Τζούντι Ντεντς: «Δεν μπορώ πια να παίξω στο θέατρο, να κάνω ταινίες ή να διαβάσω»

Η 91χρονη Βρετανίδα ηθοποιός, μία από τις σημαντικότερες μορφές του θεάτρου και του κινηματογράφου, διαγνώστηκε το 2012 με εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, μια πάθηση που επηρεάζει την κεντρική όραση.

Μιλώντας στην Έμα Μπάρνετ, στην εκπομπή Today του BBC Radio 4, η Ντεντς εξήγησε ότι η κατάσταση της όρασής της έχει δυσκολέψει ακόμη και την αναγνώριση προσώπων. Όπως αποκάλυψε, κάποιες φορές πλησιάζει ανθρώπους θεωρώντας ότι τους γνωρίζει και επιχειρεί σχεδόν να τους αγκαλιάσει, προτού αντιληφθεί ότι έχει κάνει λάθος.

Η ηθοποιός έχει μιλήσει και στο παρελθόν για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στα κινηματογραφικά γυρίσματα, καθώς και για τα προβλήματα που έχει πλέον στην απομνημόνευση των σεναρίων. Η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας έχει επηρεάσει σημαντικά την ικανότητά της να εργάζεται, χωρίς ωστόσο να την έχει απομακρύνει από τη δημόσια ζωή. Συνεχίζει να πραγματοποιεί εμφανίσεις και να μιλά ανοιχτά για την προσαρμογή της στις νέες συνθήκες.

Μια καριέρα επτά δεκαετιών

Η Τζούντι Ντεντς έχει διαγράψει μια πορεία που εκτείνεται σε περισσότερες από επτά δεκαετίες, με σημαντικούς ρόλους στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Το 1999 κέρδισε το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της ως βασίλισσα Ελισάβετ Α΄ στην ταινία «Ερωτευμένος Σαίξπηρ», έναν ρόλο που, παρά τη σχετικά περιορισμένη διάρκεια της παρουσίας της στην οθόνη, άφησε έντονο αποτύπωμα.

Στο ευρύ διεθνές κοινό έγινε ιδιαίτερα γνωστή ως «Μ», η επικεφαλής της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών MI6 στις ταινίες του Τζέιμς Μποντ. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον ρόλο το 1995, στο «GoldenEye», και έγινε η πρώτη γυναίκα που ενσάρκωσε τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Όταν ρωτήθηκε ποιον θα ήθελε να δει στον ρόλο του επόμενου Τζέιμς Μποντ, η απάντησή της ήταν λιτή: «Όχι», χωρίς να εκφράσει κάποια προτίμηση.

«Δεν σκέφτομαι πολύ τη γήρανση»

Στη συνέντευξη, η Ντεντς αναφέρθηκε και στη γήρανση, αντιμετωπίζοντας το θέμα με τη χαρακτηριστική της αμεσότητα. «Δεν υπάρχει τίποτα να πεις γι’ αυτό», σχολίασε, προσθέτοντας ότι δεν το σκέφτεται ιδιαίτερα.

Παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας, διατηρεί την αίσθηση του χιούμορ της. Θυμήθηκε, μεταξύ άλλων, ένα γεύμα για το οποίο την είχε προσκαλέσει ο πρώην επικεφαλής της MI6, σερ Ντέιβιντ Σπέντινγκ. Όταν ρώτησε πού θα έπρεπε να την αφήσει ο οδηγός της, εκείνος της απάντησε ότι θα έστελναν αυτοκίνητο να την παραλάβει από το σπίτι της. Η ίδια έφτασε περίπου 20 λεπτά καθυστερημένη, καθώς ο οδηγός δυσκολεύτηκε να βρει τη διεύθυνσή της. «Ζήτησα συγγνώμη που άργησα, επειδή ο οδηγός τους δεν μπορούσε να βρει το σπίτι μου. Το λάτρεψα», αφηγήθηκε.

Η ηθοποιός μίλησε επίσης για τη βαθιά αγάπη της για τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ, η οποία γεννήθηκε όταν ήταν μόλις εννέα ετών. Θυμήθηκε ότι παρακολούθησε τον αδελφό της να υποδύεται τον βασιλιά Ντάνκαν στον «Μάκβεθ» και εντυπωσιάστηκε όταν τον άκουσε να λέει την ατάκα «What bloody man is that?». «Θεέ μου, αυτό είναι για μένα», σκέφτηκε τότε.

Η Ντεντς εξακολουθεί να δηλώνει γοητευμένη από τα σονέτα του Σαίξπηρ, ιδιαίτερα από τον ρυθμό και την ικανότητά του να αποδίδει με απλότητα τα ανθρώπινα συναισθήματα. «Είναι ο ρυθμός της καρδιάς σου», είπε χαρακτηριστικά.

Ανάμεσα στις αναμνήσεις που μοιράστηκε ήταν και η συνάντησή της με τον Σίντνεϊ Πουατιέ, τον πρώτο μαύρο ηθοποιό που κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου, το 1964. Η Ντεντς έπαιζε τότε στο έργο «Amy’s View» στη Νέα Υόρκη, όταν ο Πουατιέ εμφανίστηκε στα παρασκήνια μετά την παράσταση. Περιέγραψε τη στιγμή ως συναρπαστική, θυμούμενη τη γοητεία και την παρουσία του.

Παρότι η απώλεια της όρασης έχει περιορίσει δραστικά τις δυνατότητές της ως ηθοποιού, η Ντεντς εξακολουθεί να μοιράζεται με το κοινό τις αναμνήσεις, τις αγάπες και τις εμπειρίες μιας ζωής αφιερωμένης στην τέχνη. Όπως ανέφερε στη συνέντευξη, το ραδιόφωνο είχε πάντα ιδιαίτερη θέση στη ζωή της — μια υπενθύμιση ότι η επαφή με τον πολιτισμό και την αφήγηση μπορεί να συνεχίζεται ακόμη κι όταν η εικόνα γίνεται ολοένα πιο δυσδιάκριτη.