αν είναι αυτές. Αλλά είμαι επίσης ο τύπος ανθρώπου που, αν δεν μου αρέσει το πού τις εκφράζεις, μπορώ να σου πω πού να τις βάλεις», είχε πει.

Σκόπιμη και καλά μελετημένη η εικόνα της

Η εικόνα της Πάρτον είναι εξίσου βαθιά χαραγμένη στη συνείδηση ​​του κοινού: πάντα με μια δόση υπερβολής και θεατρικότητας, πάντα λαμπερή, πάντα χαμογελαστή και πάντα ευγενική. Η αισθητική της ήταν προϊόν σκόπιμης καλλιέργειας – άλλη μια μελετημένη κίνηση μιας διορατικής επιχειρηματία που κατανοούσε τον κόσμο του θεάματος εξίσου καλά με την ανθρώπινη φύση.

Όταν η τηλεοπτική δημοσιογράφος Μπάρμπαρα Γουόλτερς πίεσε έντονα την Πάρτον σχετικά με την εμφάνισή της σε μια εκπομπή του 1977 - ρωτώντας αν η τραγουδίστρια αποτελούσε αντικείμενο χλευασμού - η δημοσιογράφος βρήκε, κατά κάποιον τρόπο, τον δάσκαλό της.

«Όλοι νομίζουν ότι το αστείο αφορά εμένα, αλλά στην πραγματικότητα, το αστείο αφορά το κοινό. Ξέρω πολύ καλά τι κάνω και μπορώ να αλλάξω την εικόνα μου όποτε θέλω», είχε δηλώσει.

Με όπλα τα χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό κατέφερνε να αντικρούει οτιδήποτε είχε να κάνει με την πολιτική. Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου το 2016, είπε σε μια ομάδα δημοσιογράφων: «Σκέφτομαι να θέσω κι εγώ υποψηφιότητα... θα χρειαζόμασταν μερικά... στήθη παραπάνω στην κούρσα», δείχνοντας με νόημα το στήθος της.

Ωστόσο, η Πάρτον δεν έθεσε ποτέ υποψηφιότητα για κάποιο αξίωμα — παρόλο που ο πατέρας της, όσο ζούσε, κυκλοφορούσε στην πόλη με ένα αυτοκόλλητο στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου του που έγραφε «Ντόλι για Πρόεδρος».

Αντ' αυτού, αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στο φιλανθρωπικό της έργο, όπως η πρωτοβουλία «η Βιβλιοθήκη της Φαντασίας», η οποία έστελνε δωρεάν βιβλία σε παιδιά σε όλο τον κόσμο.