Η Gen Z ψάχνει τα δικά της «Φιλαράκια» αλλά η τηλεόραση δεν τα έχει ακόμη βρει

Τριάντα δύο χρόνια μετά την πρεμιέρα του, το «Friends» εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για την τηλεόραση. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να υπάρξει σήμερα μια σειρά που θα καταφέρει να κάνει για τη Gen Z ό,τι έκανε η διάσημη sitcom για τη Generation X.

Η απάντηση, μέχρι στιγμής, είναι μάλλον όχι.

Τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί αρκετές σειρές που επιχειρούν να αναπαραγάγουν τη συνταγή του «Friends»: μια παρέα εικοσάρηδων, κοινή ζωή, σχέσεις, δουλειές, οικονομικές δυσκολίες και το χάος της ενηλικίωσης.

Το «Not Suitable For Work» της Mindy Kaling, το «Adults» του FX, το «The Sex Lives of College Girls» και το «I Love LA» είναι μερικές από αυτές. Καμία όμως δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει την επιρροή και τη μαζική απήχηση του «Friends».

Και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Μια εποχή όπου η τηλεόραση δεν ανταγωνιζόταν το TikTok

Όταν το «Friends» έκανε πρεμιέρα, το 1994, η τηλεοπτική αγορά ήταν ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος.

Η σειρά είχε στη διάθεσή της δέκα σεζόν και επεισόδια που έφταναν σε αριθμό άνω των 20 ανά σεζόν. Το κοινό είχε χρόνο να γνωρίσει τους έξι πρωταγωνιστές, να δεθεί μαζί τους και να παρακολουθήσει τις σχέσεις τους να εξελίσσονται.

Σήμερα, οι αντίστοιχες sitcoms πρέπει να ανταγωνιστούν το streaming, το YouTube, τα social media και έναν ατελείωτο όγκο περιεχομένου.

Σύμφωνα με την έκθεση Media Outlook Report 2026 της Activate, το 43% της Gen Z προτιμά το YouTube και τις πλατφόρμες κοινωνικού βίντεο, έναντι 37% που επιλέγει συνδρομητικές υπηρεσίες streaming και μόλις 12% την παραδοσιακή τηλεόραση.

Και υπάρχει ακόμη μία διαφορά: οι νέες sitcoms έχουν συνήθως μόλις οκτώ έως δέκα επεισόδια ανά σεζόν.

Δεν είναι εύκολο να δημιουργήσεις μια εμβληματική παρέα όταν έχεις τόσο λίγο χρόνο για να την παρουσιάσεις στο κοινό.

Οι δημιουργοί δεν είναι Gen Z

Υπάρχει όμως και ένα πιο ουσιαστικό πρόβλημα: ποιος αφηγείται την ιστορία.

Οι περισσότεροι δημιουργοί και σεναριογράφοι αυτών των σειρών ανήκουν στις μεγαλύτερες γενιές. Ο δημοσιογράφος ψυχαγωγίας Μαξ Γκάο επισημαίνει ότι δεν έχουν ακόμη καταφέρει να αναδειχθούν αρκετοί σεναριογράφοι της Gen Z.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι σειρές συχνά προσπαθούν να μιλήσουν τη γλώσσα των νέων χωρίς να την κατανοούν πραγματικά.

Στο «The Sex Lives of College Girls», για παράδειγμα, η προσπάθεια χρήσης της γλώσσας της Gen Z συχνά μοιάζει κατασκευασμένη. Αντίστοιχα, στο «Not Suitable For Work» εκφράσεις όπως «facts» και «unhinged» ακούγονται περισσότερο σαν προσπάθεια μίμησης παρά σαν φυσικός διάλογος.

Πώς κάνεις κωμωδία όταν η πραγματικότητα είναι τόσο δύσκολη;

Αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Τα «Friends» ήταν, μεταξύ άλλων, comfort TV. Οι ήρωες είχαν προβλήματα, αλλά το σύμπαν τους παρέμενε σχετικά ασφαλές και αισιόδοξο.

Η Gen Z μεγάλωσε μέσα στην πανδημία, την οικονομική ανασφάλεια και ένα έντονα συγκρουσιακό πολιτικό περιβάλλον.

«Αυτή η γενιά έχει περάσει μια πανδημία, μια οικονομική κρίση και ένα πολιτικό περιβάλλον που είναι συγκρουσιακό και το οποίο δεν εμπιστεύεται», λέει η δρ. Yalda T. Uhls, ιδρύτρια και διευθύνουσα σύμβουλος του Center for Scholars & Storytellers του UCLA.

Την ίδια στιγμή, στις ΗΠΑ η Gen Z αντιμετωπίζει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας από κάθε άλλη δημογραφική ομάδα. Οι θέσεις εισαγωγικού επιπέδου περιορίζονται, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει ήδη την αγορά εργασίας.

Οι δημιουργοί βρίσκονται έτσι μπροστά σε μια δύσκολη ισορροπία: να μιλήσουν για την πραγματικότητα των νέων χωρίς να μετατρέψουν μια sitcom σε δράμα.

Το σπίτι του «Friends» δεν είναι πια τόσο αθώο

Η οικονομική πίεση φαίνεται και σε κάτι πολύ πιο καθημερινό: τη στέγαση.

Στο «Not Suitable For Work», οι χαρακτήρες ζουν σε όμορφα διαμερίσματα στο Μανχάταν, όπως ακριβώς οι ήρωες του «Friends». Μόνο που σήμερα η ίδια εικόνα δεν μοιάζει πια με αθώα τηλεοπτική φιλοδοξία.

Μοιάζει με φαντασίωση.

Το «Adults» επιχειρεί μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση: και οι πέντε φίλοι ζουν στριμωγμένοι στο τριάρι του πατρικού σπιτιού του Σαμίρ.

Η Gen Z είναι πολύ πιο διαφορετική για να χωρέσει εύκολα σε έξι χαρακτήρες

Υπάρχει και το ζήτημα της αντιπροσωπευτικότητας.

Η Gen Z είναι η περισσότερο φυλετικά ποικιλόμορφη γενιά στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το Pew Research Center. Αυτό καθιστά πολύ δυσκολότερο για μια sitcom να παρουσιάσει μια μικρή παρέα ως αντιπροσωπευτική μιας ολόκληρης γενιάς.

Το «Friends» μπορούσε να βασιστεί σε μια σχετικά ομοιογενή παρέα. Σήμερα, η προσπάθεια να δημιουργηθεί ένας αντίστοιχος «κύκλος φίλων» απαιτεί πολύ περισσότερες αποχρώσεις.

Το «Adults» επιχειρεί να αγκαλιάσει αυτή την πολυμορφία μέσα από τους χαρακτήρες του. Το αποτέλεσμα είναι πιο σύγχρονο, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύει την ίδια τη sitcom να αποκτήσει την απλότητα και τη συνοχή του «Friends».

Και μετά υπάρχει το Διαδίκτυο

Οι σημερινοί εικοσάρηδες δεν απλώς χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο. Ζουν μέσα σε αυτό.

Και αυτό δημιουργεί ένα ακόμη πρόβλημα για όσους προσπαθούν να φτιάξουν τη νέα μεγάλη sitcom.

Το «Adults» επιλέγει σε μεγάλο βαθμό να αφήσει τα κινητά εκτός κάδρου. Το «Not Suitable For Work» σχεδόν αγνοεί τις εφαρμογές γνωριμιών, παρότι μεγάλο μέρος της ιστορίας του αφορά τις ερωτικές ζωές των χαρακτήρων.

Το «I Love LA» είναι η σειρά που επιχειρεί πιο αποφασιστικά να αντιμετωπίσει αυτή τη νέα πραγματικότητα, καθώς τοποθετεί την ιστορία της στον κόσμο των influencers και της ψηφιακής αυτοπροβολής. Ωστόσο, ακόμη κι εκεί, η σχέση ανάμεσα στην online και την πραγματική ζωή δεν εξετάζεται όσο βαθιά θα μπορούσε.

Το «Adults» πλησιάζει περισσότερο

Μέχρι στιγμής, το «Adults» μοιάζει να βρίσκεται πιο κοντά από οποιαδήποτε άλλη σειρά στην αναζήτηση του «Friends» της Gen Z.

Έχει χαρακτήρες που μοιάζουν αναγνωρίσιμοι, διατηρεί το χιούμορ και στη δεύτερη σεζόν του επιχειρεί να ενσωματώσει πιο ουσιαστικά τις επαγγελματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι. Η δεύτερη σεζόν έχει επίσης λάβει θετικές κριτικές.

Ωστόσο, η απόσταση από το «Friends» παραμένει τεράστια.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι απλώς να δημιουργήσεις έξι νέους χαρακτήρες που θα πίνουν καφέ μαζί.

Είναι να δημιουργήσεις μια σειρά που θα καταφέρει να πει σε μια ολόκληρη γενιά: «αυτοί είμαστε εμείς».

Και μέχρι σήμερα, η Gen Z δεν έχει βρει ακόμη τη δική της τηλεοπτική σειρά που να μπορεί να το κάνει αυτό.