Γιώργος Μαζωνάκης: Από το «Gucci φόρεμα» στους Rammstein και από το ζεϊμπέκικο στο industrial metal

Η φωνή του ερμήνευε θαυμάσια το ζεϊμπέκικο, ενώ ο ίδιος είχε σχεδόν μια μόνιμη διάθεση να δοκιμάζει τα όρια της προσωπική του εικόνας. Κάπως έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί και... η απόσταση από το «Gucci φόρεμα» μέχρι το «Du Hast» των Rammstein! Που από τη μία φαντάζει τεράστια, αλλά ο ίδιος την... εκμηδένισε.

Ένα από τα κορυφαία του τραγούδια που εκτίναξαν την καριέρα του ήταν «Το Gucci Φόρεμα» που αποτέλεσε μια πιο τις πιο εμβληματικές επιτυχίες του, σε μουσική και στίχους του Φοίβου. Κυκλοφόρησε στα τέλη του 2003 μέσα από τον άκρως επιτυχημένο δίσκο του καλλιτέχνη με τίτλο «Σάββατο».

Το κομμάτι ξεχώρισε αμέσως για τον πρωτοποριακό του ήχο —έναν συνδυασμό λαϊκού, ποπ και hip-hop στοιχείων— αλλά και για τους γεμάτους αντίθεση στίχους του, που περιγράφουν το φλερτ ανάμεσα σε ένα αγόρι από τα δυτικά προάστια («Μπουρνάζι, Αιγάλεω, Περιστέρι») και μια κοπέλα της «υψηλής κοινωνίας» που φοράει το ακριβό επώνυμο φόρεμα.

Η διαφήμιση και η ομοιότητα

Όμως, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν και αυτός που πρωταγωνίστησε σε διαφημιστικό βίντεο για τη συναυλία των «Rammstein» στο ΟΑΚΑ και στη μάλιστα συνέχεια παρευρέθηκε ζωντανά στη συναυλία γερμανικού heavy metal συγκροτήματος στις 30 Μαΐου 2024.

Λόγω της μεγάλης ομοιότητάς του με τον τραγουδιστή των «Rammstein», Till Lindemann, η εταιρεία παραγωγής τον επέλεξε για το promo βίντεο της συναυλίας. Στο βίντεο, ο Γιώργος Μαζωνάκης εμφανίστηκε να τραγουδά το γνωστό κομμάτι «Du Hast».

Η εμφάνισή του στη συναυλία τράβηξε τα βλέμματα και σχολιάστηκε ευρέως στα social media και τα μέσα ενημέρωσης.

Πώς από το ζεϊμπέκικο... βρέθηκε στο industrial metal

Ο Μαζωνάκης και οι Rammstein βρίσκονταν προφανώς σε διαφορετικά μουσικά σύμπαντα. Υπήρχε όμως ένα κοινό σημείο: η αντίληψη ότι η σκηνή δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου κάποιος τραγουδά. Είναι θέαμα, είναι εικόνα, είναι performance.

Οι Rammstein το έκαναν με φωτιά, βιομηχανικά σκηνικά και μια ακραία θεατρικότητα. Ο Μαζωνάκης το έκανε μέσα στον δικό του κόσμο, χρησιμοποιώντας το σώμα, το ντύσιμο, τις κινήσεις και την προσωπική του αισθητική ως μέρος της ερμηνείας.

Και ίσως γι' αυτό η εικόνα του στο ΟΑΚΑ το 2024 έμοιαζε τελικά τόσο ταιριαστή.

Ο άνθρωπος που είχε ταυτιστεί με το «Gucci φόρεμα» μπορούσε, δύο δεκαετίες αργότερα, να τραγουδά «Du Hast» μπροστά στον καθρέφτη και να βρίσκεται σε μια συναυλία industrial metal χωρίς να μοιάζει ότι υποδύεται κάτι ξένο προς τον εαυτό του.